Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας

- “Έχω έρθει να ζητήσω την συμβουλή σου, γιατί βασανίζομαι από αισθήματα κατωτερότητας και δεν επιθυμώ να ζήσω άλλο. Όλοι μου λένε, ότι είμαι αποτυχημένος και ανόητος. Σε παρακαλώ, Δάσκαλε, βοήθησέ με”  είπε ασθμαίνων ο νεαρός στον σοφό, μόλις στάθηκε μπροστά του, που έδειχνε την ανυπομονησία του.  

Ο σοφός κοίταξε το παλληκάρι και του απάντησε μάλλον βιαστικά. 

- “Συγχώρεσέ με, αλλά είμαι πολύ απασχολημένος τώρα και δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Υπάρχει ένα πολύ επείγον θέμα με το οποίο πρέπει να ασχοληθώ…”  σταμάτησε για ένα λεπτό για να σκεφτεί και πρόσθεσε, “Αλλά, αν θέλεις να με βοηθήσεις, θα χαρώ να σου ανταποδώσω την χάρη.” 

- “Μα φυσικά”, απάντησε ο νεαρός μη δίνοντας σημασία, στο γεγονός ότι οι ανησυχίες του είχαν εκληφθεί ως ασήμαντες. 

- “Ωραία”, απάντησε ο σοφός και έβγαλε από το χέρι του ένα όμορφο δαχτυλίδι με πολύτιμους λίθους. “Πάρε το άλογο μου και πήγαινε αμέσως στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αμέσως αυτό το δαχτυλίδι για να ξεπληρώσω ένα χρέος. Προσπάθησε να το πουλήσεις σε καλή τιμή και μην συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερα από ένα χρυσό νόμισμα. Πήγαινε τώρα και έλα πίσω όσο πιο γρήγορα μπορείς.” 

Ο νεαρός υπάκουσε σιωπηρός, πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Όταν έφτασε στην αγορά, έδειξε το δαχτυλίδι σε διάφορους εμπόρους, οι οποίο εξέφρασαν έντονο ενδιαφέρον. Όταν, όμως, άκουσαν, ότι δεν το πουλούσε για λιγότερο από ένα χρυσό νόμισμα, έχασαν το ενδιαφέρον τους. Κάποιοι από τους εμπόρους γέλασαν με τον νεαρό και κάποιοι άλλοι απλά αδιαφόρησαν. Μόνο ένας ηλικιωμένος έμπορος ήταν αρκετά αξιοπρεπής, ώστε να εξηγήσει στον νεαρό, ότι το ένα χρυσό νόμισμα ήταν πολύ μεγάλο αντίτιμο για ένα τέτοιο δαχτυλίδι και ότι στην καλύτερη περίπτωση θα του πρόσφεραν χαλκό ή ασήμι. 

Αυτά τα λόγια αναστάτωσαν τον νεαρό πάρα πολύ που θυμήθηκε τα λόγια του σοφού, να μην δεχτεί τίποτα λιγότερο από ένα χρυσό νόμισμα. Αφού είχε γυρίσει όλη την αγορά, προσπαθώντας χωρίς επιτυχία να πουλήσει το δαχτυλίδι, ανέβηκε πάνω στο άλογο και γύρισε πίσω. 
- “Δάσκαλε, δεν μπόρεσα να εκτελέσω το αίτημά σου, είπε, στην καλύτερη περίπτωση μου έδιναν ένα ζευγάρι ασημένια νομίσματα, όμως αρνήθηκα σύμφωνα με την επιθυμία σου, να μην συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο από ένα χρυσό νόμισμα. Μου είπαν, ότι το δαχτυλίδι δεν άξιζε τόσο.” 
- “Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο, αγόρι μου, είπε μετά από μικρή καθυστέρηση ο σοφός,  πριν προσπαθήσεις να πουλήσεις το δαχτυλίδι ίσως θα έπρεπε να διαπιστώσεις ποια είναι η πραγματική του αξία. Και ποιος είναι καταλληλότερος, να το βεβαιώσει αυτό, από έναν κοσμηματοπώλη; Σε αυτόν να πας για να μάθεις την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού. Μόνο, πρόσεξε, μην του το πουλήσεις, όσα και αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω, θα σε περιμένω”.

Για μια ακόμη φορά ο νεαρός, ανέβηκε στο άλογο και αναζήτησε τον κοσμηματοπώλη, που αμέσως ανταποκρίθηκε στο αίτημα, πήρε το δαχτυλίδι στα χέρια του, το εξέτασε με μεγεθυντικό φακό για αρκετή ώρα και το ζύγισε, αφού τελείωσε είπε με σοβαρά στον νεαρό:  
- “Πες στον Δάσκαλό σου, ότι αυτή την στιγμή δεν μπορώ να του δώσω περισσότερο από 58 χρυσά νομίσματα για το δαχτυλίδι.  Αλλά, αν μου δώσει λίγο χρόνο θα το αγοράσω για 70 χρυσά νομίσματα.” 

- “70 χρυσά νομίσματα;” επανέλαβε έκπληκτος ο νεαρός, μη καταλαβαίνοντας. Γέλασε χαζά, πήρε το δαχτυλίδι και γύρισε πίσω στον σοφό, προσπαθώντας με έξαψη να του περιγράψει τα νέα. Ο σοφός τον άκουγε με προσοχή κι όταν τελείωσε ο νεαρός του απάντησε: 

- “Να θυμάσαι, αγόρι μου, ότι είσαι σαν αυτό το δαχτυλίδι. Πολύτιμο και μοναδικό. Και μόνο ένας πραγματικός ειδικός μπορεί να εκτιμήσει την πραγματική σου αξία. Γιατί, λοιπόν, χάνεις στην χρόνο σου περιπλανώμενος στην αγορά και ακούγοντας την γνώμη του κάθε ανόητου;”
______________________________
Παλιός Κινέζικος μύθος, επιμέλεια και
μετάφραση κειμένου Κάθυ Ματαράγκα


* φωτό: Οπάλ ένας από τους πιο όμορφους πολύτιμους λίθους 


Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν"
 
Μια βροχερή μέρα  
Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση
Η ανώτερη άγνοια
Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη
Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
Απέναντι στο θάνατο τι είναι πραγματικά σημαντικό
Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου
Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός
Η αναμονή της ανάποδης κούπας
Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός 


  Neo Perasma  

Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός

Ένας άνθρωπος κάθεται σε μια γωνιά του δρόμου και ζητάει βοήθεια από τους περαστικούς. Στην ίδια γωνιά του ίδιου δρόμου για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Τους ήξερε πια σχεδόν όλους.  
Γνώριμες οι σιλουέτες με την ανάλογη συμβολή της η κάθε μία, ήτανε η παρέα του.  Αρκετοί ήταν αυτοί που στο καθημερινό τους πάνω κάτω, είχαν συνηθίσει πια αυτή τη παρουσία που ακόμα και η κίνηση ''βοήθειας'' είχε γίνει πια μηχανική ή άλλοι δεν τον πρόσεχαν καν. 

