Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Με Θαυμασμό και Εκτίμηση...




...στο μαργαριτάρι


  πώς μπόρεσες εσύ μικρό στρείδι, 
να ζωγραφίσεις το πόνο σου, 
να δημιουργήσεις ένα τόσο όμορφο μαργαριτάρι;

Χωρίς μάτια να βλέπεις κι όμως το κλάμα σου γοερό κι ασταμάτητο.
Έκλαιγες και έκλαιγες για πολλά χρόνια.
Μια σταγόνα δάκρυ μεγάλωνε και μεγάλωνε, ώσπου να γίνει
ένα μαργαριτάρι... Τόσο τέλειο στη μορφή και άσπιλο.

Βασιλείς, βασίλισσες και ιεροί σταυροί τα φορούν για να 
λατρέψουν την ομορφιά και τη τελειότητα της δοκιμασίας σου,

Να σε ρωτήσω θέλω, κι ότι μου πεις, χωρίς ν' αμφισβητήσω... 
Θα σεβαστώ τη συμβουλή σου μικρό στρείδι και 
τη σοφία σου θ' ακολουθήσω.
Πώς θα μπορούσα, να τελειοποιήσω 
και να εξαγνίσω το νου και τη ψυχή μου, σαν το μαργαριτάρι σου;

υχαρίστως να μοιραστώ μαζί σου το μικρό μου μυστικό..
Να έχεις υπομονή, 
να είσαι ικανοποιημένος, ν' αγαπήσεις 
τη ζωή που πρέπει να ζήσεις, 
ακόμα και στο πόνο και στη δοκιμασία και δεν θα δυστυχήσεις.
Να είσαι αγνός στο νου και τη ψυχή
Να είσαι αμερόληπτος στην αγάπη σου.
Ο εχθρός σου έχει πολλούς φίλους σαν και σένα.

Δεν είναι σημαντικό να ξέρω. Είναι σημαντικό εσύ να μάθεις.  
Αν είσαι εχθρός του εχθρού σου... 
ή εχθρός του φίλου σου;
Κι εγώ σου λέω...
Μπορείς να είσαι φίλος του εχθρού σου;

Εάν ναι, τότε μπορώ ν' αγαπώ ειλικρινά τους εχθρούς μου
σαν να ήταν εγώ ο ίδιος, ή εγώ όπως αγαπώ τον εαυτό μου;

Μόνο τότε, στον ορισμένο χρόνο, η αιώνια δύναμη, 
της ζωής, της σοφίας και της αγάπης, 
θα σε λυτρώσει, θα σε μεταμορφώσει σε πολύτιμο κόσμημα, 
για να στολίσει τις αιώνιες σφαίρες του με ανεκτίμητους θησαυρούς."



  Neo Perasma  

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Η Ενότητα της Στεριάς με το Νησί





Υπερβαίνοντας το Σώμα 
και το Νου  

ΥΠΑΡΧΕΙ  διαχωρισμός ανάμεσα στο σώμα και στο νου, στην ύλη και στη συνειδητότητα, στο σωματικό και στο πνευματικό ;

Το πρώτο πράγμα -βήμα- που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στο σώμα και στο νου είναι απολύτως λανθασμένος. Αν αρχίζει κάποιος μ' αυτό το διαχωρισμό, δεν θα φτάσει πουθενά. Τίποτα δεν μπορεί να βγει από αυτό, επειδή κάθε βήμα έχει τη δική του λογική εξέλιξης. 

Για κάθε αναζητητή, αυτή η αντίληψη του διαχωρισμένου ανθρώπου, αυτή η αντίληψη της δυαδικής ύπαρξης -του σώματος και του νου, του φυσικού και του πνευματικού- είναι ένα λανθασμένο βήμα. Η ύπαρξη είναι αδιαχώρηστη. Όλοι οι διαχωρισμοί είναι απλώς νοητικοί. Ο ίδιος ο τρόπος που κοιτάζει ο νους τα πράγματα προκαλεί δυαδικότητα. 
Η φυλακή του νου προκαλεί δυαδικότητα.

Είναι δύσκολο για το νου να αντιληφθεί δύο αντιφατικές έννοιες ως μία. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.  Του είναι δύσκολο να αντιληφθεί δύο αντίθετους πόλους ως έναν. 
Ο νους έχει την παρόρμηση, την εμμονή να είναι συνεπής. Δεν μπορεί να συλλάβει πως το φως και το σκοτάδι μπορούν να είναι ένα.  Αυτό είναι ασυνεπές, είναι παράδοξο!

Δημιουργεί αντιθέσεις: Θεός και διάβολος, ζωή και θάνατος, αγάπη και μίσος. Δεν μπορεί ν' αντιληφθεί την αγάπη και το μίσος ως μία ενέργεια. Το μίσος είναι το αντίθετο της αγάπης και η αγάπη είναι το αντίθετο του μίσους. Είναι πολύ δύσκολο για τον νου, που ζητάει συνέπεια. Έτσι, μαθαίνει να τα  διαχωρίζει. Τότε νιώθει βολικά - και όχι με την αλήθεια, όχι με την πραγματικότητα.


Το πρώτο βήμα


Είναι βολικό να χωρίζεις τον εαυτό σου στα δύο -το σώμα κι εσύ.  Τη στιγμή όμως που διαχωρίζεις έχεις κάνει το πρώτο λάθος βήμα. Αν δεν επιστρέψεις πίσω και δεν αλλάξεις το πρώτο βήμα, μπορεί να περιπλανιέσαι για πολλές ζωές, μα δεν θα βγει τίποτα.


Το σώμα κι εσύ δεν είσαστε δύο. Το να χωρίζεις τον εαυτό σου στα δύο, είναι τεχνητό. Στην πραγματικότητα, πάντοτε νιώθεις πως είσαι ένα, το πρόβλημα όμως εμφανίζεται από τη στιγμή που αρχίζεις να το σκέφτεσαι. 

Αν πονάει το σώμα σου, εκείνη τη στιγμή δεν νιώθεις ποτέ πως είσαι δύο. 

Στο παρόν, δεν υπάρχει διαχωρισμός. Αν σου βάλουν ένα μαχαίρι στο στήθος, εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός. Δεν σκέφτεσαι ότι θα σκοτωθεί το σώμα σου. Σκέφτεσαι ότι θα σκοτωθείς εσύ.  

Αργότερα όταν θα έχει γίνει ανάμνηση, θα τα διαχωρίσεις. Θα κοιτάξεις τα γεγονότα και θα τα σκεφτείς. Μπορεί να πεις ότι το σώμα σου έφτασε πολύ κοντά στο να σκοτωθεί. Αυτό όμως δεν μπορείς να το πεις την στιγμή που συμβαίνει το γεγονός. 

Όποτε αισθάνεσαι, νιώθεις ενότητα. Όποτε σκέφτεσαι, αρχίζεις να διαχωρίζεις.  Τότε προκαλείται εχθρότητα. Αν εσύ δεν είσαι το σώμα, τότε εμφανίζεται η διαμάχη και προκύπτει η ερώτηση: 


"Ποιος είναι το αφεντικό;"  


Τότε το εγώ αρχίζει να νιώθει πληγωμένο και από αυτό το σημείο θα ξεκινήσεις να καταπιέζεις το σώμα.  Όταν καταπιέζεις το σώμα, καταπιέζεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν πολεμάς το σώμα, πολεμάς τον ίδιο σου τον εαυτό. Σ' αυτό το σημείο προκαλείται εμπλοκή, δημιουργείται σύγχυση, εσωτερικά, που μπορεί να γίνει ακόμα και αυτοκτονική τάση. 

Ακόμα κι αν προσπαθήσεις, δεν μπορείς να καταπιέσεις στ' αλήθεια το σώμα σου. Πώς μπορεί το δεξί μου χέρι να καταπιέσει το αριστερό; Μοιάζουν δύο, όμως μέσα και στα δύο ρέει η ίδια ενέργεια. 
Μπορώ ν' αφήσω το δεξί μου χέρι να σπρώξει το αριστερό και μπορώ να προσποιηθώ ότι το δεξί χέρι έχει κερδίσει. Την επόμενη στιγμή όμως, μπορώ να σηκώσω το αριστερό μου χέρι και τότε ....δεν θα το σταματάει τίποτα. 

Αν γνωρίζω ότι και τα δύο χέρια είναι δικά μου, τότε είναι παράλογη η προσπάθεια να καταπιέσω το ένα. Ο αγώνας είναι παράλογος, επειδή ποιός θα καταπιέσει ποιόν; 

Ποιος θα πολεμήσει ποιον;   
Αν μπορείς να νιώσεις άνετα με το σώμα σου, μπορείς να κάνεις το πρώτο βήμα, που θα είναι το σωστό βήμα.  Δεν θα έρθει ούτε διαχωρισμός ούτε καταπίεση. 

Αν διαχωρίζεις τον εαυτό σου από το σώμα σου, θα ακολουθήσουν αυτόματα πολλά πράγματα. Όσο περισσότερο καταπιέζεις το σώμα, τόσο πιο απογοητευμένος θα είσαι, επειδή η καταπίεση είναι ανέφικτη. Μπορεί να υπάρχει μια στιγμιαία ανακωχή, ύστερα όμως θα νικηθείς και πάλι. 


Όσο πιο απογοητευμένος γίνεσαι, τόσο περισσότερο μεγαλώνει και πλαταίνει το χάσμα ανάμεσα σ' εσένα και το σώμα. Αρχίζεις να νιώθεις όλο και πιο εχθρικά απέναντι του. Αρχίζεις να νιώθεις ότι το σώμα είναι πολύ δυνατό κι ότι γι αυτό δεν είσαι ικανός να το καταπιέσεις. Τότε σκέφτεσαι: 


"Τώρα, θα πρέπει να πολεμήσω πιο σθεναρά."


Αν αρχίσεις με ένα λανθασμένο συλλογισμό, μπορείς να συνεχίσεις μέχρι το τέλος, μα δεν θα φτάσεις ποτέ πουθενά. Κάθε αγώνας σε οδηγεί σε έναν άλλο αγώνα. 

Ο νους νιώθει: "Το σώμα είναι δυνατό κι εγώ είμαι αδύναμος. Πρέπει να το καταπιέσω περισσότερο."  
Ή ακόμα χειρότερα, νιώθει:   "Τώρα πρέπει να κάνω αδύναμο το σώμα μου."

Όλες οι αυτοπειθαρχίες είναι απλώς προσπάθειες να κάνεις αδύναμο το σώμα. Όσο πιο αδύναμο όμως κάνεις το σώμα, τόσο πιο αδύναμος γίνεσαι εσύ ο ίδιος. 


Νάτος ο φαύλος κύκλος!  Τη στιγμή που γίνεσαι αδύναμος, αρχίζεις να νιώθεις περισσότερο απογοητευμένος, επειδή τώρα είναι πιο εύκολο να νικηθείς. Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό.  Όσο πιο αδύναμος γίνεσαι, τόσο μικρότερη είναι η πιθανότητα να ξεπεράσεις την έλξη του σώματος και τόσο περισσότερο πρέπει να το πολεμάς. 


Ο διαχωρισμός -σωματικό  και πνευματικό, υλικό και νοητικό, συνειδητότητα και ύλη- είναι απλώς μια γλωσσική σοφιστεία.  Επομένως η όλη ανοησία έχει προκληθεί από τη γλώσσα.


Σε οτιδήποτε επεξεργαστεί ο νους πρέπει να πει  ναι ή  όχι.  Δεν υπάρχει καμία ουδέτερη λέξη. Το ναι είναι απόλυτο.  Το όχι είναι επίσης απόλυτο.  Η γλώσσα προκαλεί διαχωρισμό. 

Μεγάλοι διανοητές δημιουργούν συνεχώς γλωσσικά πράγματα που δεν υπάρχουν. Αν τους ρωτήσεις, "τι είναι ο νους;" λένε, "δεν είναι ύλη."  Στο αντίθετο, στο "τι είναι ύλη;" λένε, "δεν είναι νους."

Το ενενήντα εννέα τοις εκατό της φιλοσοφίας δημιουργείται από τη γλώσσα. Διαφορετικές γλώσσες δημιουργούν διαφορετικά είδη φιλοσοφιών, οπότε αλλάζοντας τη γλώσσα, αλλάζει και η φιλοσοφία. 


Η Φιλοσοφία δεν μπορεί να μεταφραστεί. Η επιστήμη μπορεί να μεταφραστεί. 


Και η ποίηση  είναι πολύ δύσκολο να μεταφραστεί, γιατί εξαρτάται από την ιδιαίτερη φρεσκάδα της γλώσσας.  Τη στιγμή που αλλάζεις τη γλώσσα, χάνεται το άρωμα, χάνεται η γεύση, που ανήκει σε μια ιδιαίτερη διάταξη, σε μια ιδιαίτερη χρήση των λέξεων. 


Το συγκεκριμένο κείμενο ξεκίνησε με την αναφορά στο πόσο σημαντικό είναι το πρώτο πράγμα -βήμα- κατανόησης, που είναι να μην αρχίζουμε με διαχωρισμό. 


Η ανάλυση αυτού του κανόνα, δεν λέει ότι "πρέπει να  αρχίσουμε με την αντίληψη της ενότητας".   Όχι, γιατί τότε αρχίζεις και πάλι με μια αντίληψη. 

Απλώς αρχίζουμε μέσα στην άγνοια, μέσα στην ταπεινή άγνοια, με βάση το "δεν γνωρίζω."

Μπορείς να πεις ότι το σώμα και ο νους είναι διαχωρισμένα ή μπορείς να πάρεις την αντίθετη θέση και μπορείς να πεις "είμαι ένα". Αυτή καθ' αυτή όμως η δήλωση, προϋποθέτει διαχωρισμό. Μιλάς για το ένα, όμως αισθάνεσαι δύο. Και ακριβώς επειδή αισθάνεσαι δύο, μιλάς για την ενότητα. 


Ας αρχίσουμε λοιπόν με την ύπαρξη. Μην αρχίζουμε με αντιλήψεις. Ας αρχίσουμε με βαθιά συνειδητότητα, όχι με αντιλήψεις. 

Όταν αναφερθήκαμε στη αρχή, στο πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει κατανοητό, εννοούμε 
άρχισε να νιώθεις το υπαρξιακό. Μη λες ούτε το ένα ούτε το άλλο. Μη λες τίποτα. Άρχισε να νιώθεις. Αυτό που υπάρχει. 


Μπορείς να νιώσεις αυτό που υπάρχει, όταν ο νους δεν βρίσκεται εκεί, όταν οι αντιλήψεις δεν βρίσκονται εκεί, όταν οι φιλοσοφίες και τα δόγματα δεν βρίσκονται εκεί. και, στην πραγματικότητα, όταν η γλώσσα δεν βρίσκεται εκεί. Όταν η γλώσσα είναι απούσα, είσαι μέσα στην ύπαρξη. Όταν η γλώσσα είναι παρούσα, είσαι μέσα στο νου. 


Με μια διαφορετική γλώσσα, θα έχεις διαφορετικό νου. Υπάρχουν πάρα πολλές γλώσσες -όχι μόνο γλωσσικά, αλλά και θρησκευτικά και πολιτικά.  Ένας κομμουνιστής που κάθεται δίπλα μου, δεν είναι καθόλου μαζί μου. Ζει σε μια διαφορετική γλώσσα. Από την άλλη πλευρά μου, μπορεί να κάθεται κάποιος που πιστεύει στο κάρμα.