Μια μέρα τον πλησιάζει ένας περαστικός... 
Είναι ο νεόφερτος όπως τον αποκαλεί, πρέπει να έχει μια βδομάδα στη γειτονιά.   
- «Έχεις κανένα φραγκάκι να μου δώσεις;» λέει γλυκά χωρίς να χάσει την ευκαιρία απλώνοντας μηχανικά το παλιό, φθαρμένο του καπέλο. 
- «Δεν έχω τίποτα να σου δώσω», είπε ο ξένος, «αλλά πες μου, τι είν΄ αυτό που κάθεσαι πάνω του;» 
- «Τίποτα», αποκρίθηκε ο ζητιάνος. «Ένα παλιό κουτί. Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθομαι πάνω του.» 
- «Δεν μπορεί, πώς βρέθηκες να κάθεσαι επάνω του αν δεν είναι δικό σου», συνεχίζει ο ξένος.
- «Που να θυμάμαι ύστερα από τόσα χρόνια;», αναρωτιέται φωναχτά ο ζητιάνος.
- «Κοίταξες ποτέ μέσα στο κουτί;», επιμένει ο ξένος. 
- «Όχι,  τι νόημα θα είχε; Δεν έχει τίποτα μέσα», λέει ο ζητιάνος λίγο απορημένος. 
- «Για ρίξε μια ματιά», επιμένει ο ξένος. 
Ο ζητιάνος, περισσότερο για να τον ξεφορτωθεί, υπακούει και με δυσκολία καταφέρνει να ανοίξει το καπάκι. 

Κοιτάει... Ανοιγοκλείνει τα μάτια του, έκθαμβος κοιτάζει μια τον ξένο μια το περιεχόμενο...   Ο πιστός του σύντροφος τόσα χρόνια, το κουτί που τόσα χρόνια τον συντρόφευε, που καθόταν τόσα χρόνια πάνω του.... ήταν γεμάτο χρυσάφι!
_______________________________________

* Αλληγορική η μικρή ιστορία που έμμεσα μάς υποδεικνύει να ψάξουμε μέσα μας να ανακαλύψουμε τον μικρό θησαυρό που κρύβει ο καθένας μας και πολλές φορές αγνοούμε.




Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν" : 

Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας
Μια βροχερή μέρα  
Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση
Η ανώτερη άγνοια
Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη
Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
Απέναντι στο θάνατο τι είναι πραγματικά σημαντικό
Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου
Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός
Η αναμονή της ανάποδης κούπας
 

  Neo Perasma  

Η αναμονή της ανάποδης κούπας

      Μην ξεχάσεις να γυρίσεις την κούπα

Κάποτε στις διάφορες περιπλανήσεις μου, καθώς βραδιάσαμε με μια φίλη μου στο σπίτι ενός δασκάλου και φίλου μας, δεχθήκαμε να φιλοξενηθούμε για το βράδυ. Λίγο πριν πούμε καληνύχτα ο ένας στον άλλο, η παρατήρησή μας πρόσεξε δυο τρεις από τη συντροφιά μας να γυρίζουν ανάποδα τις κούπες τους. 

Φυσικά και δεν κάναμε κανένα σχόλιο... Όμως την άλλη μέρα το πρωί περιμένοντας να βρούμε κάποια ευκαιρία να ρωτήσουμε χωρίς να προσβάλουμε κανέναν αλλά και χωρίς να φανούμε αναιδείς και περίεργες... Είδαμε με έκπληξη ή μάλλον με απορία ότι οι ίδιοι (πνευματικοί δάσκαλοι) με ευλάβεια, σχεδόν σαν ιεροτελεστία τις ίδιες κούπες τις γύριζαν από την καλή ! 

Πολύ σεμνά μας εξηγήθηκε ότι στο Θιβέτ υπάρχει σαν συνήθεια να γυρίζουν ανάποδα τις κούπες τους του τσαγιού πριν πάνε για ύπνο για να θυμούνται...

Μετά όταν ξυπνούσαν κάθε πρωί, γύριζαν ξανά τις κούπες τους από την καλή με την χαρούμενη σκέψη: Είμαι ακόμη εδώ!
Μια απλή κίνηση,  μια θαυμάσια υπενθύμιση ώστε να γιορτάζουν κάθε στιγμή της μέρας.





Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν" : 

Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας
Μια βροχερή μέρα
Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση
Η ανώτερη άγνοια
Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη
Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
Απέναντι στο θάνατο τι είναι πραγματικά σημαντικό
Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου
Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός
Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός



  Neo Perasma  

Μια βροχερή μέρα

          Το Ζην* της κάθε στιγμής

Μια απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνεις ''δάσκαλος του Ζεν'' ήταν η μακρόχρονη μαθητεία σου σε κάποιον δάσκαλο.  Οι σπουδαστές του Ζεν έπρεπε να μαθητεύσουν δέκα χρόνια κοντά σε κάποιο δάσκαλο. Τότε θεωρούνταν ικανοί να διδάξουν οι ίδιοι.

Ο Τέννο ξεκίνησε νεαρός, και ύστερα από δέκα χρόνια μαθητείας θεωρήθηκε δάσκαλος. Συνήθεια και έθιμο ήταν ο αποχαιρετισμός... Ίσως να έδιναν οι νέοι δάσκαλοι και άτυπες εξετάσεις μ' αυτή την επίσκεψη. Νάσου λοιπό ο Τέννο, πήγε ν’ αποχαιρετήσει τον γέρο δάσκαλο Ναν Ιν.

Η μέρα είναι βροχερή... ο Τέννο κρατάει ομπρέλα και φοράει τσόκαρα.  Χαιρετάει τον δάσκαλο υποκλινόμενος και ετοιμάζεται να βολευτεί απέναντί του... Τον σταματάει ο γέρο-δάσκαλος που τον ακούει να τον ρωτάει:
«Θαρρώ πως άφησες τα τσόκαρά σου έξω από την πόρτα. Θέλω να ξέρω από ποια μεριά άφησες την ομπρέλα: δεξιά ή αριστερά από τα τσόκαρα;»

Ο Τέννο έμεινε ακίνητος... δεν ήξερε τι ν’ απαντήσει γιατί δεν είχε προσέξει από ποια μεριά είχε αφήσει την ομπρέλα.

Εκείνη τη στιγμή τόσο απλά και φυσικά, με τη βοήθεια του Ναν Ιν διαπίστωσε... πως είχε παραπλανηθεί.  Δεν είχε αποκτήσει το Ζεν της κάθε στιγμής.

Έμεινε λοιπόν εκεί δίπλα στον Ναν Ιν... έγινε μαθητής του.  Έξι χρόνια μαθήτευσε κοντά του μέχρι που έγινε ικανός να κατέχει το Ζεν της κάθε στιγμής.
___________________________________________

* Ζην, ελεύθερη, αυθαίρετη ερμηνεία του ''Ζεν'' από το Neo Perasma

Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν"













Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας
Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση
Η ανώτερη άγνοια
Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη
Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
Απέναντι στο θάνατο τι είναι πραγματικά σημαντικό
Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου
Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός
Η αναμονή της ανάποδης κούπας
Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός 

  Neo Perasma  

Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση ?

     - Πόσο καιρό χρειάζεται προς τη φώτιση*...?  Ανήσυχος ένας μαθητής ρώτησε 
        το Δάσκαλο του Ζεν. Ο Δάσκαλος απάντησε: 
     - "Μεγάλο χρονικό διάστημα... τουλάχιστον 10 χρόνια. 
     - ''Ε λοιπόν, εγώ θα εργαστώ δύο φορές πιο σκληρά." απαντάει ο μαθητής με πείσμα. 

     - ''Τότε θα διαρκέσει 20 χρόνια..." του λέει ο δάσκαλος ήσυχα. 

     - "Όχι, εγώ θα εργαστώ τρεις φορές πιο σκληρά." συνεχίζει ακόμα πιο σκληρά 
         ο αποφασισμένος μαθητής.
     - "Λοιπόν, τότε " λέει ο δάσκαλος του Ζεν, ''θα σου χρειαστούν 30 χρόνια."

Τι θέλει να μας πει αυτή η μικρή στιχομυθία ? Ότι είστε, ήδη, πνευματικά όντα. Ότι δεν πρέπει να εργαστείτε για να είστε πνευματικό ον. 

Μήπως θα πρέπει να εργαστείτε για να έχετε την ανθρώπινη φύση ? Όχι. Αυτό είναι ακριβώς αυτό που είστε.

Το πνευματικό μονοπάτι δεν απαιτεί από εμάς . Είναι μια διαδικασία ανοίγματος σε νέες διαστάσεις που ήδη είμαστε. Είναι μια διαδικασία ξύπνημα στη δική μας αλήθεια. Είναι μια διαδικασία που επιτρέπει στους εαυτούς μας να είναι αυθεντικοί!.

. ''Δεν είναι από τις ενέργειές σας που θα σωθείτε, αλλά με το να ΕΙΣΤΕ."
- Meister Eckhart

. "Οι άνθρωποι ρωτούν τι πρέπει να γίνουν για να είναι αξιαγάπητοι. Η απάντηση είναι «τίποτα». Είναι μια διαδικασία όπου αφήνετε να ελευθερωθείτε από ό, τι νομίζατε ότι έχετε γίνει και επιτρέπετε στην αληθινή φύση σας να επιπλέει στην επιφάνεια, κάτι απολύτως φυσικό ".
- Stephen Levine

Έχετε πρόσβαση στην εσωτερική σας σοφία με την είσοδό σας στο υποσυνείδητο και στη διαίσθησή σας. Αφήστε το άγχος, μπλοκαρίσματα και αρνητικά συναισθήματα, και αρχίστε να λάμπετε φαντασία και μεγαλύτερο όραμα. Πηγαίνετε βαθύτερα ... 
_______________________________________________



* Φώτιση, Η ανακάλυψη της πρωταρχικής αγνής σου φύσης, του τι πραγματικά είσαι, μια κατανόηση της φύσης σου ελεύθερη από μοτίβα με τα οποία έχεις μάθει να βλέπεις τον εαυτό σου, μοτίβα ψεύδη που επιφέρουν οδύνη σύγχυση και πλάνη.

Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν"

Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας

Μια βροχερή μέρα 

Η ανώτερη άγνοια

Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη

Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο

Απέναντι στο θάνατο τι είναι πραγματικά σημαντικό

Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου

Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός

Η αναμονή της ανάποδης κούπας

Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός 
Εσωτερικό παιχνίδι Επίγνωσης και κατανόησης 
Ρώτησε τα ψάρια... περνάνε καλά ;

πηγή

  Neo Perasma  

Η ανώτερη άγνοια...

Ο δάσκαλος είναι αλήθεια ότι χρησιμοποιεί μικρές ιστορίες,  συμβολισμούς,  ήρωες, φανταστικούς κάποιες φορές, προκειμένου να πει αυτό που θέλει προς τους μαθητές του. 

Ο στόχος είναι να ενεργοποιηθεί ένας μηχανισμός που στους περισσότερους είναι απενεργοποιημένος ή ναρκωμένος.

Ένας μαθητής έχοντας απορία ρωτάει  μια μέρα τον σοφό: 
- Δάσκαλε πες μας γιατί χρησιμοποιείς τόσο πολλούς συμβολισμούς όταν μιλάς για την ανώτερη κατανόηση; Αντί να μας διευκολύνεις μας δυσκολεύεις. Δεν μπορούμε να μιλάμε σε απλή γλώσσα γι αυτά τα πράγματα;

- Δηλαδή μου λες να αλέσω την τροφή σου για να μην την μασήσεις... Αυτό να το κάνεις μόνο, αν δεν έχεις δόντια... Αλλιώς θα το κάνεις από τεμπελιά !  
Πρέπει να σας μιλήσω για την ''ανώτερη άγνοια''. Όταν έχουμε (μας δίδεται) μια βεβαιότητα για πολύ ''υψηλά πράγματα'' άλλων διαστάσεων πέρα από τις δικές μας. 
Αυτή η ανώτερη άγνοια παράγει π λ η ρ ο φ ο ρ ί ε ς, σωστές πληροφορίες. 
Κι αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που δεν ήξεραν ''κάποια πράγματα'', δε θα μπορούσαμε να διακρίνουμε αυτούς που ''τα ξέρουν''.  
Ας σκεφτούμε όλοι, πώς θα ξεχωρίζαμε τον σοφό ?  Κάθε λέξη του κουβαλάει πολλές έννοιες, κάθε φράση του έχει πολλές αναγνώσεις, κάθε γράμμα του είναι ένας συμβολισμός. 

Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ''υψηλότερα πράγματα'' άμεσα. Καμία γλώσσα δεν μπορεί να περιλάβει τα υψηλότερα πράγματα, αλλά ούτε και τα χαμηλότερα πράγματα.  Κατάλαβες ?