Ο κομμουνιστής κι αυτός ο άλλος άνθρωπος δεν μπορούν να συναντηθούν. Κανένας διάλογος δεν είναι εφικτός, επειδή ο ένας δεν γνωρίζει καθόλου τη γλώσσα του άλλου. Μπορεί να χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις, εξακολουθούν όμως να μη γνωρίζουν τι λέει ο άλλος. Ζουν σε διαφορετικά σύμπαντα. 


Με τη γλώσσα, ο καθένας ζει σε ένα διαφορετικό σύμπαν. Χωρίς γλώσσα, ανήκεις στην κοινή γλώσσα, στην ύπαρξη.  


Με τα δέντρα, με τα πουλιά, με τον ουρανό, με τον ήλιο, με τα σύννεφα, με τη βροχή... δεν χρειάζεσαι τη γλώσσα. Η επαφή σου πραγματοποιείται σε μη λεκτικό επίπεδο. 

Όσο ζεις με τη μη λεκτική ύπαρξη, όσο μπαίνεις μέσα της, τόσο περισσότερο θα νιώθεις την ενότητα. Την ενότητα που δεν είναι όμως, απλώς, η σύνδεση δύο διαφορετικών πραγμάτων. Είναι η ενότητα της στεριάς με το νησί... Δηλαδή η ενότητα που συνδέει τη στεριά κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού. 


Τα δύο ήταν πάντοτε ένα. Εσύ τα βλέπεις σαν δύο, επειδή κοιτάζεις μόνο την επιφάνεια. 

Η γλώσσα είναι η επιφάνεια.  Όλα τα είδη της γλώσσας η θρησκευτική, η πολιτική- βρίσκονται στην επιφάνεια. Όταν ζεις με τη μη λεκτική ύπαρξη, έρχεσαι σε μια αδιόρατη ενότητα, η οποία δεν είναι μαθηματική ενότητα, αλλά υπαρξιακή ενότητα. 

Τα παιχνίδια τύπου "Σώμα και νους είναι διαχωρισμένα. Σώμα και νους είναι ένα...", μπορεί να φαίνονται ενδιαφέροντα και ελκυστικά αλλά είναι τελείως άχρηστα.  Δεν οδηγούν πουθενά. Ακόμα κι αν νομίσεις ότι βρήκες κάποια αλήθεια, είναι απλώς λεκτικά παιχνίδια. 


Η γλώσσα είναι απλώς ένα παιχνίδι. Αν βρεις συσχετισμούς ανάμεσα στο λεκτικό και στο μη λεκτικό, δεν σημαίνει ότι έχεις βρει κάτι σημαντικό, "το μεγάλο μυστικό". 

Συσχετισμούς θα βρεις πολλούς, που θα μοιάζουν σημαντικοί. Στην πραγματικότητα δεν είναι και τους έχει δημιουργήσει ο νους σου ασυνείδητα.

Ο ανθρώπινος νους είναι παρόμοιος σε όλους μας, οπότε και ότι παράγει έχει την τάση να είναι παρόμοιο. 


Η λέξη μητέρα είναι παρόμοια σε όλες τις γλώσσες, επειδή ο ήχος ''μα'' είναι ο πιο συνηθισμένος ήχος για κάθε παιδί.  Ο ήχος υπήρξε και μ' αυτόν φτιάξαμε  διαφορετικές λέξεις.   Στο κόσμο, οι άνθρωποι που είναι απογοητευμένοι, βγάζουν του ίδιους ήχους,  κι αυτοί που είναι ερωτευμένοι κάνουν τους ίδιους ήχους. 


Μερικές φορές ο ομοιότητα μπορεί να είναι απλώς συμπτωματική. Αν όμως δημιουργήσεις μια σχέση ανάμεσα σε δύο ομοιότητες, σου φαίνεται σημαντική. Μπορείς να συνεχίσεις το παιχνίδι... όσο πιο βαθιά μπαίνεις στις λέξεις τόσο θα δημιουργείς ομοιότητες στα πάντα. Αν σε γοητεύσει,  να το απολαύσεις.   Αρκεί να να μην σε  εξαπατήσει. Να μην το αφήσεις να σε απορροφήσει, γιατί τότε θα χαθεί πολλή ενέργεια.


Βρίσκουμε Πράγματα Επειδή Ακριβώς τα Αναζητάμε

Μέσα στο νου μας και στην αναζήτησή του αρχίζουμε να δημιουργούμε προκαταλήψεις. Παράδειγμα: Αν νιώθω ότι οι μουσουλμάνοι είναι κακοί, τότε θα βρίσκω συνεχώς πράγματα που υποστηρίζουν το επιχείρημα μου και τελικά αποδεικνύω πως είμαι σωστός. 

Όπου συναντώ μουσουλμάνο, αρχίζω να βρίσκω ελαττώματα και κανένας δεν μπορεί να πει πως κάνω λάθος, επειδή έχω αποδείξεις. 

Κάποιος άλλος έχει διαφορετική αντίληψη για τον ίδιο άνθρωπο. Αν έχει την αντίληψη ότι είναι καλοί άνθρωποι, σίγουρα θα βρει αποδείξεις αυτής της καλοσύνης στον ίδιο μουσουλμάνο.


Το καλό και το κακό δεν είναι αντίθετα, συνυπάρχουν μέσα στον άνθρωπο. Σε κάποιες περιστάσεις θα είναι καλός και σε κάποιες περιστάσεις θα είναι κακός. Όταν τον κρίνεις, η κρίση σου εξαρτάται περισσότερο από τη δική σου ερμηνεία, παρά από την ίδια την κατάσταση.   



Μπορείς να βρεις οτιδήποτε στον κόσμο, αν το αναζητάς σοβαρά. Πάντοτε βρίσκουμε αυτό που ψάχνουμε.  Μην ξεκινάς όμως με ένα νου προσηλωμένο στο να βρει κάτι.  Απλώς ξεκίνα!  Ο ερευνητικός νους δεν σημαίνει ότι αναζητά κάτι συγκεκριμένο, απλώς βρίσκεται σε κατάσταση αναζήτησης. Αναζητάς χωρίς να έχεις σχηματίσει γνώμη από πριν, χωρίς να υπάρχει κάτι συγκεκριμένο να βρεις. Βρίσκουμε πράγματα επειδή ακριβώς τα αναζητάμε!


Το να παίζεις με τις λέξεις, ικανοποιεί τόσο πολύ το εγώ, που μπορεί να χαραμίσεις τη ζωή σου κάνοντας το.  Όσο ενδιαφέρον κι αν είναι -ένα καλό διασκεδαστικό παιχνίδι-, είναι άχρηστο για τον πνευματικό αναζητητή. Η πνευματική αναζήτηση δεν είναι παιχνίδι.


Ανάλογο παιχνίδι μπορεί να παιχτεί και με τους αριθμούς. Μπορείς να κάνεις   συσχετισμούς,  παραλληλισμούς. Γιατί υπάρχουν επτά ημέρες στην εβδομάδα, επτά μουσικές νότες, επτά σφαίρες, επτά σώματα;  Γιατί πάντοτε είναι επτά; 

Μπορείς να δημιουργήσεις μία φιλοσοφία γύρω από αυτό.  Αυτή η φιλοσοφία θα είναι απλώς, ένα παράγωγο της φαντασίας σου.

Τα Εννέα Ψηφία


Φαίνεται απίστευτο αλλά μερικές φορές τα πράγματα αρχίζουν με πολύ αθώο τρόπο. 

Ένα  μικρό παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο άρχισε η αρίθμηση. Ο μοναδικός λόγος για τον οποίο υπάρχουν εννέα ψηφία, είναι επειδή ο άνθρωπος έχει δέκα δάχτυλα. Σε όλο το κόσμο, το πρώτο μέτρημα έγινε με τα δάχτυλα. Το δέκα ήταν το όριο. Σε όλο τον κόσμο λοιπόν, υπάρχουν εννέα ψηφία.

Αν ξεκινήσεις το παιχνίδι μπορείς να βρεις πολλές συμπτώσεις για πολλά πράγματα. Αρχίζεις να φτιάχνεις μια λίστα με διάφορα "γιατί", με διάφορα "μυστήρια".  Το μυστήριο είναι, μόνο, ότι ο νους σου βλέπει τις συμπτώσεις και προσπαθεί να τις ερμηνεύσει με λογικό τρόπο. 


Ο νους σου πάντα θα προσπαθεί να μην αφήνει αγεφύρωτα κενά. Θα προσπαθεί να δημιουργεί σύστημα ή συστήματα.  Ένα σύστημα μπορεί να δημιουργηθεί πολύ εύκολα γεμίζοντας τα κενά με τη φαντασία. Τότε, το οποιοδήποτε σύστημα γίνεται καθαρό, τακτοποιημένο και λογικό. 

Όσο πιο λογικό όμως γίνεται, τόσο πιο μακριά κινείται από την υπαρξιακή πηγή.  


Η Ύπαρξη συνεχώς μεταβάλλεται 


Ένα σύστημα χρειάζεται να είναι αμετάβλητο, πως μπορεί να εξηγήσει την ύπαρξη που δεν μπορεί ποτέ είναι αμετάβλητη.  Ο άνθρωπος στην Ινδία, στην Ελλάδα στην Κίνα, έχει δημιουργήσει παιχνίδια για να εξηγήσει την ύπαρξη.


Αν  αποδέχεσαι το πρώτο βήμα ως αληθινό, -ότι το σύστημα χρειάζεται να είναι αμετάβλητο-  τότε ολόκληρο το σύστημα μπορεί να λειτουργήσει τέλεια, γεμίζοντας τα κενά με τη φαντασία. 


Αν δεν το αποδεχθείς ως αληθινό, τότε καταρρέει ολόκληρο το οικοδόμημα. 


Από τη στιγμή όμως, που ένα σύστημα επιμένει ότι η δική του εκδοχή της ύπαρξης είναι η απόλυτη αλήθεια, τότε γίνεται βίαιο και καταστροφικό.  

Μπορείς να συγκεντρώσεις αρκετά κομμάτια αυτής της (δήθεν) αλήθειας, και τα ενώσεις σε ένα σύστημα που να έχει συνοχή, δεν θα έχεις κενά, αλλά όσο περισσότερο θα γεμίζεις τα κενά, τόσο περισσότερο θα χάνεται η πραγματικότητα. 

Και τελικά ολόκληρο το σύστημα θα γκρεμιστεί, εξαιτίας των κενών που γέμισες. 


Ο Βούδας, για τους οπαδούς του, είναι φωτισμένος. Σε  άλλους όμως, μη οπαδούς, προκαλεί σύγχυση, επειδή δεν υπάρχει σύστημα, επειδή εκείνοι βλέπουν μόνο τα κενά. 

Συνδέοντας τα κενά, το (μη) σύστημα γίνεται χαοτικό. Αν όμως συνδέσεις όλα τα κομμάτια της αλήθειας, μπορεί να γίνει το θεμέλιο για τη δική σου μεταμόρφωση. 

Η αλήθεια είναι αποσπασματική


Είναι αναπόφευκτο να είναι αποσπασματική.  Είναι τόσο απέραντη, που με τον περιορισμένο νου δεν μπορείς ποτέ να φτάσεις στο όλο.  Κι αν επιμένεις να προσπαθείς να φτάσεις στο όλο, θα χάσεις το νου σου, θα υπερβείς το νου σου.  


Αν όμως δημιουργήσεις ένα σύστημα, δεν θα χάσεις ποτέ το νου σου, επειδή ο νους θα γεμίζει τα κενά. Το σύστημα τώρα γίνεται κατανοητό.  Αποκτά μέθοδο. Γίνεται τακτοποιημένο και καθαρό, λογικό, ποτέ όμως δεν μπορεί να γίνει τίποτα περισσότερο. 


Εσύ όμως χρειάζεσαι κάτι περισσότερο. Χρειάζεσαι δύναμη, ενέργεια, για να μεταμορφωθείς.  Αυτή η δύναμη όμως μπορεί να έρθει μόνο μέσα από αποσπασματικές εκλάμψεις. 


Ο νους δημιουργεί συστήματα, μεθόδους.  Μικρό  παράδειγμα. Σκέφτεσαι: 


"Αν παρατήσω τη ζωή που κάνω, θα βρεθεί κάτι βαθύτερο." Αυτό είναι παράλογο, ο νους όμως εξακολουθεί να σκέφτεται ότι κάπου στο Θιβέτ...  κάπου στο Όρος Μερού...  κάπου πρέπει να συμβαίνει το αληθινό. 


Η καρδιά βρίσκεται σε διαμάχη: "Πώς να πάω εκεί; Πώς να έρθω σε επαφή με τους δασκάλους οι οποίοι εργάζονται εκεί;"  

Ο νους αναζητά πάντοτε κάτι κάπου αλλού, ποτέ δεν το αναζητά στο εδώ και τώρα. Ο νους δεν βρίσκεται ποτέ εδώ.

Κάπως έτσι είναι εύκολο να γίνουμε θύματα. Κάποιος μπορεί να σου λέει κάτι που είναι αληθινό, όμως η αιτία της έλξης είναι λανθασμένη. Το αληθινό βρίσκεται εδώ και τώρα. Είναι μαζί σου, τώρα.


Ακόμα κι όταν κανείς έχει πάει σε κάθε Όρος Μερού, πρέπει να επιστρέψει πίσω στον εαυτό του. Τελικά, βρίσκει κανείς ότι το Όρος Μερού είναι εδώ, ότι το Θιβέτ βρίσκεται εδώ. "Εδώ, μέσα μου. Κι εγώ περιπλανιόμουν παντού..." 


Όσο πιο λογικό είναι το σύστημα, τόσο περισσότερο καταρρέει. Και τότε πρέπει να εισαχθεί κάτι παράλογο. Τη στιγμή που εισάγεται το παράλογο στοιχείο, ο νους αρχίζει να κλονίζεται. 

Μην ανησυχείς για τα συστήματα. Απλώς κάνε ένα άλμα στο εδώ και τώρα.
_______________________________________________________

Όσσο, αποσπάσματα  από "Η επανάσταση της ατομικής εξέλιξης" εκδόσεις Ρέμπελ 


Neo Perasma

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Μια Ανόητη Ερώτηση






Τώρα ξέρεις... Εγωισμός είναι!

          Αρκετά χρόνια πριν κι όπως μας αρέσει να λέμε τα τελευταία δέκα - δεκαπέντε χρόνια, τον περασμένο αιώνα, υπήρχε  ένας σπουδαίος υπουργός και γνωστό πολιτικό πρόσωπο.  Είχε καλές σπουδές. Είχε και ταλέντο στο μπλα μπλα... Καλός ήταν. Δεν είχε παράπονο από τη ζωή του. Πολύ περισσότερο απ' τον εαυτό του.

Όμως, παρά όλη αυτή την επιτυχία, την φήμη, τα πλούτη και την δύναμή, είχε μια σχέση με έναν πνευματικό άνθρωπο, τον δάσκαλο όπως τον έλεγε.  Έναν σοφό άνθρωπο. 

Έτρεφε σεβασμό για αυτόν τον μοναχό που βρέθηκε στο δρόμο του τα τελευταία χρόνια 
ή τουλάχιστον έτσι του άρεσε να λέει στον εαυτό του.  
Τον επισκεπτόταν όσο πιο συχνά του επέτρεπαν οι υποχρεώσεις του. 