- Ε... ναι... δηλαδή σχεδόν...
- Σχεδόν, δεν γίνεται να καταλάβεις ?
- Ναι... σχεδόν κατάλαβα.
- Δηλαδή στην καθημερινή ζωή θα λέγαμε...  ''σχεδόν μήλο'' ?
- .... 


Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν"


Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας
Μια βροχερή μέρα  
Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση
Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη
Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
Απέναντι στο θάνατο τι είναι πραγματικά σημαντικό
Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου
Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός
Η αναμονή της ανάποδης κούπας
Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός  
 
























  Neo Perasma  

Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη...

Σοφός ο γέροντας... Διψασμένος και άπληστος για γνώση ο μαθητής, πολλές φορές με έπαρση και επιμονή. Παράπονα... Παράπονα... Για τη ζωή, τις δυσκολίες της και τις στενοχώριες. 
Ο σοφός γέροντας έχει αρχίσει να βαριέται να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς και τι δάσκαλος  θα ήταν αν δεν του μάθαινε... δεν του έδειχνε....
Μια μέρα τον στέλνει με εντολή να του φέρει λίγο αλάτι.

Ο μαθητής γυρνάει πίσω έχοντας εκτελέσει ακριβώς ότι του ζητήθηκε και με περιέργεια περιμένει να δει ποια θα είναι η συνέχεια.  Ο δάσκαλός του υποδεικνύει να ρίξει μια γερή δόση αλατιού σε ένα ποτήρι και μετά να το πιει. Ο μαθητής υπακούει.

«Τι γεύση έχει;» ρωτάει ο δάσκαλος μόλις ο νεαρός το πίνει
«Πικρή» λέει ο μαθητής.

Τότε ο δάσκαλος λέει στο νεαρό να πάρει όλο το υπόλοιπο αλάτι και να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη. Ο μαθητής κάνει ότι του λέει. 

«Τώρα»  του λέει ο δάσκαλος «δοκίμασε πάλι...» 

Ο μαθητής γεμίζει το ποτήρι του πάλι αλλά από το αλατισμένο νερό της λίμνης αυτή τη φορά.

«Πώς είναι η γεύση τώρα;» ρωτάει τον μαθητή
«Γεύση φρεσκάδας» απαντάει εκείνος.
«Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου;» ρώτησε ο δάσκαλος.
«Όχι» απάντησε ο νέος.

Ο δάσκαλος πιάνει τα χέρια του μαθητή και του λέει:

«Ο πόνος στη ζωή μας είναι σαν το καθαρό αλάτι. Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια. Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο.
Έτσι, το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων…

Πάψε να είσαι το ποτήρι.
Γίνε η λίμνη!»


Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν"


Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας
Μια βροχερή μέρα  
Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση
Η ανώτερη άγνοια
Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
Απέναντι στο θάνατο τι είναι πραγματικά σημαντικό
Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου
Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός
Η αναμονή της ανάποδης κούπας
Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός

 πηγή

  Neo Perasma  

Λάο Τσε, Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο

Βλέπεις αυτή την πεταλούδα;

      Ο Λάο Τσε μ' ένα μαθητή κάνουν τον καθιερωμένο περίπατο.  

Κάποια στιγμή ο Κινέζος φιλόσοφος κοντοστέκεται, μπροστά του ένα ανθισμένο τριαντάφυλλο...  απευθυνόμενος στον μαθητή του που τον ακολουθεί του λέει: 

- «Βλέπεις αυτό το λουλούδι; Είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο». 

Την επομένη, καθώς περπατούσαν, ο Λάο Τσε πάλι κοντοστέκεται... αυτή τη φορά μπροστά σε μια πεταλούδα που τη δείχνει στον μαθητή του λέγοντας: 

- «Βλέπεις αυτή την πεταλούδα; Είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο». 

Ο μαθητής δεν κρατήθηκε...  τον κορόιδευε ο Δάσκαλος; .... 

- «Μα, δάσκαλε, χθες μου είπες ότι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο ήταν το τριαντάφυλλο. Σήμερα, μου λες, η πεταλούδα;». 

Χαμογελώντας ο Λάο Τσε εξηγεί: «Χθες, το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο, ήταν το λουλούδι.  Σήμερα, είναι η πεταλούδα...  Αύριο....»!

Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν"


Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας
Μια βροχερή μέρα  
Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση
Η ανώτερη άγνοια
Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη
Απέναντι στο θάνατο τι είναι πραγματικά σημαντικό
Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου
Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός
Η αναμονή της ανάποδης κούπας
Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός 

  Neo Perasma  

Δάσκαλος Ζωής 7ο, Οι εποχές αλλάζουν

Ο Σοφός του Δάσους

        Ντίνος Ταξιάρχης     

μέρος 7ο, τελευταίο

Οι παραισθήσεις δεν είναι μόνο
μια άρρωστη κατάσταση της ψυχής...
Είναι κι ο φόβος της αλήθειας.

Ο Πα-Ρα-Ρα δεν ήταν πια ούτε πλούσιος, ούτε δάσκαλος. Έχασε τα πάντα σε επιχειρήσεις. Κατάντησε ζητιάνος, μια σκιά ανθρώπινη, λες και δεν είχε σάρκες και κόκαλα  Ήταν μια τιμωρία ή ο εξοστρακισμός της τύχης του;  Όλα παίζονται σ' ένα παιχνίδι μεγάλο ή μικρό. Κέρδη και ζημιές ανταλλάσσουν χέρια. Αλλά εκείνος που κερδίζει είναι ο χρόνος που τα βλέπει και σαρκάζει....   

Το μίσος όμως του Πα-Ρα-Ρα, που έκαιγε μέσα του ασίγαστα, του έδινε ζωή. Θυμήθηκε το δάσος που ζούσε ο Χα-Χα-Χα, κι εκεί ρίζωσε. Τον περίμενε να τον πλήξει πισώπλατα. Το μαχαίρι που έκρυβε μέσα στον κόρφο του θα έλεγε την τελευταία λέξη. Μ' αυτό φαντάζονταν ότι θα έπαιρνε από τον Χα-Χα-Χα την εξουσία της σοφίας...

Η φτώχεια δεν το έκανε σοφότερο, δεν είδε τη ματαιότητα...
Ο Χα-Χα-Χα ήταν το πιο φημισμένο πρόσωπο της χώρας και το πιο σεβαστό. Τι θα πει δολοφόνος...
Όλοι είμαστε δολοφόνοι χωρίς να το καταλαβαίνουμε... Όχι με μαχαίρι...
Με την αδιαφορία, τον εγωισμό, την πλεονεξία. Έτρεμε μες στα κουρέλια του, το πάθος του Πα-Ρα-Ρα, από την ηδονή του επικείμενου φόνου. Το ένιωθε πως πλησίαζε η ώρα, σαν να είχε επικοινωνήσει με τον ίδιο τον Χα-Χα-Χα, για να ανακοινώσει το συνταραχτικό νέο. Το φόνο του. 