Πρόσεχε πολύ τους τρόπους  του στις επισκέψεις του, κι αν τον έβλεπε κανείς απ' τους γνωστούς του, θα νόμιζε ότι δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος.  Του συμπεριφέρονταν πάντα με ευγένεια και ταπεινότητα.    Περιμένοντας πάντα την επιβράβευση και τον θαυμασμό.

Στη  τελευταία  επίσκεψη του, ρώτησε τον ασκητή φίλο του 

- «Σεβασμιότατε, τι είναι ο εγωισμός κατά την γνώμη σου;»


Ο μοναχός κοκκίνισε από θυμό, κοιτώντας τον άγρια στα μάτια... του γρυλλίζει: 


- «Τι ανόητη ερώτηση είναι αυτή ;;!»


Ο Υπουργός ξέχασε και την ταπεινότητα,  την ευγένεια και την αυτοσυγκράτηση. Πετάγεται πάνω ξαφνιασμένος από την αντίδραση του φίλου του και φανερά εκνευρισμένος επιτίθεται στον μοναχό, μιλώντας με δυνατή φωνή και  κατηγορώντας τον με άσχημες εκφράσεις. 


Ο ασκητής ξαναγυρίζει στην γνωστή του ηρεμία και γαλήνη και χαμογελώντας αδιάφορα του λέει: 

- «ΑΥΤΟ, εξοχότατε, είναι εγωισμός....  Τώρα ξέρετε».



  Neo Perasma  

Αν Κυνηγήσεις δύο λαγούς Δεν θα Πιάσεις Κανέναν







Μια Λανθασμένη Αναζήτηση

          Ο μαθητής είναι νέος, ανυπόμονος, βιάζεται. 
Έχει γραφτεί σε μια σχολή πολεμικών τεχνών.  Κοντεύει να τελειώσει η χρονιά αλλά εκείνος νιώθει ότι δεν μαθαίνει...   Τον οδηγεί η απληστία του νεοφώτιστου.  
Έχει επιθυμία να καταναλώσει όσο γίνεται περισσότερο.   Θα κάνει τα πάντα φτάνει να μην χάσει χρόνο με προκαταρκτικά. Είναι αρκετά έξυπνος. Τα εισαγωγικά είναι ανιαρά. Πάντα τα βαριόταν. Αν είναι δυνατόν από το Α να φτάσει στο Ω...    

Νομίζει  ότι φταίει ο δάσκαλος. Σίγουρα... Εκείνος διδάσκει άλλωστε. Η ευθύνη είναι δική του και μόνο. Δεν φταίει ο ίδιος... Όμως θα το διορθώσει.  Μ' έναν άλλο δάσκαλο θα είχε μάθει τα διπλά. Μια μέρα το παίρνει απόφαση.   Σήμερα είναι η μέρα,  δεν περιμένει άλλο....  θα μιλήσει στον δάσκαλο-εκπαιδευτή.   Δεν έχει καν τη υπομονή να τελειώσει το μάθημα της ημέρας.  Πλησιάζει τον δάσκαλό  λέγοντάς του:  

- «Θα ήθελα να βελτιώσω τις γνώσεις μου στις πολεμικές τέχνες.  Γι αυτό,  παράλληλα με την μαθητεία μου μαζί σου, θα ήθελα να μαθητεύσω και με άλλον έναν  δάσκαλο, διαφορετικού στυλ.  Πως σου φαίνεται αυτή η ιδέα;»

Και ο  δάσκαλος απαντά: 


- «Ο κυνηγός που κυνηγά δύο λαγούς, τελικά δεν θα πιάσει κανέναν» 


  Neo Perasma  

Σημασία έχει να Πιστεύεις στη Θεωρία

       



Ο Βουδισμός δεν είναι Μουσειακό έκθεμα,
είναι  η "Ελεύθερη Θρησκεία",
 ένας Δρόμος για τη Σωτηρία


Μία διάλεξη του
Jorge Luis Borges
Κυρίες και Κύριοι,

          Το αποψινό μας θέμα είναι ο Βουδισμός. Δε θα μπω στη μακρά ιστορία που αρχίζει πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια στο Μπενάρες, όταν ένας πρίγκηψ του Νεπάλ, ονόματι Σιντάρτα ή Γκοτάμα, που έφτασε να γίνει ο Βούδας, έθεσε σε κίνηση τον τροχό του Νόμου και κήρυξε την οκταπλή ατραπό ( ορθή γνώμη, ορθή σκέψη, ορθή ομιλία, ορθή συμπεριφορά, ορθός τρόπος ζωής ορθή προσπάθεια, ορθή φροντίδα, ορθή συγκέντρωση)  και τις τέσσερεις άγιες αλήθειες  (η παγκοσμιότητα του πόνου, η εγωκεντρική επιθυμία ως αίτιο του πόνου, η δυνατότητα εξάλειψης αυτού του αιτίου και η οκταπλή ατραπός που οδηγεί στην εξάλειψη του πόνου).

Θα μιλήσω για την ουσία αυτή της θρησκείας, που είναι η πιο διαδεδομένη στον κόσμο. Τα βασικά στοιχεία του βουδισμού διατηρούνται από τον πέμπτο αιώνα π.Χ. δηλαδή από την εποχή του Ηράκλειτου, του Πυθαγόρα, του Ζήνωνα, ως τις μέρες μας που ο δόκτωρ Σουζούκι τον διδάσκει στην Ιαπωνία. 

Τα στοιχεία αυτά έχουν μείνει τα ίδια. Σήμερα, βέβαια, η θρησκεία αυτή έχει επιστρωματωθεί από στοιχεία μυθολογίας και αστρονομίας, από μαγεία και ξένες δοξασίες. Επειδή, όμως, το θέμα είναι σύνθετο, θα περιοριστώ στα κοινά σημεία των διαφόρων αιρέσεων, που θα μπορούσε να πει κανείς πως αντιστοιχούν στο Χιναγιάνα ή Μικρό Όχημα.  (ο ένας από τους δύο δρόμους-κατευθύνσεις που οδηγούν στη λύτρωση-νιρβάνα  -ο άλλος είναι ο Μαχαγιάνα ή Μέγα Όχημα.  Ο λιγότερος μυστικιστικός, Χιναγιάνα,  εξασφαλίζει τη λύτρωση σε μικρότερο αριθμό ανθρώπων).   Αλλά ας εξετάσουμε πρώτα απ' όλα τη μακροζωία του βουδισμού. 


Η Μακροζωία αυτή μπορεί να αποδοθεί σε ιστορικές αιτίες. Ωστόσο αυτές οι αιτίες είναι τυχαίες ή, μάλλον, είναι συζητήσιμες και μαχητές. Εγώ νομίζω πως η μακροζωία οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι η ανεκτικότητα του βουδισμού. Μια ανεκτικότητα εντελώς ασυνήθιστη, που δε συναντάται, όπως συμβαίνει μ' άλλες θρησκείες, μόνο σε κάποιες χρονικές περιόδους. Ο βουδισμός ήταν πάντα ανεκτικός.

Δεν προσέφυγε ποτέ στο σίδερο και στη φωτιά. Δεν πίστεψε ποτέ στην πειστικότητα αυτών των μέσων. Όταν ο Ασόκα, Αυτοκράτωρ της Ινδίας, έγινε βουδιστής, δεν προσπάθησε να επιβάλει σε κανέναν τη νέα του θρησκεία. Ένας καλός βουδιστής μπορεί να είναι ταυτόχρονα και λουθηρανός, μεθοδιστής, πρεσβυτεριανός, καλβινιστής, σιντοϊστής, ταοϊστής ή Καθολικός, μπορεί να είναι προσήλυτος του ισλάμ ή της ιουδαϊκής θρησκείας -είναι τελείως ελεύθερος. Απεναντίας σ' ένα χριστιανό, έναν εβραίο ή έναν μουσουλμάνο είναι ανεπίτρεπτο να είναι βουδιστής.

Η ανεκτικότητα του βουδισμού όχι μόνο δεν είναι αδυναμία, αλλά και αποτελεί μέρος της μοναδικότητας του. Πριν απ' όλα, ο βουδισμός ήταν αυτό που σήμερα θα μπορούσαμε να το πούμε γιόγκα. Τι θα πει η λέξη Γιόγκα ;


Η λέξη προέρχεται απ' τη λατινική "jugum", που θα πει ζυγός. Η γιόγκα είναι ένας ζυγός, μια πειθαρχία που επιβάλλεις στον εαυτό σου. Αν κατανοήσουμε αυτά που κήρυξε ο Βούδας σ' εκείνη την πρώτη του ομιλία στο Πάρκο των Ελαφιών στο Μπενάρες, πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια, θα 'χουμε κατανοήσει το βουδισμό.  Το θέμα δεν είναι να τον κατανοήσεις, αλλά να τον νιώσεις βαθιά, να τον νιώσεις "ψυχή τε και σώματι". Εδώ, βέβαια πρέπει να πούμε πως ο βουδισμός δεν παραδέχεται την πραγματικότητα ούτε της ψυχής ούτε του σώματος. Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω. 


Υπάρχει κι ένας δεύτερος λόγος για τη μακροζωία του. Ο βουδισμός απαιτεί από μας ισχυρή πίστη. Αυτό είναι φυσικό, αφού κάθε θρησκεία είναι μια πράξη πίστης. Και ο πατριωτισμός είναι πράξη πίστης. Έχω αναρωτηθεί συχνά: Τι σημαίνει να'σαι Αργεντινός;  Να είσαι Αργεντινός σημαίνει να αισθάνεσαι Αργεντινός. Τι σημαίνει, λοιπόν, να 'σαι βουδιστής ; Σημαίνει όχι να κατανοήσεις -γιατί αυτό μπορεί να γίνει μέσα σε λίγα λεπτά-, αλλά να αισθανθείς τις τέσσερις άγιες αλήθειες και την οκταπλή ατραπό

Θα 'λεγα πάντως, να μην πατήσουμε το πόδι μας σ' αυτή την ατραπό, που είναι οκταπλή λόγω της συνήθειας των Ινδιών να διαιρούν και να υποδιαιρούν, αλλά ν' ασχοληθούμε μόνο με τις τέσσερις άγιες αλήθειες.

Ύστερα, υπάρχει κι ο θρύλος του Βούδα. Έχουμε κάθε δικαίωμα να μην τον πιστέψουμε αυτόν τον θρύλο. Έχω έναν ιάπωνα φίλο, οπαδό του βουδισμού ζεν, με τον οποίο είχα κατά καιρούς πολύωρες και φιλικές συζητήσεις. Μια μέρα, του είπα πως εγώ πίστευα στην ιστορική αλήθεια του βούδα. πίστευα, δηλαδή -κι ακόμα πιστευω- πως, πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια, υπηρξε πράγματι ένας πρίγκηψ του Νεπάλ, ονόματι Σιντάρτα ή Γκοτάμα, που έφτασε να γίνει ο Βούδας, δηλαδή ο Ξυπνητός, ο Πεφωτισμένος- σε αντιδιαστολή με όλους εμάς που κοιμόμαστε ή ονειρευόμαστε αυτό το μέγα όνειρο που λέγεται ζωή. Θυμάμαι μια φράση του Τζόις: "Η Ιστορία είναι ένας εφιάλτης απ' τον οποίο πασχίζω να ξυπνήσω".      

Ε, λοιπόν, ο Σιντάρτα, στα τριάντα του, κατάφερε να ξυπνήσει και να γίνει ο Βούδας. 

Κουβέντιαζα, που λέτε, με τον φίλο μου που ήταν Βουδιστής (εγώ δεν είμαι βέβαιος πως είμαι χριστιανός, αλλά είμαι βέβαιος πως δεν είμαι βουδιστής),  και του είπα: 


- "Γιατί να μην πιστέψω στον πρίγκηπα Σιντάρτα, που γεννήθηκε στο Καπιλοβαστού το εννιακόσια π.Χ.;".   Κι εκείνος μου αποκρίθηκε: 


-  "Γιατί δεν έχει καμία σημασία, σημασία έχει να πιστεύεις στη Θεωρία". 


Και συμπλήρωσε μ' ένα παράδειγμα που, όσο κι αν δε "στέκει", δεν παύει να είναι ευρηματικό. Είπε, δηλαδή, πως το να πιστεύεις στην ιστορική ύπαρξη του Βούδα ή ακόμα και να ενδιαφέρεσαι γι αυτήν, είναι το ίδιο σαν να συγχέεις τη σπουδή των μαθηματικών με τις βιογραφίες του Πυθαγόρα ή του Νεύτωνα. Ένα από τα θέματα διαλογισμού των μοναχών στα μοναστήρια της Κίνας και της Ιαπωνίας είναι αυτή ακριβώς η αμφισβήτηση της ύπαρξης του Βούδα. Αυτή είναι μία απ' τις αμφισβητήσεις με την οποία πρέπει κανείς να εμποτιστεί αν θέλει να φτάσει στην αλήθεια. 


Οι άλλες θρησκείες απαιτούν την ευπιστία μας. Αν είμαστε χριστιανοί, πρέπει να πιστεύουμε ότι ένα από τα τρία πρόσωπα του Θείου καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος, και σταυρώθηκε στην Ιουδαία.   Αν είμαστε μουσουλμάνοι, πρέπει να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει άλλος θεός απ' το Θεό κι ότι ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης Του. 


Να, όμως που μπορούμε να είμαστε καλοί βουδιστές και να αρνούμαστε πως ο Βούδας υπήρξε, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, μπορούμε να σκεφτόμαστε, πρέπει να σκεφτόμαστε, πως δεν έχει καμία σημασία η πίστη μας σε ιστορικά γεγονότα -σημασία έχει να πιστεύουμε στη Θεωρία. Εν πάση περιπτώσει, είναι τόσο όμορφος ο θρύλος του Βούδα, που δεν μπορώ να μη σας τον πω. 


Οι Γάλλοι αφοσιώθηκαν με πολλή προσοχή  στη μελέτη του θρύλου του Βούδα. Το επιχείρημα τους είναι το εξής: η βιογραφία του Βούδα δεν είναι παρά μια καταγραφή των γεγονότων που συνέβησαν σ' έναν μόνο άνθρωπο μια συγκεκριμένη, σύντομη χρονική περίοδο. Μπορεί τα πράγματα να συνέβησαν έτσι, μπορεί και όχι. Αντίθετα, ο θρύλος του Βούδα φώτισε κι εξακολουθεί να φωτίζει εκατομμύρια ανθρώπους. Ο θρύλος είναι αυτός που ενέπνευσε τόσους όμορφους πίνακες, γλυπτά και ποιήματα. Εκτός από θρησκεία, ο βουδισμός είναι και μυθολογία και κοσμολογία και μεταφυσικό σύστημα -ή μάλλον, μια σειρά μεταφυσικά συστήματα που είναι μεταξύ τους σε δυσαρμονία και αντιπαράθεση.


Όσο, λοιπόν, και να μη σου επιβάλλεται να τον πιστέψεις, ο θρύλος του Βούδα είναι διαφωτιστικός. Στην Ιαπωνία, επιμένουν στη μη ιστορικότητα του Βούδα, επιμένουν στη Θεωρία. Τέλος πάντων, ο θρύλος ξεκινά στους ουρανούς. Υπάρχει στους ουρανούς κάποιος που, αιώνες ολόκληρους (θα μπορούσαμε να πούμε: έναν άπειρο αριθμό αιώνων), τελειοποιούσε τον εαυτό του ώσπου κατάλαβε πως, στην επόμενη ενσάρκωσή του, θα ήταν ο Βούδας.