Ο δάσκαλος "γέρικο δέντρο" πια, αποφάσισε να γυρίσει στο αγαπημένο του δάσος.

Το ταξίδι του γυρισμού είχε αρχίσει. Το περιπλανώμενο έπρεπε να ησυχάσει μέσα τους. Πήραν όση σοφία μπόρεσαν από τα ζωντανά και νεκρά πράγματα που συνάντησαν....

ο Πα-Ρα-Ρα σύρθηκε σαν φίδι... είδε, άκουσε κι απομακρύνθηκε.
- Εδώ, Χα-Χα-Χα, σ' έχω μέσα σ' αυτή τη χούφτα μου. Εσύ,  εγώ και το πάθος μου για ό,τι δεν κέρδισα, και η ζήλεια μου, γιατί να μην είμαι εσύ και να 'μαι εγώ;... 

Ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα πέρασε μια ήσυχη βραδιά μέσα σ' αυτό το δάσος, που είχε για πρώτη φορά μιλήσει με τη φύση για να διδαχτεί. Μέσα καταλάβαινε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Έπρεπε να μιλήσει στους μαθητές του. Τους κάλεσε γύρω του:
- Όπως η αρχή έχει μια αρχή, έτσι και το τέλος... Το δικό μου τέλος έχει μια αρχή κι είστε εσείς οι μαθητές μου.  Μην την παραβείτε και μην την περιφρονήσετε. Θα τη συνοδέψετε μέχρι το δικό σας τέλος, που θα έχει τη δικιά του αρχή. Γιατί ό,τι αρχίζει δεν τελειώνει με το θάνατο αλλά μεταβάλλεται...

Ο Πα-Ρα-Ρα καραδοκούσε. Είχε κάνει ασκήσεις, χτυπώντας το μαχαίρι του πάνω στα δέντρα. Να το βαστάει γερά και να μην τρέμει. 
Το βράδυ που προσδοκούσε ήρθε... Σκοτεινό κι ασέληνο. Θα γλιστρούσε σαν αόρατη σκιά ανάμεσα στους κοιμισμένους μαθητές... με αναμμένο κερί θα έφεγγε το πρόσωπο, για να μην κάνει λάθος. 
Ο Χα-Χα-Χα όμως δεν κοιμόταν, τα μάτια παίζανε με άπιαστα όνειρα. Ήταν ένας σοφός ονειροπόλος που πίστευε πως με τις συνεχείς μεταλλαγές ο άνθρωπος θα υψωθεί πάνω από τον εαυτό του. 
Ο Πα-Ρα-Ρα ήταν η απόδειξη της ουτοπίας του. Όρθιο, τον είδε μπροστά του, να βαστάει το κοφτερό μαχαίρι του έτοιμος να το βυθίσει στην καρδιά του με όλη του τη δύναμη. 
- Ήρθες πάνω στην ώρα Πα-Ρα-Ρα, που λογάριαζα να φύγω...
- Περίμενα χρόνια αυτή τη στιγμή Χα-Χα-Χα, και βλέπεις έγινα σαν και σένα ζητιάνος... για να ζητιανέψω τη δική σου σοφία...  
- Μα η σοφία Πα-Ρα-Ρα δε δίνεται στους ζητιάνους. Γιατί ο ζητιάνος ζητιανεύει για το στομάχι του. Η σοφία είναι αφαίρεση του νου, κενό... Καταλαβαίνεις;
- Δε θα συζητήσω μαζί σου Χα-Χα-Χα, τι είναι σοφία και τι δεν είναι... Ίσως υπάρχει στο μεταθάνατο... Γελώντας σαρκαστικά χα-χα-χα... Τώρα θα σκέφτεσαι, Χα-Χα-Χα πως ένας πλούσιος σοφός σαν και μένα πως κατάντησε ζητιάνος. Έπεσα από τα πλούτη στη φτώχεια. Πήρα ένα μάθημα, που δε το σηκώνω. Τώρα θέλω ν' ανέβω ακόμα ψηλότερα. Και με τη δικιά σου θέση θα τα καταφέρω. Θα γίνω ο νέος Χα-Χα-Χα!...
Το ειρωνικό χα-χα-χα του δάσκαλου Χα-Χα-Χα ήταν η παλμική διαταγή στο μαχαίρι που ριζώθηκε μέσα στην καρδιά του Χα-Χα-Χα....
- Τώρα τελειώσανε όλα κι αρχίζω από την αρχή.
- Μα η σοφία δεν είναι η αρχή αλλά το τέλος... Ψιθύρισε ο λαβωμένος Χα-Χα-Χα.
- Τι θράσος έχει η ψυχή σου να αντιμιλά σ' ένα σοφό...ούρλιαξε σαν λύκος ο Πα-Ρα-Ρα.

Οι μαθητές του Χα-Χα-Χα ξύπνησαν απότομα, σαν να έβλεπαν ένα άσχημο όνειρο. Είδαν αυτή την αποτρόπαια σκηνή κι όρμησαν να πιάσουν τον Πα-Ρα-Ρα.
- Αφήστε τον να φύγει. Είναι νεκρός από τη γέννηση του...
είπε ο δάσκαλος, ενώ είχε γεμίσει αίματα.
Οι μαθητές προσπάθησαν να σταματήσουν τα αίματα όπως μπορούσαν. Ο Πα-Ρα-Ρα βρήκε την ευκαιρία να το σκάσει.
Ο Χα-Χα-Χα είπε στους μαθητές του να τον δέσουνε στο δέντρο που αγάπησε και ν΄αφήσουν το αίμα του να ποτίσει τις ρίζες του. Έτσι θα γίνει ένα με το δέντρο, θα 'χει τη δροσιά του κι αυτό με το αίμα του, μια ενότητα.
- Κι όταν πεθάνω, αγαπητά μου παιδιά, να σκάψετε ένα λάκκο κοντά στις ρίζες του. Εκεί η ανάπαυση μου θα 'χει τη ζωή των δέντρων...

Τοποθέτησαν το δάσκαλο, απαλά-απαλά, σαν κάτι το πολύ εύθραυστο που κινδύνευε να σπάσει,  σ' έναν ευρύχωρο λάκκο μπροστά από το δέντρο... Το σκυλί του δάσκαλου, λίγο άρρωστο κι αυτό, εδώ και μέρες, άρχισε να σκαλίζει με τα πόδια του... Άνοιξε μια μικρή λακκούβα μέχρι να χωράει το σώμα του, πάνω στη μεγάλη που βρίσκονταν το αφεντικό του. Σωριάστηκε νεκρό με ένα μικρό γαύγισμα που έμοιαζε με αποχαιρετισμό.

Ο Πα-Ρα-Ρα κίνησε φιδίσια το σώμα του και βρέθηκε μέχρι το νεοσκαμμένο τάφο του δασκάλου Χα-Χα-Χα. Τώρα ένιωθε σαν ο μόνος εξουσιαστής του στοχασμού.. 
Τώρα ήταν ελεύθερος... καμιά τύψη δεν τον κυνηγούσε, καμιά ενοχή. Ένιωθε πως είχε αγοράσει ένα αντικείμενο που ήταν πια δικό του...
Από μακριά ακούστηκε ένα ταμπόυρλο που έβγαζε ανατριχιαστικούς ήχους κι έκανε τη νύχτα εφιαλτική. Μα τι είναι αυτό το ταμπούρλο που όλο πλησιάζει ο ήχος του και πιο δυνατός;
Δεν έβλεπε... μόνο άκουγε...Άκουγε το ταμπούρλο, όλο και πιο δυνατά...  Του τυμπάνιζε τ' αυτιά και του έδινε στα νεύρα.
Όλο αυτό το μεγαλείο που ένιωθε μέσα του, άρχισε να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Τώρα μπροστά στα μάτια του φαίνονταν ένα πελώριο ταμπούρλο, που έπαιζαν κάποια λαμπερά χέρια, λες και δεν είχαν ώμους να στηριχτούν. Ξεκολλημένα κι αδέσποτα χτυπούσαν το ταμπούρλο όλο και πιο δυνατά. Ο Πα-Ρα-Ρα ένιωσε μέσα του μια σεισμική δόνηση και ησύχασε κάπως όταν είδε πίσω από το ταμπούρλο ένα παιδί:
-Ποιος είσαι εσύ που πληγώνεις την ηρεμία της νύχτας με το ταμπούρλο σου; Και τι γυρεύεις παιδί πράγμα, σ' αυτή τη φοβερή μοναξιά; 
Και το παιδί απάντησε:
- Δε με αναγνωρίζεις; Είμαι ο μαθητής σου με το ταμπούρλο. Δε θυμάσαι που όταν δίδασκες χτυπούσα το ταμπούρλο
 για να ξυπνήσουν οι μαθητές σου, για να παρακολουθήσουν το μάθημά σου;
Ο Πα-Ρα-Ρα σκέφτηκε λίγο κι έπειτα είπε:
- Τίποτα δε θυμάμαι, αλλά εσύ γιατί χτυπάς δαιμονισμένα το ταμπούρλο σου που είναι τόσο βαρύ και μεγάλο, που δεν μπορείς να το σηκώσεις;
- Δεν το έμαθες Πα-Ρα-Ρα, ότι η πόλη πέθανε από τους ήχους που σκάνε σαν βροντές στ' αυτιά; Μόνο εσύ μένεις ζωντανός... Μα ήρθε και η σειρά σου...
Και το παιδί άρχισε να χτυπάει το ταμπούρλο ρυθμικά κι άγρια, μες στ' αυτιά του Πα-Ρα-Ρα.  Τα σχέδια του ναυάγησαν, ούτε ένα μάθημα δεν πρόλαβε να πει, ούτε στον εαυτό του...

Όλα περάσανε, η πόλη ξαναχτίστηκε από την αρχή. Ποιος σοφός δάσκαλος γεννήθηκε πάλι;  Και ποιος δάσκαλος Πα-Ρα-Ρα, με το δολοφονικό του μαχαίρι;
Ο χειμώνας φεύγει κι έρχεται η άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο... 

Ντίνος Ταξιάρχης,

σπαράγματα από το "Ο Σοφός του Δάσους" Εκδόσεις Δρομεύς

_______________________________________________________τέλος 7ου μέρους, τελευταίο

Η ζωή για τον άνθρωπο δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα επιβίωσης, αλλά και μια εσωτερική αγωνία. Αναζητά απαντήσεις σε πολλά υπαρξιακά ερωτήματα.

Ο συγγραφέας ερευνά το μυστήριο της ζωής μέσα από το διαλογισμό, ενώ ταυτόχρονα τονίζει και καυτηριάζει τους απατηλούς νοητικούς καθρέφτες... Οι ήρωές του, θέτουν ερωτήματα και δίνουν απαντήσεις κοινωνικού και φιλοσοφικού περιεχομένου.

Κεντρικός ήρωας είναι, ο σοφός δάσκαλος ο Χα-Χα-Χα. Το όνομά του είναι ένα επιφώνημα και παίρνει τη σημασία του ανάλογα με τον τονισμό του.
Το άλλο πρόσωπο του έργου -κάτι σαν αντίποδας του σοφού δάσκαλου- είναι ο πλούσιος σοφός Πα-Ρα-Ρα, που σημαίνει άνθρωπος του παρά. Οι συγκρούσεις μεταξύ τους είναι σφοδρές, δραματικές.
___________________

* Ο Ντίνος Ταξιάρχης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε δραματική τέχνη στη σχολή Εθνικού θεάτρου.Έργα του έχουν μεταφραστεί στα Γαλλικά, Ιταλικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ρουμάνικα, Σλοβένικα. Έχει εκδόσει 36 βιβλία, Ποίηση πεζογραφία, θέατρο. Είναι ιδρυτής του θεάτρου του ενός. Τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο για το μυθιστόρημα του, "Ένας παράξενος άνθρωπος" , καθώς και το βραβείο θεατρικών συγγραφέων για τη θεατρική του δράση στο εξωτερικό. Ασκεί κριτική  βιβλίου και θεάτρου. Είναι μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.

  Neo Perasma  

Απέναντι στο θάνατο, τι είναι πραγματικά σημαντικό;

Η μικρή μας ιστορία ξεκινάει μ' ένα γάτο, που κρυμμένος σ' ένα θάμνο καταφέρνει, μ' ένα σάλτο, αιφνιδιάζοντας έναν ψαρά σαμουράι του κλέβει το ψάρι που ήταν έτοιμος να ψήσει. 

Ο άγριος πολεμιστής, ψάρευε πλάι σ’ ένα ποτάμι.... Κάποια στιγμή έπιασε ένα ψάρι και ετοιμάζονταν να το ψήσει όταν...
Τη συνέχεια την ξέρετε.

Οργισμένος ο σαμουράι βγάλζει το σπαθί του, ζυγώνει τον γάτο και τον κόβει στα δύο. 