Επιλέγει, λοιπόν, την ήπειρο στην οποία πρέπει να γεννηθεί. Κατά τη βουδιστική κοσμογονία, ο κόσμος είναι χωρισμένος σε τέσσερις τριγωνικές ηπείρους και στο κέντρο υπάρχει ένα χρυσό βουνό: το Όρος Μερού. Ο Βούδας θα γεννηθεί στον τόπο που σήμερα αποκαλούμε Ινδία.  Επιλέγει τον αιώνα στον οποίο θα γεννηθεί. Επιλέγει την κάστα του, τη μητέρα του. Φτάσαμε, λοιπόν, στο επίγειο μέρος του θρύλου. Υπάρχει μια βασίλισσα, η Μάγια. "Μάγια" σημαίνει ψευδαίσθηση. Η βασίλισσα βλέπει ένα όνειρο που σε μας μπορεί να φαίνεται εξωφρενικό, όχι, όμως, και στους Ινδούς.


Η Μάγια, γυναίκα του βασιλιά Σουδοδάνα, βλέπει στ' όνειρο της πως ένας λευκός ελέφας με έξι χαυλιόδοντες, που περιπλανιόταν στα χρυσά βουνά, εισχωρεί στο αριστερό πλευρό της, χωρίς να την πονέσει καθόλου. Ξυπνάει. Ο βασιλιάς καλεί τους αστρολόγους του, κι εκείνοι του μηνύουν πως η βασίλισσα θα φέρει στο φως έναν γιο που θα γίνει ή ο αυτοκράτορας τής Γης ή ο Βούδας, ο Ξυπνητός, ο Πεφωτισμένος, το ον που έχει προορισμό να σώσει την ανθρωπότητα. Όπως θα περίμενε κανείς, ο βασιλιάς προτιμά την πρώτη μοίρα: θέλει τον γιο του να γίνει αυτοκράτορας της Γης. 


Ας επιστρέψουμε για λίγο στη λεπτομέρεια του λευκού ελέφαντα με τους έξι χαυλιόδοντες. Ο Όλντενμπεργκ παρατηρεί πως ο ελέφας στην Ινδία είναι ένα συνηθισμένο οικιακό ζώο. Όσο για το λευκό, ήταν ανέκαθεν το χρώμα που συμβόλιζε την αθωότητα.  Γιατί, όμως, έξι χαυλιόδοντες ; Πρέπει να 'χουμε κατά νου (κάπου κάπου χρειάζεται και η Ιστορία) ότι ο αριθμός έξι, που για μας είναι αυθαίρετος και κάπως άβολος (εμείς προτιμάμε το τρία ή το εφτά), δεν είναι τυχαίος στην Ινδία, όπου πιστεύεται πως υπάρχουν έξι διαστάσεις στο χώρο: πάνω, κάτω, μπροστά, πίσω, αριστερά, δεξιά. Να, λοιπόν, που ένας λευκός ελέφας με έξι χαυλιόδοντες δεν είναι εξωφρενικό για τους Ινδούς.  


Ο βασιλιάς καλεί  του μάγους του, και η βασίλισσα γεννάει ανώδυνα. Μια συκιά γέρνει τα κλαδιά της να τη βοηθήσει. Το παιδί γεννιέται όρθιο και, μόλις γεννιέται, κάνει τέσσερα βήματα: προς το Βορρά, προς το Νότο, προς την Ανατολή, προς τη Δύση -και λέει με λιονταριού φωνή: "Είμαι ο Απαράμιλλος, αυτή θα είναι η τελευταία μου γέννηση". Οι Ινδοί πιστεύουν σ' έναν άπειρο αριθμό πρότερων γεννήσεων. Τέλος πάντων, μεγαλώνει το πριγκιπόπουλο και εξελίσσεται στον καλύτερο τοξότη, στον καλύτερο ιππέα, στον καλύτερο κολυμβητή, στον καλύτερο αθλητή, στον πιο καλλιγράφο, προκαλώντας σύγχυση σ' όλους τους σοφούς (εδώ μπορούμε να σκεφτούμε τον Χριστό και τους διδασκάλους). Στα δεκάξι του, παντρεύεται. 


Ο πατέρας, όμως, ξέρει -του το 'χουν πει οι αστρολόγοι- πως ο γιος του διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει ο Βούδας, ο άνθρωπος που θα σώσει όλους τους άλλους, αν γνωρίσει τέσσερεις πραγματικότητες: τα γηρατειά, την αρρώστια, το θάνατο και τον ασκητισμό. Οπότε, κλείνει τον γιο του στο παλάτι και του προμηθεύει ένα χαρέμι. Δεν θα σας πω τον αριθμό των γυναικών του χαρεμιού, γιατί προφανώς έχουμε να κάνουμε με μια υπερβολή των Ινδών. Αλλά και γιατί να μη τον πω ; Ήταν ογδόντα τέσσερεις χιλιάδες.


Ο πρίγκιπας ζει ζωή χαρισάμενη. Δεν ξέρει πως υπάρχουν βάσανα στον κόσμο- και πως να ξέρει, αφού του 'χουν αποσιωπήσει τα γηρατειά, αρρώστια, το θάνατο ; Τη μέρα, όμως, που ήταν γραφτό να γίνει, βγαίνει με την άμαξα του μέσα από μία από τις τέσσερις πύλες του τετράγωνου παλατιού -ας πούμε, τη βόρεια. Δεν περνάει πολλή ώρα, και στο δρόμο του συναντάει ένα πλάσμα διαφορετικό απ' όλα όσα είχε συναντήσει ως τότε: είναι σκυφτό, ζαρωμένο, φαλακρό, βαδίζει με κόπο και στηρίζεται σε μια μαγκούρα. Ο πρίγκιπας ρωτάει ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, αν πρόκειται στ' αλήθεια για άνθρωπο. Ο αμαξάς τού απαντάει πως είναι ένας γέρος και πως όλοι έτσι θα γίνουμε αν συνεχίσουμε να ζούμε.


Ο πρίγκιπας γυρίζει στο παλάτι αναστατωμένος. Στις έξι μέρες πάνω, ξαναβγαίνει -αυτή τη φορά, απ' τη νότια πύλη. Σ' ένα χαντάκι βλέπει έναν άνθρωπο ακόμα πιο παράξενο: έχει τη χλομάδα της λέπρας, και το πρόσωπο του είναι παραμορφωμένο. Ο πρίγκιπας ρωτάει ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, αν πρόκειται στ' αλήθεια για άνθρωπο. Είναι ένας άρρωστος, του αποκρίνεται ο αμαξάς, κι όλοι έτσι θα γίνουμε αν συνεχίσουμε να ζούμε. 


Αρκετά ανήσυχος πια, ο πρίγκιπας γυρίζει στο παλάτι, για να ξαναβγεί μετά από έξι μέρες. Βλέπει τότε έναν άνθρωπο που δείχνει να κοιμάται και που το χρώμα του δεν είναι της ζωής το χρώμα. Τον κουβαλάνε άλλοι. Ρωτάει ποιος είναι. Ο αμαξάς τού λέει πως ο άνθρωπος αυτός είναι πεθαμένος και πως όλοι θα γίνουμε σαν κι αυτόν όταν θα 'χουμε ζήσει κάμποσο. 


Ο πρίγκιπας είναι απελπισμένος. Τρεις φοβερές αλήθειες του αποκαλύφθηκαν: η αλήθεια των γηρατειών, της αρρώστιας και του θανάτου. Ξαναβγαίνει για τέταρτη φορά. Ο άνθρωπος τον οποίο βλέπει τώρα, είναι σχεδόν γυμνός, και το πρόσωπο του, γαλήνιο. Ρωτάει ποιος είναι. Του λένε πως είναι ένας ασκητής, ένας άνθρωπος που απαρνήθηκε τα πάντα και κέρδισε τη μακαριότητα. 


Τότε ο πρίγκιπας παίρνει την απόφαση ν' απαρνηθεί τα πάντα -αυτός, με την τόσο πλουσιοπάροχη ζωή. Ο βουδισμός πιστεύει στη χρεία του ασκητισμού, μόνον αφού έχει δοκιμαστεί η ζωή. Δεν πιστεύει πως μπορεί κανείς ν' αρχίσει απαρνούμενος οτιδήποτε. Πρέπει ν' αδειάσεις πρώτα το ποτήρι της ζωής, κι ύστερα ν' απαγκιστρωθείς απ' αυτήν -όχι, όμως, πριν τη μάθεις καλά. 


Ο πρίγκιπας παίρνει την απόφαση να γίνει ο Βούδας. Εκείνη τη στιγμή, του φέρνουν το μαντάτο: η γυναίκα του, η Γιασοδάρα, γέννησε τον γιο του. 

"Ένας δεσμός σφυρηλατήθηκε!"  φωνάζει.  Είναι ο γιος που τον δένει με τη ζωή. Γι αυτό του δίνει τ' όνομα Ραχούλα (σημαίνει δεσμός). Τώρα, στο χαρέμι, ο Σιντάρτα κοιτάζει όλες εκείνες τις νέες κι όμορφες γυναίκες, και τις βλέπει γριές και λεπριασμένες.  Πηγαίνει στο δωμάτιο της γυναίκας του. Εκείνη κοιμάται, το μωρό στην αγκαλιά της. Σκύβει να τη φιλήσει, μα δεν το κάνει, γιατί φοβάται μήπως δεν μπορέσει να την εγκαταλείψει, και φεύγει.  

Ψάχνει για δασκάλους. Εδώ φτάνουμε σ' ένα σημείο της βιογραφίας του που μπορεί να μην είναι θρύλος. Γιατί να μας τον δείχνουν μαθητή δασκάλων που μια μέρα θα τους εγκαταλείψει ; Οι δάσκαλοι του διδάσκουν τον ασκητισμό, τον οποίο εφαρμόζει για πολλά χρόνια.  Στο τέλος, βρίσκεται πεσμένος σ' έναν κάμπο, ακίνητος, και οι θεοί που τον βλέπουν απ' τους τριάντα τρεις ουρανούς, τον νομίζουν πεθαμένο. "Όχι, δεν είναι πεθαμένος" λέει ένας από τους θεούς, ο πιο σοφός. "Θα γίνει ο Βούδας."  Ο πρίγκιπας ξυπνάει, τρέχει σ' ένα ποταμάκι που είναι εκεί κοντά, παίρνει λίγη τροφή και κάθεται κάτω απ' την ιερή συκιά -θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το δέντρο του Νόμου. 


Ακολουθεί ένα μαγικό ιντερλούδιο, που έχει και το αντίστοιχό του στα Ευαγγέλια: η πάλη με τον δαίμονα. Ο δαίμονας λέγεται Μάρα. Θυμάστε που λέγαμε για κείνη τη λέξη "nightmare"- ο δαίμων της νύχτας. Ο δαίμονας ξέρει πως είναι κυρίαρχος του κόσμου, μα τώρα νιώθει τον κίνδυνο και βγαίνει απ' το παλάτι του. Οι χορδές των μουσικών του οργάνων έχουν σπάσει, το νερό στα πηγάδια του έχει στερέψει. Καλεί τους υποτακτικούς του, ανεβαίνει σ' έναν ελέφαντα κι εγώ δεν ξέρω πόσα χιλιόμετρα ψηλό, πολλαπλασιάζει τα χέρια και τα όπλα του, και χιμάει στον πρίγκιπα. Είναι σούρουπο, κι ο πρίγκιπας είναι καθισμένος κάτω απ' το δέντρο της γνώσης, το δέντρο που γεννήθηκε την ίδια μ' αυτόν. 


Ο δαίμονας και η στρατιά του (τίγρεις, λιοντάρια, καμήλες, ελέφαντες και τερατόμορφοι πολεμιστές) του εξακοντίζουν βέλη. Τα βέλη γίνονται λουλούδια. Βουνά ολόκληρα φωτιάς του στέλνουν, κι οι φλόγες σχηματίζουν σκιάδι πάνω απ' το κεφάλι του. Ακίνητος, με σταυρωμένα χέρια, ο πρίγκιπας διαλογίζεται. Μπορεί και να μην έχει καταλάβει πως του επιτίθενται. Στοχάζεται για τη ζωή, πλησιάζει τη νιρβάνα, τη σωτηρία. Προτού ακόμα βασιλέψει ο ήλιος, ο δαίμονας έχει νικηθεί. Ακολουθεί μια μακριά νύχτα διαλογισμού. Με το ξημέρωμα, ο Σιντάρτα δεν είναι πια ο Σιντάρτα . Είναι ο Βούδας: έχει φτάσει στη νιρβάνα. 


Αποφασίζει να διδάξει το Νόμο. Σηκώνεται -τώρα που έχει σωθεί, θέλει να σώσει και τους άλλους. Δίνει το πρώτο του κήρυγμα στο Πάρκο των Ελαφιών, στο Μπενάρες. Ύστερα θα 'ρθει το κήρυγμα της φωτιάς. Τα πάντα είναι έμπυρα: σώματα, ψυχές -όλα φλέγονται. Τα ίδια έλεγε, περίπου αυτή την εποχή, και ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος.


Ο νόμος του δεν είναι ο νόμος του ασκητισμού, γιατί, κατά τον Βούδα, ο ασκητισμός είναι σφάλμα. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να εγκαταλείπεται στη σαρκική ζωή, γιατί η σαρκική ζωή είναι ταπεινή, αναξιόπρεπη, επαίσχυντη και θλιβερή. Το ίδιο κι ο ασκητισμός: είναι αναξιόπρεπος και θλιβερός. Κηρύσσει τη Μέση Οδό -για να χρησιμοποιήσω και λίγη θεολογική ορολογία- και θα ζήσει άλλα σαράντα τόσα χρόνια, αφοσιωμένα στη διδασκαλία.  Θα μπορούσε να μείνει αθάνατος, αλλά επιλέγει ο ίδιος τη στιγμή του θανάτου του, όταν έχει μεγαλώσει πια ο αριθμός των μαθητών του. 


Πεθαίνει στο σπίτι ενός σιδερά. Οι μαθητές του τον περιστοιχίζουν. Βρίσκονται σε απόγνωση. Τι θα κάνουν χωρίς αυτόν; Τους λέει πως δεν υπάρχει, πως είναι ένας άνθρωπος σαν κι αυτούς, αλλά τους αφήνει το νόμο του. 


Εδώ έχουμε μια μεγάλη διαφορά με τον Χριστό. Νομίζω πως ο Χριστός είπε στους μαθητές του πως, κάθε φορά που θα μαζεύονται δύο. Εκείνος θα είναι ο τρίτος. Απεναντίας, ο Βούδας τους λέει, σας αφήνω το νόμο μου. Είχε ήδη δηλαδή, με το πρώτο του κήρυγμα, θέσει σε κίνηση τον τροχό του Νόμου. Αργότερα θ' αρχίσει η ιστορία του βουδισμού, με τις πολλές του διακλαδώσεις: το λαμαϊσμό, τον μαγικό βουδισμό, το Μαχαγιάνα η Μέγα Όχημα, που θα το διαδεχθεί το Χιναγιάνα ή Μικρό Όχημα, το βουδισμό ζεν της Ιαπωνίας. 