     Όμως ο πολεμιστής, σαν ένθερμος βουδιστής που ήταν, άρχισε να κατατρύχεται από τύψεις επειδή είχε σκοτώσει ένα πλάσμα της φύσης.  Γυρίζοντας σπίτι του...  το θρόισμα του ανέμου στα αυτιά του τραγουδούσε νιάου !

     Ο θόρυβος των βημάτων του στη γη αντηχούσε νιάου.  Οι άνθρωποι που συναντούσε στο δρόμο του έμοιαζαν να του κάνουν νιάου.  Το βλέμμα των παιδιών του αντανακλούσε κάμποσα νιάου.  Οι φίλοι του επίσης νιαούριζαν αδιάκοπα σαν τους πλησίαζε.   Σ’ όλους τους τόπους, σε όλες τις περιστάσεις, ακούγονταν σπαραξικάρδια νιάου.  Την νύχτα ονειρευόταν μονάχα νιάου.
Την ημέρα, κάθε ήχος, κάθε σκέψη, κάθε πράξη της ζωής του μεταμορφωνόταν σε νιάου !

     Η κατάστασή του ολοένα χειροτέρευε. Η ιδεοληψία του τον καταδίωκε και τον βασάνιζε δίχως ανάπαυλα, ακατάπαυστα. Επειδή δεν μπορούσε να βγάλει πέρα όλα αυτά τα νιάου, πήγε σ’ έναν ναό για να ζητήσει συμβουλή από ένα γέρο δάσκαλο του Ζεν.

   - «Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, λυτρώστε με… βοηθείστε με…», τον ικέτεψε. Ο δάσκαλος Ζεν του αποκρίθηκε:
   - «Εσείς, ένας πολεμιστής, πως μπορέσατε να πέσετε τόσο χαμηλά; Αν δεν είστε σε θέση να κατανικήσετε μόνος σας όλα αυτά τα νιάου, τότε σας αξίζει μονάχα ο θάνατος. Δεν έχετε άλλη λύση παρά να κάνετε χαρακίρι. Εδώ και τώρα».  Και πρόσθεσε:  «Παρόλα αυτά, είμαι ταγμένος στο Θεό και σας λυπάμαι. Μόλις αρχίσετε να ανοίγετε την κοιλιά σας, θα σας κόψω το κεφάλι με το σπαθί μου για να συντομεύσω το μαρτύριό σας».

     Ο σαμουράι δέχτηκε και, παρόλο που φοβόταν το θάνατο, ετοιμάστηκε για την τελετή. Όταν όλα ήσαν έτοιμα, ανακάθισε στα γόνατά του, κράτησε το στιλέτο με τα δυο του χέρια και το έστρεψε προς την κοιλιά του.  Ορθός πίσω του, ο Δάσκαλος κράδαινε το σπαθί…
   - «Ήρθε η ώρα», του είπε. «Εμπρός!»
Αργά ο σαμουράι ακούμπησε τη μύτη του μαχαιριού πάνω στην κοιλιά του. Εκείνη τη στιγμή, ο Δάσκαλος πήρε ξανά το λόγο:
   - «Εξακολουθείτε να ακούτε τα νιάου σας;»
   - «Μπα, όχι τώρα πια! Στ’ αλήθεια, όχι».
   - «Τότε, αν δεν υπάρχουν πια νιάου, δε χρειάζεται να πεθάνετε».

    Στην πραγματικότητα, όλοι μας είμαστε ίδιοι με τούτον τον σαμουράι. Αγχώδεις, βασανισμένοι, φοβισμένοι και διστακτικοί. Τα πάντα μας ταράζουν, ακόμη και το πιο μικρό. Είναι γιατί προσπαθούμε να τοποθετήσουμε τον ψεύτικο εαυτό μας ψηλά, σε ένα δήθεν επίπεδο κι οτιδήποτε θεωρούμε πως δεν ταιριάζει με το επίπεδό αυτό, γίνεται ένα νιάου που μας βασανίζει. Όλα όμως τα αυτά τα φανταστικά προβλήματα που μας ταλαιπωρούν δεν έχουν τη σπουδαιότητα που τους αποδίδουμε.  Απέναντι στο θάνατο, τι είναι πραγματικά σημαντικό;
Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…



Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν"


Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας
Μια βροχερή μέρα  
Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση
Η ανώτερη άγνοια
Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη
Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου
Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός
Η αναμονή της ανάποδης κούπας
Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός 
Όπως βλέπεται τον κόσμο, έτσι ακριβώς και ο κόσμος θα σας αποκαλύπτεται

πηγή

  Neo Perasma  

Όπως βλέπετε τον κόσμο, έτσι ακριβώς και ο κόσμος θα σας αποκαλύπτεται

Οι μαθητές του σοφού δάσκαλου που διέφεραν, ήταν τέσσερις, ίσως υπερείχαν σε ικανότητες των άλλων θα λέγαμε, συγκριτικά με τους υπόλοιπους.

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν και οι τέσσερις και ο σοφός απευθύνθηκε στον πρώτο του μαθητή, «Πες μου τι βλέπεις όταν εξετάζεις τον κόσμο».

«Βλέπω αγριότητα. Ο πλανήτης είναι εγκλωβισμένος. Ο κόσμος κρύβεται από την αλήθεια. Υπάρχουν τα σωματίδια στην ατμόσφαιρα και η όξινη βροχή. Τα δάση καταστρέφονται και σαν αποτέλεσμα και το όζον μαζί τους. Υπάρχει τόσο μεγάλη άγνοια και ιδιοτέλεια.  Ο κόσμος χρειάζεται επαναπροσδιορισμό».

     Ο σοφός απάντησε, «Έχεις δίκιο και για αυτό θα σε ονομάσω Διόρθωση, από το όραμά σου που έχει δεσμευτεί σε ένα κόσμο με ανάγκες». Στον δεύτερο μαθητή του ο σοφός έθεσε την ίδια ερώτηση, «Πες μου τι βλέπεις όταν αντικρίζεις τον κόσμο».
     Ο δεύτερος μαθητής απάντησε, «Δάσκαλε βλέπω ματαιοπονία. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει για να αλλάξει τον κόσμο, ακόμη και αν και κάποιοι θα μετανοήσουν και θα θελήσουν την αλλαγή. Ακόμη και τότε ο κόσμος θα είναι καταδικασμένος από τις πράξεις των ανθρώπων. Η επιστήμη μας διδάσκει πως πάρα πολύ άνθρωποι έρχονται σε αυτόν τον πλανήτη, τόσες καταστροφές ήδη έχουν γίνει, ένα πολύ μικρό μερίδιο παρέχεται στην επιστήμη για να τη βοηθήσει επαρκώς, και υπάρχει ελάχιστη ανησυχία για τα έθιμα και τις αξίες. Η εγκληματικότητα κλιμακώνεται ενώ ο θεσμός της οικογένεια φθείρεται. Ο νόμος έχει χαθεί».

     «Έχεις δίκιο, επίσης, και για αυτό θα σε ονομάσω Ενάρετο, γιατί όλη αυτή η αγανάκτηση αποκαλύπτει έναν διεφθαρμένο κόσμο και παράλληλα η καρδιά σου υποφέρει με τον πόνο του. Θα γίνεις γνωστός για αυτά τα λόγια σου και οι πράξεις θα εκφράσουν τη λύπη της καρδιάς σου».

     Ο σοφός στρέφει το βλέμμα του στον τρίτο του μαθητή, «Και εσύ τι βλέπεις;».

«Βλέπω ένα κόσμο που έχει ανάγκη την αποκατάσταση του νόμου. Δεν πιστεύω πως η ελπίδα έχει χαθεί. Παίρνω θάρρος από τα λεγόμενα των αδελφών μου. Που εκείνοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για την αλλαγή του κόσμου. Έχω εμπιστοσύνη, και το διαισθάνομαι, ότι η θέληση του ανθρώπου θα αλλάξει. Όλες οι καλές κυβερνήσεις είναι κυβερνήσεις ανθρώπων για τους ανθρώπους. Μέσα από τον νόμο και τις κυβερνήσεις αυτή η αλλαγή μπορεί να είναι αποτελεσματική. Ο αγγελιοφόρος της αλλαγής υπάρχει και είναι ο νόμος και η κυβέρνηση». «Και εσύ έχεις δίκιο. θα σε αποκαλώ Κυβέρνηση, γιατί τα λόγια σου έδωσαν πνοή στις παρατηρήσεις σου και έγιναν αυτό που θα διδάξεις. Θα δεσμευτείς στο έργο του νόμου και της εργασίας, μέσω της κυβέρνησης».

     Εν τέλει. Στον τέταρτο φοιτητή ο σοφός έθεσε την ίδια ερώτηση, «Και εσύ τι βλέπεις;».
«Βλέπω μόνο θαύματα. Η ζωή είναι ένα θαύμα. Όλη η πλάση είναι ένα θαύμα. Η συνείδηση είναι ένα θαύμα. Βλέπω το Θεό σε όλα τα δημιουργήματα του. Διαισθάνομαι την ομορφιά της αγάπης στην ευωδία ενός λουλουδιού, στο χαμόγελο ενός παιδιού, στην ζεστασιά των εραστών, στην λάμψη των αστεριών. Όταν εξετάζω τον κόσμο νιώθω ευφορία με όλα αυτά τα μυστήρια.

    Με δέος και σεβασμό η κάθε μέρα ξεδιπλώνει την ομορφιά της. Ξέρω πώς όλα τα πράγματα είναι καλά και ότι εκφράζουν την καλοσύνη τους με τον δικό τους σωστό τρόπο την κάθε στιγμή. Ξέρω πως αυτά για τα οποία αναφέρθηκαν τα αδέλφια μου είναι μία κακή ψευδαίσθηση, γιατί μόνο η αιωνιότητα είναι αληθινή. Δεν θα δώσω καμιά δύναμη στις σκέψεις του σαρκασμού, των περιορισμών, της ανάγκης για να δείξω, με αυτόν τον τρόπο, σε όλο τον κόσμο το όραμα που μου έχει δοθεί. Με αυτό το όραμα και τις αισθήσεις, η καρδιά μου θα τρέξει υποκινουμένη από το μεγαλείο της πλάσης».

     Ο σοφός χαμογέλασε πριν μιλήσει. «Και εσύ είσαι ο εκλεκτός μου μαθητής. Θα σε ονομάσω Αλήθεια, γιατί το όραμά σου είναι αληθινό και η ανταμοιβή του είναι η πραγματικότητα που αυτό αντικρίζει. Πρέπει να πας σε κάθε άνθρωπο και να διδάξεις ότι εσύ βλέπεις. Θα γίνεις γνωστός από όλους τους ανθρώπους μέσα από τα «ενδύματα» σου, εκείνα της γαλήνης και της ειρήνης.
     Ο δάσκαλος απευθυνόμενος σε όλους πρόσθεσε τα εξής, «Ο καθένας από εσάς σας έχει την ευλογία του οράματος. Όπως εσείς βλέπετε τον κόσμο, έτσι ακριβώς και ο κόσμος αποκαλύπτεται σε εσάς.
     Θα γνωρίσετε τον κόσμο μέσα από το όραμα που έχετε για αυτόν. Θα γευτείτε τις εμπειρίες της ζωής σύμφωνα με το όραμά σας.
     Δεν είναι μόνο ότι η πραγματικότητα μας διαμορφώνεται με τον τρόπο που εμείς επιλέγουμε, αλλά έτσι συμβαίνει και με τη δύναμη που προσδίδουμε σε αυτή.
     Μόνο η αιωνιότητα είναι άφθαρτη. Οπότε, μόνο η αιωνιότητα είναι αληθινή. Όλα τα άλλα είναι εγγενώς ψευδή εξ ορισμού. Για να γίνεις δάσκαλος το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να συμπεριφέρεσαι σαν δάσκαλος. Για να αναπτυχθείς σαν άτομο πρέπει να δίνεις και να προσφέρεις. Ότι σπείρεις θα θερίσεις. Το πρώτο βήμα, λοιπόν, είναι η αυτοπραγμάτωση, είναι να δώσεις συγχώρεση και φροντίδα. Οι παλιές, βαθιές αναμνήσεις που συνδέονται με το μυαλό εξαφανίζονται, οι νέες μνήμες γίνονται τόσο η διαδικασία όσο και ο στόχος.

Συγγραφέας : Eldon Taylor, New York Times
Μετάφραση , επιμέλεια: La Fée
antikleidi.com



Διαβάστε κι άλλες "Ιστορίες Ζεν"


Περιπλανώμενοι στην αγορά χάνουμε το χρόνο μας
Μια βροχερή μέρα  
Πόσο καιρό χρειάζομαι προς τη φώτιση
Η ανώτερη άγνοια
Αν καταφέρεις να γίνεις λίμνη
Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
Απέναντι στο θάνατο τι είναι πραγματικά σημαντικό
Όταν έχω ανάγκη να δω το κακό του άλλου
Όταν μπορείς να μην είσαι ποτέ φτωχός
Η αναμονή της ανάποδης κούπας
Ένας τόσο καλά κρυμμένος θησαυρός 

 

  Neo Perasma