Κατά τη γνώμη μου, αν υπάρχουν δύο βουδισμοί που μοιάζουν, που είναι σχεδόν ταυτόσημοι, είναι αυτός που κήρυξε ο Βούδας, κι αυτός που διδάσκεται σήμερα στην Κίνα και την Ιαπωνία: ο βουδισμός ζεν. Οι άλλοι είναι μυθολογικές επικαλύψεις, παραμύθια. δε λέω, μερικά απ' αυτά τα παραμύθια είναι ενδιαφέροντα. Είναι γνωστό πως ο Βούδας μπορούσε να κάνει θαύματα. Ωστόσο, όπως κι ο Χριστός, δεν ήθελε να τα κάνει, δεν του άρεσαν. Τα θεωρούσε χυδαία επίδειξη. Θα σας πω, όμως, μια ιστορία: την ιστορία της γαβάθας από σανταλόξυλο. 


Σε μια πόλη της Ινδίας, ένας έμπορος φτιάχνει μια γαβάθα από σκαλιστό σανταλόξυλο. Βάζει τη γαβάθα στην κορυφή ενός πανύψηλου σωρού από καλάμια που τα 'χει αλείψει με λίπος, και διαλαλεί πως θα χαρίσει τη γαβάθα σ' όποιον καταφέρει να την πιάσει. Μάταια πασκίζουν κάποιοι αιρετικοί δάσκαλοι. Άλλοι προσπαθούν να δωροδοκήσουν τον έμπορο για να λέει πως τα κατάφεραν. Ο έμπορος αρνείται, και τότε καταφθάνει ένας απ' τους μικρούς μαθητές του Βούδα, που τ' όνομα του δεν εμφανίζεται παρά μόνο σ' αυτό το επεισόδιο. Ο μαθητής, λοιπόν, υψώνεται στον αέρα, φέρνει πετώντας έξι στροφές γύρω απ' τη γαβάθα, την πιάνει και τη δίνει στον έμπορο. Όταν ο Βούδας πληροφορήθηκε τα καθέκαστα, απέβαλε τον μαθητή από την τάξη επειδή είχε καταδεχθεί κάτι τόσο ανάξιο. 

Και ο Βούδας, όμως έκανε θαύματα, όπως αυτό, για παράδειγμα, ένα θαύμα αβροφροσύνης:  Ο βούδας πρέπει να διασχίσει μια έρημο μες στο καταμεσήμερο. Από τους τριάντα τρεις ουρανούς τους, οι θεοί του ρίχνουν ο καθένας τους από ένα αλεξήλιο.  Ο βούδας, που δεν θέλει να προσβάλει κανέναν απ' τους θεούς, μεταμορφώνεται σε τριάντα τρεις Βούδες, έτσι ώστε κάθε θεός, από ψηλά, να βλέπει κι έναν Βούδα προστατευμένο απ' το αλεξήλιο που αυτός του έριξε. 

Ανάμεσα στις ιστορίες για τον Βούδα, υπάρχει μια εξόχως διαφωτιστική: η παραβολή του βέλους. Ένας άνθρωπος πληγώνεται σε μια μάχη, μα δεν αφήνει να του βγάλουν το βέλος. Θέλει πρώτα να μάθει τ' όνομα του τοξότη, σε ποια κάστα ανήκει, από τι είναι φτιαγμένο το βέλος, που στεκόταν ο τοξότης κείνη τη στιγμή, πόσο μακρύ είναι το βέλος. Την ώρα που γίνονται όλες αυτές οι συζητήσεις, πεθαίνει.     "Εγώ, όμως" λέει ο Βούδας, "διδάσκω πως να βγάζουμε το βέλος''. 

Τί είναι, λοιπόν, το βέλος; Είναι το σύμπαν. Το βέλος είναι η έννοια του Εγώ, η έννοια κάθε πράγματος  που είναι γαντζωμένο πάνω μας. Ο βούδας λέει πως δεν πρέπει να χάνουμε τον καιρό μας με άχρηστα ερωτήματα. Για παράδειγμα: είναι άπειρο  το σύμπαν ή πεπερασμένο; Θα ζήσει ο Βούδας μετά τη νιρβάνα ή όχι; Όλα αυτά είναι ανώφελα. Αυτό που έχει σημασία, είναι να βγάλουμε το βέλος. Πρόκειται για ένα είδος εξορκισμού, μια επιταγή σωτηρίας.  

Λέει ο Βούδας: "Όπως ο απέραντος ωκεανός δεν έχει παρά μόνο μία γεύση, τη γεύση του αλατιού, έτσι και η γεύση του νόμου είναι η γεύση της σωτηρίας". 

Ο νόμος τον οποίο διδάσκει, μπορεί να είναι απέραντος όπως ο ωκεανός, αλλά έχει μόνο μία γεύση: τη γεύση της σωτηρίας. Οι συνεχιστές του χάθηκαν (ή αντίθετα, βρήκαν πάρα πολλά) σε μεταφυσικές αναλύσεις. Δεν είναι αυτός, όμως, ο σκοπός του βουδισμού. Ένας βουδιστής μπορεί να πρεσβεύει όποια θρησκεία θέλει, αρκεί ν' ακολουθεί το νόμο. Αυτά που έχουν σημασία, είναι η σωτηρία και οι τέσσερις άγιες αλήθειες: ο πόνος, η αιτία του πόνου, η καταπολέμηση του πόνου και ο τρόπος να φτάσεις στην καταπολέμηση. Στο τέλος είναι η νιρβάνα. Η σειρά των αληθειών δεν έχει σημασία. Λέγεται, πάντως, πως αντιστοιχούν σε μια αρχαία ιατρική παράδοση: ασθένεια, διάγνωση, θεραπεία, ίαση. Εν προκειμένω, ίαση είναι η νιρβάνα

Μπαίνουμε τώρα στα δύσκολα -"δύσκολα"-, γιατί τα Δυτικά μυαλά μας έχουν μια τάση ν' αποβάλλουν ορισμένα πράγματα. Ένα απ' τα αυτά είναι η μετενσάρκωση, που για μας είναι μια έννοια κατ' εξοχήν ποιητική. Δεν λέω "μετεμψύχωση", γιατί... 



....ο βουδισμός αρνείται την ύπαρξη της ψυχής. Αυτό που "μεταφέρεται", είναι το κάρμα, ένα είδος νοητικού οργανισμού  που ενσαρκώνεται άπειρες φορές. 

Στη Δύση, η ιδέα αυτή διακηρύχθηκε από πολλούς στοχαστές.  Εξοχότερος όλων, ο Εμπεδοκλής, που αναγνώρισε την ασπίδα με την οποία είχε πολεμήσει στον Τρωικό Πόλεμο, όταν είχε άλλο όνομα.
Ενώ στο Δέκατο Βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα υπάρχει το όνειρο του Ήρα, ενός στρατιώτη που είδε τις ψυχές να διαλέγουν τη μοίρα τους πριν πιουν από τον ποταμό της Λησμοσύνης: ο Αγαμέμνων διαλέγει να γίνει αετός,  ο Ορφέας, κύκνος, κι ο Οδυσσέας -που κάποτε λεγόταν και Κανένας- διαλέγει να γίνει ο πιο ταπεινός, ο πιο άσημος άνθρωπος.  

Κάπου ο Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος θυμάται τις περασμένες του ζωές: 

"Ήμουν κορίτσι, ήμουν κλαδί, ήμουν ελάφι κι ήμουνα ψάρι άλαλο που ξέβρασε η θάλασσα"

Ο Καίσαρ αποδίδει αυτή τη θεωρία στους δρυΐδες. Ο κέλτης ποιητής Ταλιέσιν λέει πως δεν υπάρχει ούτε μία μορφή στο σύμπαν που να μην την πήρε κατά καιρούς: 


"Υπήρξα στρατηλάτης, υπήρξα ένα σπαθί σε κάποιο χέρι, υπήρξα γέφυρα πάνω από εξήντα ποταμούς, μου έκαναν μάγια στον αφρό της θάλασσας, υπήρξα αστέρι, υπήρξα φως, υπήρξα δέντρο, υπήρξα λέξη σε βιβλίο, ήμουν βιβλίο στην αρχή". Υπάρχει κι ένα ποίημα του Νταρίο, ίσως το πιο ωραίο απ' όσα έχει γράψει, που αρχίζει έτσι: "Ήμουν στρατιώτης που πλάγιασε στην κλίνη / της Κλεοπάτρας της βασίλισσας... 


Η μετενσάρκωση είναι απ' τα αγαπημένα θέματα της λογοτεχνίας. Τη συναντάμε επίσης στους μυστικούς. Ο Πλωτίνος λέει πως το πέρασμα απ' τη μια ζωή στην άλλη είναι σαν να πλαγιάζεις σε διαφορετικά κρεβάτια και σε διαφορετικά δωμάτια. Φαντάζομαι πως ο καθένας μας αισθάνθηκε, τουλάχιστον μία στιγμή στη ζωή του, πως είχε ξαναζήσει αυτή τη στιγμή σε κάποια περασμένη του ζωή. 


Στο υπέροχο ποίημα του "Sudden Light", ο Ντάντε Γκαμπριέλ Ροσέτι γράφει: "I have been here before" ("Έχω ξανάρθει εδώ"). Ο ποιητής απευθύνεται σε μια γυναίκα που έχει κατακτήσει ή πρόκειται να κατακτήσει, και της λέει: "Ήσουν δικιά μου κάποτε κι ήσουν δικιά μου άπειρες φορές και θα 'σαι δικιά μου για πάντα".  Αυτό μάς οδηγεί στη θεωρία των κύκλων, που συγγενεύει τόσο με το βουδισμό και που αντέκρουσε ο Ιερός Αυγουστίνος στην Πολιτεία του θεού


Θέλω να πω, οι στωικοί και οι πυθαγόρειοι είχαν πάρει το μήνυμα της ινδικής θεωρίας: πως το σύμπαν, δηλαδή, αποτελείται από άπειρους κύκλους, που διαιρούνται σε κάλπα. Το κάλπα ξεπερνά την ανθρώπινη φαντασία. Φέρτε στο νου σας ένα σιδερένιο τείχος. Το τείχος είναι δέκαξι μίλια ψηλό, και κάθε εξακόσια χρόνια το χαϊδεύει ένα άγγελος. Το χαϊδεύει μ' ένα αραχνοΰφαντο πανί απ' το Μπενάρες. Όταν το πανί θα 'χει βιαβρώσει εντελώς αυτό το πανύψηλο σιδερένιο τείχος, τότε θα 'χει περάσει η πρώτη μέρα ενός από τα κάλπα. Οι θεοί ζουν όσο διαρκεί ένα κάλπα. Μετά πεθαίνουν.  


Η ιστορία του σύμπαντος χωρίζεται σε κύκλους, και μες σ' αυτούς τους κύκλους υπάρχουν μεγάλες εκλείψεις όπου δεν μένει τίποτα -ή, μάλλον, μένουν μόνο τα λόγια της Βέδας


Αυτά τα λόγια είναι τ' αρχέτυπα απ' τα οποία δημιουργούνται τα πράγματα. Ακόμα και η θεότητα Βράχμα πεθαίνει και ξαναγεννιέται. Υπάρχει μια αρκετά δραματική στιγμή όταν ο Βράχμα βρίσκεται στο παλάτι του. Έχει μόλις ξαναγεννηθεί μετά από ένα τέτοιο κάλπα, μετά από μια τέτοια έκλειψη. Διατρέχει όλα τα δωμάτια που είναι άδεια. Σκέφτεται άλλους θεούς. Οι άλλοι θεοί εμφανίζονται στις προσταγές του, πιστεύοντας πως ο Βράχμα τους έχει δημιουργήσει, αφού έχουν ξανάρθει εδώ. 

Ας μείνουμε για λίγο σ' αυτή την άποψη για την ιστορία του σύμπαντος. Στο βουδισμό δεν υπάρχει θεός, ή κι αν υπάρχει, δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει να πιστεύεις πως η μοίρα σου έχει προκαθοριστεί απ' το κάρμα ή κάρμαν σου. Αν συμβαίνει να 'χω γεννηθεί στο Μπουένος Άιρες το 1899, αν συμβαίνει να 'μαι τυφλός, να συμβαίνει να σας δίνω σήμερα αυτή τη διάλεξη, όλα αυτά είναι έργο της προτέρας μου ζωής. Δεν υπάρχει ούτε ένα γεγονός της ζωής μου που να μην είναι προκαθορισμένο απ' την προτέρα μου ζωή. Αυτό είναι το κάρμα. Και το κάρμα, όπως σας το είπα ήδη, είναι ένα είδος νοητικής κατασκευής μιας λεπτεπίλεπτης νοητικής κατασκευής. 

Κάθε στιγμή της ζωής μας, πλέκουμε και διαπλέκουμε το κάρμα μας. Και δεν πλέκουμε μονάχα με τη βούληση μας, με τις πράξεις μας, με το μισοΰπνι μας, με τον ύπνο μας, το μισοξύπνι μας: το κάρμα πλέκεται ακατάπαυστα με τα πάντα. Όταν πεθαίνουμε, το κληρονομεί αυτός ο άλλος που γεννιέται στη θέση μας. 


Ο Ντόισεν, μαθητής του Σοπενάουερ, που αγαπούσε τόσο το βουδισμό, περιγράφει πως γνώρισε στην Ινδία έναν τυφλό ζητιάνο και τον συμπάθησε. Ο ζητιάνος του είπε:


"Αν έχω γεννηθεί τυφλός, φταίνε οι αμαρτίες που έκανα στην άλλη μου ζωή, δικαίως είμαι τυφλός".  
Οι άνθρωποι εκεί υπομένουν τα βάσανα . Ο Γκάντι ήταν αντίθετος στην ανέγερση νοσοκομείων. Έλεγε πως τα νοσοκομεία και τα άλλα κοινωφελή ιδρύματα, απλώς αναβάλλουν την εξόφληση ενός χρέους. Δεν χρειάζεται να βοηθάς τους άλλους. Αν οι άλλοι βασανίζονται, καλώς βασανίζονται, αφού έχουν κάποιο χρέος να ξεπληρώσουν. Η δική μας βοήθεια καθυστερεί την εξόφληση. 







Το κάρμα είναι ένας σκληρός νόμος, αλλά έχει μια περίεργη μαθηματική συνέπεια: αν η παρούσα ζωή μου καθορίζεται απ' την προηγούμενη, τότε κι η προηγούμενη απ' την αμέσως προγενέστερη και ούτω καθεξής επ' άπειρον. 
Μ' άλλα λόγια: το γράμμα ω καθορίζεται απ' το γράμμα ψ, το ψ απ' το χ, το χ, απ' το φ, με τη διαφορά ότι αυτό το αλφάβητο έχει τέλος αλλά δεν έχει αρχή. Γενικά, οι βουδιστές και οι Ινδοί πιστεύουν σ' έναν άπειρο ενεστώτα. Πιστεύουν πως, για να φτάσει μια οποιαδήποτε χρονική στιγμή, έχει ήδη περάσει ένας χρόνος άπειρος. Κι όταν λέω "άπειρος", δεν εννοώ απροσδιόριστος ή αναρίθμητος. Εννοώ, στην κυριολεξία, άπειρος.   
Από τις έξι μοίρες που επιτρέπονται στους ανθρώπους (μπορείς να είσαι δαίμονας, φυτό, ζώο), η πιο δύσκολη είναι να γίνεις άνθρωπος  -κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το εκμεταλλευτούμε, αν θέλουμε να σωθούμε. 


Ο Βούδας φαντάστηκε πως στο βυθό της θάλασσας είναι μια χελώνα, και στην επιφάνεια επιπλέει ένας κρίκος. Κάθε εξακόσια χρόνια, η χελώνα βγάζει το κεφάλι έξω απ' το νερό,  κι είναι εξαιρετικά απίθανο να το περάσει μέσα από τον κρίκο. "Ε, λοιπόν" λέει ο Βούδας, άλλο τόσο σπάνιο είναι να γίνει κανείς άνθρωπος. Οι άνθρωποι πρέπει ν' αξιοποιήσουν αυτό το γεγονός, αν θέλουν να φτάσουν στη νιρβάνα". 
Ποια είναι η αιτία του πόνου, η αιτία της ζωής, αν αρνιόμαστε την ιδέα ενός θεού, αν δεν υπάρχει ένας προσωπικός θεός που δημιούργησε το σύμπαν; Αυτή είναι η έννοια που ο Βούδας αποκάλεσε ζεν. Κι επειδή η λέξη μπορεί ν' ακούγεται παράξενη, ας τη συγκρίνουμε μ' άλλες λέξεις που ξέρουμε. 


Ας αναλογιστούμε, για παράδειγμα, τη βούληση του Σοπενάουερ. Ο  Σοπενάουερ συνέλαβε τον "κόσμο ως βούληση και ως παράσταση"  -Die Welt als Wille und Vorstellung. Υπάρχει μια βούληση που ενσαρκώνεται στον καθένα μας, και αυτή παράγει την παράσταση που λέμε κόσμο. Τη βούληση τη συναντάμε και σ' άλλους φιλοσόφους, αλλά με άλλο όνομα. 


Ο Μπεργκόν μιλάει για την elan vital, τη ζωτική ορμή. Ο Μπέρναρ Σο, για τη life force, τη ζωτική δύναμη, που είναι ένα και το αυτό. Όμως όχι -υπάρχει μια διαφορά: για τον Μπεργκσόν και για τον Σο, η elan vital είναι μια δύναμη που πρέπει να επιβληθεί,  πρέπει συνεχώς να ονειρευόμαστε τον κόσμο, να τον δημιουργούμε συνεχώς. 


Για τον Σοπενάουερ, τον σκοτεινό Σοπενάουερ, και για τον Βούδα, ο κόσμος είναι ένα όνειρο. Πρέπει να πάψουμε να τον ονειρευόμαστε, κι ο μόνος τρόπος για να το κατορθώσουμε, είναι μετά από μακροχρόνια άσκηση. Κατ' αρχάς, έχουμε τα βάσανα, που δεν είναι παρά το ζεν

Κι αφού το ζεν παράγει τη ζωή, είναι επόμενο η ζωή να είναι δυστυχισμένη.

Γιατί τι άλλο είναι η ζωή ;  Γέννηση, γηρατειά, αρρώστια, θάνατος -χώρια τ' άλλα βάσανα, περιλαμβανομένου και αυτού που, για τον Βούδα, είναι το πιο αξιολύπητο: να 'σαι μακριά απ' τους αγαπημένους σου.

Πρέπει ν' απαρνηθούμε τα πάθη. Η αυτοκτονία δε χρησιμεύει σε τίποτα, αφού είναι πράξη πάθους. Ο αυτόχειρας μένει για πάντα στον κόσμο των ονείρων. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως ο κόσμος είναι ένα όραμα, ένα όνειρο, πως η ζωή είναι ένα όνειρο. Αυτό όμως, πρέπει να το νιώσουμε βαθιά, να φτάσουμε σ' αυτό μέσα από ασκήσεις διαλογισμού. Στα βουδιστικά μοναστήρια, μία απ' αυτές τις ασκήσεις είναι η εξής:

Ο νεόφυτος πρέπει να βιώνει κάθε στιγμή της ζωής του, να τη βιώνει έντονα. Πρέπει να σκέφτεται: "Τώρα είναι μεσημέρι, τώρα περπατώ στον κήπο, τώρα θα συναντηθώ με τον ηγούμενο". Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να σκέφτεται και πως το μεσημέρι, ο κήπος και ο ηγούμενος δεν είναι αληθινά, όπως δεν είναι αληθινά ούτε ο εαυτός του ούτε οι σκέψεις του. Ο βουδισμός αρνείται το Εγώ.

Το Εγώ είναι μία από τις μείζονες πλάνες. Στο σημείο αυτό, ο βουδισμός συμφωνεί με τον Χιουμ, τον Σοπενάουερ και τον δικό μας Μασεδόνιο Φερνάντες. Δεν υπάρχει ένα σκεπτόμενο υποκείμενο, αλλά μια σειρά νοητικών καταστάσεων. Αν πω "σκέφτομαι", κάνω λάθος, γιατί προϋποθέτω ένα σταθερό υποκείμενο και, στη συνέχεια, μια πράξη αυτού του υποκειμένου, δηλαδή, τη σκέψη. Τα πράγματα, όμως, δεν είν' έτσι. Δεν θα 'πρεπε να λέμε "σκέφτομαι', γράφει ο Χιουμ, αλλά "σκέφτεσαι''  -όπως λέμε "βρέχει". Όταν λέμε "βρέχει", δεν υπονοούμε πως η βροχή εκτελεί μια πράξη, αλλά ότι κάτι συμβαίνει. Κατά την ίδια λογική που λέμε "φυσάει", "κάνει κρύο'', "βρέχει", αποφεύγοντας το υποκείμενο, πρέπει να λέμε "σκέφτεται", "υποφέρει".  


Οι νεόφυτοι στα βουδιστικά μοναστήρια υποβάλλονται σε μια αλύγιστη πειθαρχία. Καθένας, πάντως, μπορεί να εγκαταλείψει το μοναστήρι όποια ώρα θέλει. Μου έχει πει, μάλιστα η Μαρία Κοδάμα πως δε σημειώνουν καν τα ονόματα τους. Ο νεόφυτος εισέρχεται στο μοναστήρι, και τον υποβάλλουν σε σκληρή δουλειά. Κοιμάται, και μετά από ένα τέταρτο της ώρας τον ξυπνούν: πρέπει να καθαρίσει, να σκουπίσει. Αν το ξαναπάρει ο ύπνος, του επιβάλλουν σωματικές τιμωρίες. Έτσι θα μπορέσει να σκέφτεται συνέχεια, όχι τα κρίματά του, αλλά τη μη πραγματικότητα των πάντων. Πρέπει, δηλαδή, να ασκείται συνεχώς στη μη πραγματικότητα. 


Πάμε τώρα στο βουδισμό ζεν και στον Βοδιδάρμα. Ο Βοδιδάρμα ήταν ο πρώτος ιεραπόστολος, τον έκτο αιώνα. Ο Βοδιδάρμα ταξίδεψε απ' την Ινδία στην Κίνα, κι εκεί γνώρισε έναν αυτοκράτορα που είχε ενστερνιστεί το βουδισμό και του απαρίθμησε όλα τα ιερά και τα μοναστήρια που είχε χτίσει, καθώς και τους πολλούς νεόφυτους βουδιστές. Τότε ο Βοδιδάρμα του είπε: "Όλα αυτά ανήκουν στον κόσμο της ψευδαίσθησης. Τίποτα δεν είναι αληθινό -ούτε τα μοναστήρια ούτε οι μοναχοί ούτε εσύ ούτε εγώ".  Ύστερα πήγε και κάθισε στα ριζά ενός τοίχου να διαλογιστεί.  


Η θεωρία έφτασε στην Ιαπωνία και διακλαδώθηκε σε διάφορες αιρέσεις, η πιο γνωστή απ' τις οποίες είναι το ζεν. Στο ζεν εφευρέθηκε μια διαδικασία για να φτάσει κανείς στην έλλαμψη. Πρώτα πρώτα, η διαδικασία απαιτεί πολλά χρόνια διαλογισμό. Η έλλαμψη έρχεται ξαφνικά -δεν πρόκειται για μια σειρά συλλογισμών. Εντελώς ξαφνικά, διαισθάνεται την αλήθεια. Η διαδικασία λέγεται σατόρι και συνίσταται σε μια αντίδραση απρόβλεπτη, εκτός πάσης λογικής. 


Εμείς σκεφτόμαστε πάντα με βάση τις σχέσεις υποκείμενο-αντικείμενο, αίτιο-αποτέλεσμα, λογικό-παράλογο, οτιδήποτε και το αντίθετο του, πρέπει να υπερβούμε αυτές τις κατηγορίες. Κατά τους δασκάλους του ζεν, για να φτάσει κανείς στην αλήθεια μέσω της αιφνίδιας έλλαμψης, απαιτείται μια παράλογη απάντηση. Ο νεόφυτος ρωτά τον δάσκαλο του τι είναι ο Βούδας. Ο δάσκαλος απαντά:  "Το κυπαρίσσι είναι το περιβόλι". Αυτή είναι μια εντελώς παράλογη απάντηση που, όμως, μπορεί να διεγείρει την αλήθεια. Ο νεόφυτος ρωτά γιατί ο βούδας ήρθε από τη Δύση. Ο δάσκαλος απαντά: "Τρία κοφίνια ασπρόρουχα". Τα λόγια αυτά δεν έχουν κανένα αλληγορικό νόημα. Είναι εξωφρενική απάντηση, που αποσκοπεί στο να διεγείρει μια αιφνίδια διαίσθηση. Η απάντηση μπορεί επίσης να 'ναι ένα αναπάντεχο χτύπημα. Ο μαθητής ρωτάει κάτι, κι ο δάσκαλος του απαντά μ' ένα χαστούκι. Υπάρχει μια σχετική ιστορία με τον Βοδιδάρμα που, χωρίς αμφιβολία, είναι θρυλική. 



Ο Βοδιδάρμα συνοδευόταν από κάποιον μαθητή του που όλο του έκανε ερωτήσεις  και ποτέ δεν έπαιρνε απάντηση. Ο μαθητής προσπάθησε να διαλογιστεί και, μετά από λίγο καιρό, έκοψε τ' αριστερό του χέρι και το παρουσίασε στο δάσκαλό του σαν απόδειξη πως ήθελε να γίνει μαθητής του. Ο δάσκαλος, χωρίς να δείξει το παραμικρό ενδιαφέρον για το γεγονός που, στο κάτω κάτω, ήταν ένα γεγονός σωματικό, ένα γεγονός ψευδαισθητικό, του είπε: -  "Τι θέλεις ;"   Κι ο μαθητής απάντησε: "Πάει πολύς καιρός που ψάχνω για το νου μου, μα δεν τον έχω βρει ακόμα".  Τότε του είπε ο δάσκαλος: "Δεν τον βρήκες, γιατί δεν υπάρχει". Εκείνη τη στιγμή, ο μαθητής κατάλαβε την αλήθεια, κατάλαβε πως το Εγώ δεν υπάρχει, κατάλαβε πως τίποτα δεν είναι πραγματικό. Λίγο-πολύ, σ' αυτό το σημείο έχουμε την ουσία του βουδισμού ζεν

Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις μία θρησκεία. Πόσο μάλλον μια θρησκεία τής οποίας δεν είσαι οπαδός. Θαρρώ πως το πιο σημαντικό στο βουδισμό δεν είναι οι γοητευτικοί του θρύλοι, αλλά το σύστημα κανόνων του -ένα σύστημα, που όχι μόνο είναι εφαρμόσιμο, αλλά και δεν απαιτεί από μας τον ασκητισμό.  Απεναντίας, μας επιτρέπει ν' αφεθούμε ασύστολα στη σαρκική ζωή. Το μόνο που ζητά από μας, είναι ο διαλογισμός -ένας διαλογισμός που δεν έχει τίποτα να κάνει με τα κρίματά μας, με την περασμένη μας ζωή. 

Ένα από τα θέματα διαλογισμού του ζεν είναι να σκέφτεται πως η περασμένη σου ζωή ήταν μια ψευδαίσθηση.





Αν ήμουν βουδιστής μοναχός, θα σκεφτόμουν αυτή τη στιγμή πως μόλις τώρα άρχισα να ζω, πως όλη η περασμένη ζωή του Μπόρχες ήταν ένα όνειρο, πως ολόκληρη η Παγκόσμια Ιστορία ήταν ένα όνειρο.  Μόνο μέσα από πνευματικές ασκήσεις θα ελευθερωθούμε σταδιακά απ' το ζεν. Άπαξ και συνειδητοποιήσουμε πως το Εγώ δεν υπάρχει, δε θα σκεφτόμαστε πια πως το Εγώ μπορεί να είναι ευτυχισμένο ή πως είναι χρέος μας να το κάνουμε ευτυχισμένο. Θα φτάσουμε σε μια κατάσταση γαλήνης. Δεν υπονοώ μ' αυτό πως η νιρβάνα ισοδυναμεί με αναστολή της σκέψης. Απόδειξη αυτού είναι ο ίδιος ο θρύλος του Βούδα. Ο Βούδας, κάτω απ' την ιερή συκιά, έφτασε στη νιρβάνα και, παρ' όλα αυτά, εξεκολούθησε για πολλά χρόνια να ζει και να διδάσκει.

Τι σημαίνει να φτάσεις στη νιρβάνα ;  Απλούστατα, πως οι πράξεις μας δεν ρίχνουν πια σκιές.  Όσο βρίσκεται κανείς σ' αυτόν το κόσμο, υπόκειται στο κάρμα.  Όλες μας οι πράξεις διαπλέκουν αυτή τη νοητική κατασκευή που λέγεται κάρμα. 

Όταν θα φτάσουμε στη νιρβάνα, οι πράξεις μας δεν θα ρίχνουν πια σκιά, θα είμαστε ελεύθεροι. Ο Ιερός Αυγουστίνος έλεγε πως, όταν σωθούμε, δεν θα έχουμε κανένα λόγο να σκεφτόμαστε το Καλό και το Κακό. Θα πράττουμε συνέχεια το Καλό χωρίς να το σκεφτόμαστε. 

Τι είναι η νιρβάνα ; Σ' αυτή την όμορφη λέξη χρωστάει ο βουδισμός μεγάλο μέρος της υποδοχής που είχε στη Δύση. Φαίνεται αδύνατον η λέξη νιρβάνα να μην περιέχει κάτι πολύτιμο. Κατά λέξιν, νιρβάνα σημαίνει κατάσβεση. Συνεπάγεται δε ότι όποιος φτάσει στη νιρβάνα, κατασβήνεται. Όταν, όμως, κάποιος πεθαίνει, τότε υπάρχει η Μεγάλη Νιρβάνα, και μετά η κατάσβεση. 

Αντίθετα, ένας αυστριακός ανατολιστής σημείωσε πως ο Βούδας χρησιμοποίησε τη φυσική της εποχής του, όπου η έννοια της κατάσβεσης δεν ήταν ταυτόσημη με τη σημερινή. Τότε πίστευαν πως μια φλόγα, ακόμα κι αν σβήσει, δεν εξαφανίζεται: συνεχίζει να ζει, επιζεί σε άλλη κατάσταση. 

Επομένως, νιρβάνα δε σημαίνει κατάσβεση. Σημαίνει πως εξακολουθούμε να ζούμε με άλλη μορφή -μια μορφή, που μας είναι αδιανόητη. Γενικά μπορούμε να πούμε πως οι μεταφορές των βουδιστών δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τις μεταφορές των μυστικών που ήταν κατά κανόνα γαμήλιες. 

Όταν μιλά κανείς για τη νιρβάνα, δε μιλά για το κρασί της νιρβάνας ή το ρόδο τής νιρβάναςή το φιλί της νιρβάνας

Είναι καλύτερα να την παρομοιάσουμε μ' ένα νησί, ένα βραχώδες νησί ζωσμένο απ' τις θύελλες, να την παρομοιάσουμε μ' έναν ψηλό πύργο ή μ' έναν κήπο. Η νιρβάνα είναι πέρα από μας, είναι κάτι αυθύπαρκτο.


Αυτά που σας είπα απόψε, είναι αποσπασματικά. Θα ήταν παράλογο να επεκταθώ σε μια θεωρία στην οποία αφιέρωσα τόσα χρόνια -χωρίς να καταλάβω πολλά πράγματα- με την πρόθεση να παρουσιάσω ένα μουσειακό αντικείμενο. 


Κατά τη γνώμη μου, ο βουδισμός δεν είναι μουσειακό έκθεμα. Είναι ένας δρόμος για τη σωτηρία -κι όχι μόνο κατά τη γνώμη μου, αλλά και κατά τη γνώμη εκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι η πιο διαδεδομένη θρησκεία στον κόσμο, και θέλω να ελπίζω πως με την αποψινή μου παρουσίαση του έδειξα τον πρέποντα σεβασμό.

_____________________________________________ 
Μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης

απόσπασμα από το  βιβλίο 
"ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ Δοκίμια" εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
_________________________________________________________


* Χόρχε Λουίς Μπόρχες  (ισπ. Jorge Luis Borges [προφέρεται Χόρχε Λούις Βόρχες, 
24 Αυγούστου 1899, Μπουένος Άιρες, Αργεντινή - 14 Ιουνίου 1986, Γενεύη, Ελβετία) ήταν Αργεντίνος συγγραφέας και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές μορφές του 20ού αιώνα. Παρόλο που είναι πιο γνωστός για τα διηγήματά του (όπου κυριαρχεί το στοιχείο του φανταστικού), ο Μπόρχες ήταν επίσης δοκιμιογράφος, ποιητής και κριτικός.


NeoPerasma

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Το Γιν και Γιανγκ συμβολίζει την αιώνια αρμονία και την απόλυτη κοσμική ισορροπία



          Το σύμβολο Γιν Γιανγκ είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά της Κινέζικης κουλτούρας. Στην εποχή μας αποτελεί ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα σύμβολα παγκοσμίως. Ανέκαθεν έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στις ζωές των Κινέζων που προσπαθούσαν και προσπαθούν αδιάκοπα να ανακαλύψουν τα μηνύματα που εκπέμπει. 

Σύμφωνα με το θρύλο το σύμβολο είναι δημιούργημα του Κινέζου ουράνιου θεού ο οποίος το εμπνεύστηκε όταν αποφάσισε να φτιάξει το σύστημα της Κινέζικης αστρολογίας και το Κινέζικο ημερολόγιο. Το Γιν και Γιανγκ συμβολίζει την αιώνια αρμονία και την απόλυτη κοσμική ισορροπία ανάμεσα στο καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι, το αρσενικό και το θηλυκό.
Ερμηνεύοντας το σύμβολο Γιν Γιανγκ ανακαλύπτουμε ότι στον συνδυασμό του Γιν και του Γιανγκ βρίσκεται το πιο δυνατό από τα μυστικά του Κινέζικου ωροσκοπίου.
Αν και υπάρχουν πολλές ερμηνείες του συμβόλου, τρία είναι τα βασικά στοιχεία που παραμένουν σταθερά όταν προσπαθήσουμε να το αποκρυπτογραφήσουμε:

1ον:  Το Γιν και το Γιανγκ είναι η ουσία της φύσης και του μυαλού και είναι κομμάτια κάθε ύπαρξης στο σύμπαν.

2ον:  Το Γιν και το Γιανγκ είναι οι αλληλεπιδράσεις της Δύσης και της Ανατολής, του Ουρανού και της Γης.

3ον:  Το Γιν και το Γιανγκ είναι η διαδικασία συνεχούς εναρμόνισης των πάντων που εξασφαλίζει απόλυτη ισορροπία.


Όπως έχει πει και ένας Κινέζος φιλόσοφος, "Το Γιν στην πιο ακραία του μορφή παγώνει ενώ το Γιανγκ στην πιο ακραία του μορφή βράζει. Η παγωνιά προέρχεται από τον ουρανό ενώ η θερμότητα απο την Γη..". Η προσεκτική και ισορροπημένη μίξη των δύο αντίθετων αυτών εννοιών οδηγεί στην αρμονία. 



  

          Ένας άλλος Κινέζος κοσμολόγος αναφέρει ότι το Γιν είναι η κλειστή πόρτα, το σκοτάδι της νύχτας, η νότια όχθη του ποταμού και η βόρεια πλευρά του βουνού ενώ το Γιανγκ είναι η ανοιχτή πόρτα, το φως της ημέρας, η βόρεια όχθη του ποταμού και η νότια πλευρά του βουνού.

Υπάρχουν επίσης τέσσερις συμπαντικοί νόμοι οι οποίοι δόθηκαν στους αρχαίους Κινέζους απο τον Κινέζο ουράνιο θεό. Με τους νόμους ο θεός ήθελε να βοηθήσει τους ανθρώπους να ερμηνεύσουν το σύμβολο Γιν Γιανγκ. Δεν τους έδωσε ακριβείς ερμηνείες και λεπτομέρειες παρά μόνο μερικές ιδέες γιατί ήθελε οι άνθρωποι να προσθέσουν την δική τους ξεχωριστή ερμηνεία για το σύμβολο:



1ος νόμος:  Το Γιν και το Γιανγκ είναι αντίθετα.

Ερμηνεία:  Το Γιν και το Γιανγκ περιγράφουν τις πολικές συνέπειες των φαινομένων. Παρατηρώντας ένα οποιοδήποτε φαινόμενο το Γιν και το Γιανγκ αποτελούν τις ακριβώς αντίθετες ιδιότητες, τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά του φαινομένου. Και το Γιν και το Γιανγκ είναι κομμάτια του φαινομένου αλλά και κάθε φαινομένου. Για παράδειγμα το φαινόμενο των εποχών του χρόνου έχει και αυτό την Γιν πλευρά του (Χειμώνας) και την Γιανγκ πλευρά του (Καλοκαίρι).




2ος νόμος: Το Γιν και το Γιανγκ προέρχονται από την 
ίδια ρίζα.

Ερμηνεία: Το Γιν και το Γιανγκ είναι έννοιες που αλληλοσυμπληρώνονται για να δημιουργήσουν ένα φαινόμενο. Αυτό σημαίνει ότι αν πάρουμε το Γιν ενός φαινομένου και το Γιανγκ του ίδιου φαινομένου και τα ενώσουμε, τότε θα προκύψει ολόκληρο το φαινόμενο. Το Γιν και το Γιανγκ είναι οι δύο υποστάσεις του ενός θεού και προέρχονται και οι δύο από αυτόν.



3ος νόμος: Το Γιν και το Γιανγκ εναλλάσονται.

Ερμηνεία: Αυτό σημαίνει οτι όταν η Γιν πλευρά ενός φαινομένου φτάσει στο αποκορύφωμα της, ταυτόχρονα η Γιανγκ πλευρά του ίδιου φαινομένου φτάνει στο κατώτερο της σημείο. Επίσης, μετά το αποκορύφωμα της Γιν πλευράς θα ακολουθήσει η πτώση της και η ταυτόχρονη άνοδος της Γιανγκ πλευράς μέχρι να φτάσουμε στο αποκορύφωμα της. Και ο κύκλος αυτός συνεχίζεται. Στο παράδειγμα με τις εποχές παραπάνω στο απόγειο του καλοκαιριού έχουμε την αποκορύφωση της Γιανγκ πλευράς του φαινομένου των εποχών. Η Γιν πλευρά (χειμώνας) βρίσκεται στο κατώτερο σημείο της. Ακολουθεί η σταδιακή πτώση της θερμοκρασίας μέχρι να φτάσουμε στο αποκορύφωμα της Γιν πλευράς που είναι ο βαρύς χειμώνας. Τότε η Γιανγκ πλευρά (καλοκαίρι) βρίσκεται στο κατώτερο της σημείο.


4ος νόμος: Το Γιν και το Γιανγκ μεταμορφώνονται ταυτόχρονα και ανάλογα.

Ερμηνεία: Αυτό σημαίνει ότι το Γιν και το Γιανγκ είναι έννοιες δυναμικές που αλλάζουν συνεχώς τηρώντας μια αναλογία. Καθώς η μια πλευρά μειώνεται κατά ένα ποσοστό, η άλλη πλευρά αυτόματα αυξάνεται κατά το ίδιο ποσοστό. Στο παραπάνω παράδειγμα με τις εποχές βλέπουμε ότι καθώς το καλοκαίρι (Γιανγκ) τελειώνει, η ώρες διάρκειας της ηλιοφάνειας μειώνονται σταδιακά ενώ οι ώρες διάρκειας του σκοταδιού αυξάνονται. Η ημέρα όμως σαν έννοια δεν αλλάζει, συνεχίζει να έχει 24 ώρες. Όση ώρα ηλιοφάνειας χάνεται αυτόματα γίνεται ώρα σκοταδιού.



Το Γιν και το Γιανγκ δεν είναι ουσίες ούτε δυνάμεις. Είναι έννοιες ενός συστήματος που βρίσκεται σε διαρκή εφαρμογή σε όλο το σύμπαν. Η έννοια των δύο αντίθετων πλευρών που προέρχονται από τον ένα θεό και γίνονται ένα μέσα σε κάθε ύπαρξη στο σύμπαν, δεν υπάρχει μόνο στην Κινέζικη φιλοσοφία. 

Ο Έλληνας φιλόσοφος Ηράκλειτος είχε και αυτός αναφερθεί στον δυϊσμό και στις δύο αντίθετες υποστάσεις που αποτελούν το κάθε τι και γίνονται ένα μέσα στο κάθε τι. Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, το καλό και το κακό (Γιν και Γιανγκ) βρίσκονται μέσα στα πάντα με διαφορετικές αναλογίες έτσι ώστε αν ενώσουμε όλες τις υπάρξεις, το σύνολο (σύμπαν) να βρίσκεται σε ισορροπία. Δηλαδή να έχει τόσο καλό όσο και κακό.

Επίσης ο Ηράκλειτος είπε ότι τίποτα δεν είναι απόλυτα καλό ή απόλυτα κακό γιατί πρόκειται για έννοιες που αλλάζουν και μεταμορφώνονται συνεχώς. Πράγματι, κάτι που είναι κακό για κάποιον μπορεί ταυτόχρονα να είναι καλό για κάποιον άλλον. Επίσης, κάτι που είναι κακό για κάποιον μπορεί να μετατραπεί σε καλό από τη μια στιγμή στην άλλη. 
Πρόκειται δηλαδή για έννοιες σχετικές, απόλυτα συνδεδεμένες, που αλληλοσυμπληρώνονται  και εναλλάσσονται. Χωρίς το ένα δεν υπάρχει το άλλο. Αυτό που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος είναι να βρει τη χρυσή τομή, ένα σημείο ισορροπίας ανάμεσα στο καλό και το κακό. Αυτή τη φιλοσοφία προσπαθεί να εμφυσήσει και το σύμβολο Γιν και Γιανγκ.


ΥΙΝ ΥΑΝG ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ


      Μία από τις λίγες, αλλά βασικές και θεμελιώδεις αλήθειες που ο άνθρωπος μπορεί καθαρά να αντιληφθεί, όταν παρατηρεί το Σύμπαν, είναι ο Δυαδισμός. 
Ως συμπληρωματικό στοιχείο ακολουθεί η αλήθεια του ρυθμού. Και οι δύο αλήθειες -της Δυαδικότητας και του Ρυθμού- συνδυάζονται στη ζωή όλων των όντων μ' έναν τρόπο τόσο αρμονικό και μεθοδικό, ώστε μερικές φορές εξαιτίας της απλότητάς του σχεδόν υποτιμάται ή, τουλάχιστον, δεν εκτιμάται σωστά. Όμως, την κατάλληλη κατανόηση και των δύο, τόσο νοητικά όσο και στην πρακτική εφαρμογή τους, κατάφεραν να συλλάβουν, συνειδητά, από την πιο μακρινή αρχαιότητα, μόνο λίγοι σοφοί και φιλόσοφοι.

Αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να μπορέσει κάθε λαός, οποιασδήποτε εθνικότητας και πιστεύω, να αντιληφθεί αυτή την ολοφάνερη πραγματικότητα: τη ζωή και το θάνατο, το σκοτάδι και το φως, τη ζέστη και το κρύο, το αρσενικό και το θηλυκό, το άσπρο και το μαύρο κ.λ.π. Τόσο στα ζωντανά όντα, όσο και στα φαινομενικώς "αδρανή", παρατηρείται αυτή η αιώνια πολικότητα, η παγκόσμια δυαδικότητα, το + και το -, σαν να είναι μια μεγάλη σύγκρουση σε καθολική κλίμακα η οποία παράγει, αναπόφευκτα, ένα αποτέλεσμα: το Ρυθμό. 

Γι' αυτό ο Νόμος του Κοσμικού Δυαδισμού δείχνει έναν κυματικό ρυθμό σε όλες τις εκδηλώσεις του μέσα από τη διπολική διαδοχή στο χώρο και στο χρόνο... Αυτό που τώρα είναι Α θα γίνει αργότερα Β (το συμπληρωματικό του, το ανταγωνιστικό του ή αντανακλώμενη δυαδικότητα) και αυτό θα γεννήσει ξανά ένα Α (διαφορετικό όσον αφορά το χώρο-χρόνο αλλά Α, εφόσον υπακούει στον ίδιο Αρχέτυπο) και ούτω καθεξής. Αυτό είναι το πανάρχαιο κινέζικο σύμβολο του YIN-YANG που περιέχεται στο λεγόμενο 
Πα-Κούα.




Καθώς ο άνθρωπος εισχωρεί όλο και περισσότερο στην ίδια την καρδιά του Ατόμου και των Γαλαξιών -τόσο στους αρχαίους Μυητικούς χρόνους, όσο και σήμερα με την Πυρηνική Φυσική- καταλαβαίνει ότι και τα δύο αυτά "σύμπαντα" είναι τα άκρα της ίδιας Πραγματικότητας. Και αυτά τα δύο άκρα μας τοποθετούν μπροστά σε μια νέα και πιο βαθιά δυαδικότητα, αυτήν του Ερμητικού αφορισμού για το "επάνω" και το "κάτω", για το "μεγάλο" και για το "μικρό". Όμως, πιο πέρα από τα μεγέθη και τις καταστάσεις στο Χώρο, πάντα διαισθάνεται κανείς μια Μεγάλη Πραγματικότητα που είναι Σύνθεση του Μεγάλου Παγκόσμιου Δυαδισμού. Αυτή την Πραγματικότητα μπορούμε να την αντιληφθούμε λογικά μόνο μέσα από το Θεό-Κίνηση που γεννά το Χρόνο. Γι' αυτό, όταν οι αρχαίοι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι μιλούσαν για το Δυαδισμό και το Ρυθμό, οι στοχασμοί τους οδηγούνταν αναπόφευκτα προς την έννοια της Κίνησης και του Χρόνου, στη Μήτρα του Μεγάλου Χώρου, της Μεγάλης Μητέρας. Έτσι, η κίνηση των εκδηλωμένων όντων θα δημιουργήσει, μέσα από το δυαδισμό του Σύμπαντος, έναν αναπόφευκτο κυματικό ρυθμό, ένα Απέραντο Κοσμικό Φίδι που θα τα διαποτίζει όλα, μέχρι το άπειρο. Οι παραλλαγές στην ταχύτητα, η συχνότητα, η απόσταση, το μήκος κύματος κ.λ.π. της κίνησης-κύμα θα δείχνουν λοιπόν τους διάφορους βαθμούς του ρυθμού, σύμφωνα με αρχετυπικούς και μαγικούς αριθμούς, όπως έλεγαν οι Πυθαγόρειοι, και επομένως και τις διαφορετικές τάξεις οντοτήτων που υπάρχουν εκδηλωμένες σ' αυτό τον αντικειμενικό κόσμο.
Το Σύμπαν μας αποτελείται από σωματίδια σε αριθμούς ανάλογους με τον τύπο δόνησης που αντιστοιχεί σε κάθε επίπεδο συνείδησης. Στο φυσικό επίπεδο, τόσο η φωτεινή ενέργεια, όσο και η ύλη (που είναι η αργοκινούμενη στο μάξιμουμ ενέργεια) αποτελούνται από διαφορετικούς τύπους σωματιδίων, στα οποία αλλάζουν οι ταχύτητες και οι δονήσεις τους. Στο κάτω-κάτω, τα έσχατα σωματίδια του σύμπαντος είναι ίσα και μοναδικά, αλλά, όταν συνδυαστούν μεταξύ τους, ακολουθώντας διαφορετικούς ρυθμούς χρόνου και διαφορετικές αριθμητικές αναλογίες, δημιουργούν τα διάφορα είδη σωματιδίων ή ατόμων, από τα πιο λεπτά, των πνευματικών επιπέδων, μέχρι τα πιο τραχιά, του φυσικού μας επιπέδου.

Στον "Τίμαιο" του Μύστη Πλάτωνα έχουμε μία πολύ καθαρή έκθεση αυτών των αληθειών. Και σήμερα στην Πυρηνική Φυσική είναι δεκτή η αρχή αυτή του σωματιδιακού ή κβαντικού συνδυασμού, αν και, μέσα στη στενότητα του υλικού κόσμου μας, η ενέργεια μπορεί να φαίνεται ότι συμπεριφέρεται κατά συνεχόμενο τρόπο, δηλαδή κατά μη-σωματιδιακό, αντί να κάνει το αντίθετο, όπως θα ήταν το σωστό και πραγματικό, αν μπορούσαμε να παρατηρήσουμε την πραγματικότητα πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων, δηλαδή στα όρια των απείρως μεγάλων και των απείρως μικρών.

 Στην καθημερινή ζωή βλέπουμε ότι για μας ο χρόνος αναπτύσσεται κατά συνεχόμενο τρόπο. Όμως αυτό είναι μια πλάνη, αν και το άπειρο, συνεχόμενο άθροισμα παρελθόντων και μέλλον των μας δημιουργεί την πλάνη ενός παρόντος. Και στο χώρο εξαπατόμαστε επίσης, όταν νομίζουμε ότι τα πράγματα που βλέπουμε και αγγίζουμε είναι μια συνέχεια ύλης, αφού πραγματικά είναι μόνο ένα σύνολο ατόμων, στενά συνδεδεμένων μεταξύ τους, ώστε να μας δημιουργούν την απάτη της σταθερότητας με την κίνηση και τη δόνησή τους, που γίνεται πολύ γρήγορα σε σχέση με την ταχύτητα σύλληψης των νευρικών κυττάρων και των αισθήσεών μας.


Όλη η αρχαία Σκέψη είναι διαποτισμένη από τέτοιες διδασκαλίες και από την πανάρχαια Σοφία της Κίνας, ίσως Άτλαντης ρίζας, μέχρι το θαυμάσιο "Κυμβάλειον" της ελληνικής εκδοχής γίνεται λόγος για τη Δυαδικότητα και το Ρυθμό ως εκφράσεις της Θεότητας μέσα στην Κίνηση και στο Χώρο. Και αυτή η Κίνηση μέσα στο Μεγάλο Χώρο είναι αναπόφευκτα κυματική, περιστρεφόμενη γύρω από τις πρώτες βασικές αντιθέσεις του Είναι-Μη Είναι, σχηματίζοντας έναν Όφι που πλέει στον Κοσμικό Ωκεανό των αστεριών. 

Από το σκανδιναβικό Μιλγάρτ μέχρι το ινδικό Ανάντα, περνώντας από το αιγυπτιακό Απάπ, το φίδι πάντοτε συμβόλιζε σε όλες τις αρχαίες θρησκείες, και σε ένα από τα κλειδιά ερμηνείας, την κίνηση του ΕΙΝΑΙ ανάμεσα στο Χώρο που δημιουργεί το Δυαδισμό και το Ρυθμό και επομένως καταβροχθίζει μέσα στο Χρόνο τα πράγματα που αφήνει πίσω του. Γι' αυτό μπορούμε να καταλάβουμε ότι, αν και οι κύκλοι ή οι ρυθμικοί κυματισμοί της Ιστορίας μπορούν να επαναλαμβάνονται, αυτό γίνεται μόνο στην ουσία-αριθμό και όχι στη μορφή-χώρο και στο χρόνο, γιατί εκεί είναι πια και θα είναι πάντα, ανεπανάληπτοι.



Η Κοσμική Προέλευση του Γιν Γιανγκ

      Το Γιν Γιανγκ είναι ένα γνωστό κινεζικό σύμβολο.. Μερικές φορές ονομάζεται και Τάι Τσι Του και προέρχεται από το Ι Τσινγκ, το μεγάλο Βιβλίο των Αλλαγών. 

Το Ι Τσινγκ είναι το μεγαλύτερο θεμέλιο της κινεζικής φιλοσοφίας και μέρος της ανάπτυξής του προέρχεται από την κατανοήση των αλλαγών στα φυσικά φαινόμενα του κόσμου μας.

Το σύμβολο Τάι Τσι Του αποτελείται από έναν κύκλο, οποίος διαιρείται καμπυλωτά σε δύο μέρη. Το ένα είναι λευκό και συμβολίζει την ενέργεια Γιάνγκ και το άλλο είναι μαύρο και αντιστοιχεί στην ενέργεια Γιν. Το Γιν και το Γιανγκ αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικούς τρόπους λειτουργίας του Τσι, της Πρωταρχικής Ουσίας στον κόσμο της μορφής, ή απεικονίζουν τους δύο τρόπους εκδήλωσης του Ταό, της Πρωταρχικής Πηγής, του Ενός, σύμφωνα με την κινεζική ορολογία. 

Δηλαδή, είναι οι εναλλακτικές μορφές της εκδηλωνόμενης δημιουργικής δύναμης. Πρόκειται για δύο ενέργειες πολικά αντίθετες, αλλά μη συγκρουόμενες. Η αντιθετική φαινομενικά λειτουργία τους είναι, στην ουσία, μια αρμονική συνεργασία. Εκφράζουν την ενεργητική και την παθητική όψη των πραγμάτων.

Η κινεζική παράδοση τα θέλει να ξεπηδούν από το Χουέν-Τουέν, κάποια αδιαφοροποίητη αρχή, αντίστοιχη με το αρχαίο ελληνικό Χάος ή με το καββαλιστικό Αΐν Σοφ. Αυτές οι δύο όψεις είναι τα δυο παιδιά του Χουέν-Τουέν, δύο δυναμικά παιδιά, μέσα από την ανταγωνιστική και συμπληρωματική δράση των οποίων αρχίζει η δημιουργία. Ως έννοιες δεν είναι δυνατόν να τις δούμε ξεχωριστά.

Η μία περικλείει ένα σπέρμα της άλλης, όπως φαίνεται και από τους μικρούς κύκλους αντίθετου χρώματος που υπάρχουν στο σύμβολο. Αντιπροσωπεύουν τη φωτισμένη και τη σκοτεινή πλαγιά του Βουνού. Από το φως αναδύεται η σκιά και από τη σκιά αναδύεται το φως. Μέσα από αυτή την κινεζική μεταφορά αποδίδεται με τον καλύτερο τρόπο η σχετικότητα αυτών των δύο καταστάσεων, οι οποίες συντίθενται στο πανάρχαιο σύμβολον Τάι Τσι Του, ένα σχήμα εκπληκτικό στη σύλληψη και τη λιτότητά του. Με την αλληλουχία των ενεργειών του Γιν και του Γιανγκ σχηματίζεται το λειτουργικό τρίτο, το Ταό, που σημαίνει Δρόμος ή Λόγος. 





         Το Ταό δε διαχωρίζεται από το Γιν και το Γιανγκ. Ο Δρόμος είναι ταυτισμένος με τους οδοιπόρους του. Όσο δηλαδή απλώνεται ο Δρόμος, τόσο προχωρούν οι οδοιπόροι, ώσπου στο τέλος ενός κύκλου τα πάντα επιστρέφουν και απορροφούνται από τη μήτρα τους. Αυτή είναι και η έννοια της περιφέρειας που περικλείει το σύμβολο. Όπως μπορεί να παρατηρήσει κανείς στο σχήμα του, δεν υπάρχουν ευθείες γραμμές. Η ταοϊστική φιλοσοφική θεώρηση δέχεται τη δυναμική ισορροπία του Γιν και Γιανγκ μέσα από την κυκλική κίνηση. Στο εκδηλωμένο Σύμπαν τίποτε δεν κινείται σε ευθεία γραμμή. Τα πάντα ακολουθούν μια κυκλική τροχιά γύρω από το κέντρο του Σύμπαντος ή γύρω από την Πρωταρχική τους Αιτία.

Η ιδέα της κυκλικής κίνησης, παρόλο που διατυπώθηκε από τους περισσότερους αρχαίους φιλόσοφους σε διαφορετικά μήκη και πλάτη της γήινης σφαίρας, αποτελούσε παραδοξολογία για τους σύγχρονους διανοητές και επιστήμονες, που υπέταξαν την έννοια του χωρόχρονου στα αξιώματα της ευκλείδιας γεωμετρίας. Μόλις το 19ο αιώνα ο Γκέοργκ Ρίμαν ανέπτυξε μιαν μη ευκλείδειο γεωμετρία, που παρέμεινε στην περιοχή των θεωρητικών μαθηματικών μέχρι την εποχή του Αϊνστάιν. Ο Αϊνστάιν ήταν που απέδειξε τη σφαιρικότητα του Σύμπαντος και ταυτόχρονα άνοιξε μια πύλη στα αυστηρά καθορισμένα όρια του ορατού και αόρατου, αναπτύσσοντας τη θεωρία της σχετικότητας. Η ύλη δεν είναι πια εγκλωβισμένη μέσα στο χώρο, αλλά εξετάζεται ως μορφή ενέργειας μέσα σε ένα κυρτό χωρόχρονο. Εξαιτίας αυτής της κυρτότητας στο χώρο διακρίνουμε μια ανεξάντλητη ποικιλία καμπυλότητας και ο χρόνος ακολουθεί διαφορετικούς ρυθμούς σε ξεχωριστά σημεία του σύμπαντος. Συνεπώς η μορφή, έτσι όπως τη γνωρίζουμε στην καθημερινή μας αντίληψη, δεν εκφράζει με κανένα τρόπο την πραγματικότητα της ύπαρξής μας. Και για να μεταφέρουμε τα λόγια του ίδιου του Αϊνστάιν: «Έτσι, είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε την ύλη ως σύνθεση των περιοχών του χώρου, όπου το πεδίο εμφανίζεται με ιδιαίτερη ένταση. Σε αυτό το νέο είδος φυσικής δεν υπάρχει θέση για το πεδίο και για την ύλη. Η μόνη πραγματικότητα είναι το πεδίο».

Οι κινεζικοί χαρακτήρες του Ι Τσινγκ υπονοούν το βιβλίο των αλλαγών. Ο αρχικός κινεζικός χαρακτήρας είναι ένα σύμβολο που συνδυάζει τον ήλιο και το φεγγάρι. Είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς τη φιλοσοφία μιλώντας για τον ήλιο (Γιανγκ), το φεγγάρι (Γιν) και το σύμπαν. Παρατηρώντας το σύμπαν, οι αρχαίοι Κινέζοι διαπίστωσαν ότι αλλάζει καθημερινά. Επίσης, εκτός από τους καθημερινούς του κύκλους, αλάζει και σύμφωνα με εποχιακούς ή ετήσιους κύκλους. Από αυτούς τους κύκλους δημιουργούνται οι αμετάβλητοι κανόνες. Εντούτοις, δεν είναι εύκολο να χρησιμοποιεί κανείς τη μέθοδο ήλιος-σελήνη για να ανακαλύψει τους αμετάβλητους κανόνες του σύμπαντος και να τους εφαρμόσει για την ανθρωπότητα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο άλλοι θεωρούν το Ι Τσινγκ εύκολο, ενώ άλλοι όχι.


Είπαμε προηγουμένως πως η μόνη πραγματικότητα είναι το πεδίο. Το πεδίο στην προκειμένη περίπτωση είναι ο ίδιος ο ουρανός.

Παρατηρώντας τον ουρανό και καταγράφοντας τις θέσεις της Μ. Αρκτου, παρατηρώντας τη σκιά του ήλιου από έναν πόλο 8-ποδιών (κινεζική μέτρηση), οι αρχαίοι Κινέζοι καθόρισαν τις τέσσερις κατευθύνσεις. Η κατεύθυνση του ανατέλλοντος ήλιου είναι η ανατολή. Η κατεύθυνση του δύοντος ηλίου είναι η δύση.Η κατεύθυνση της μικρότερης σκιάς είναι ο νότος και η κατεύθυνση της μεγαλύτερης σκιάς είναι ο Βορράς. Τη νύχτα, η κατεύθυνση του αστεριού Polaris είναι ο Βορράς.


Παρατήρησαν, επίσης, τις εποχιακές αλλαγές. Όταν η Μ. Άρκτος δείχνει την ανατολή, έχουμε άνοιξη. Όταν δείχνει το νότο, καλοκαίρι. Όταν η Μ. Άρκτος δείχνει τη δύση έχουμε φθινόπωρο και όταν δείχνει το Βορρά, έχουμε χειμώνα.Παρατηρώντας τον κύκλο του ήλιου, οι αρχαίοι Κινέζοι χρησιμοποίησαν απλά μία ράβδο περίπου 8 πόδια μακριά, τοποθετημένη κάθετα στο έδαφος και κατέγραψαν θέσεις της σκιάς. Κατόπιν ανακάλυψαν ότι το μήκος ενός έτους είναι περίπου 365.25 ημέρες. Διαίρεσαν επιπλέον τον κύκλο του έτους σε 24 τμήματα, περιλαμβάνοντας την Εαρινή και τη Φθινοπωρινή Ισημερία, το Θερινό και Χειμερινό Ηλιοστάσιο, χρησιμοποιώντας τις θέσεις της ανατολής και της Μ. Άρκτου.

Χρησιμοποίησαν έξι ομόκεντρους κύκλους, σημείωσαν τα 24 σημεία, διαίρεσαν τους κύκλους σε 24 τομείς και κατέγραψαν το μήκος της σκιάς κάθε ημέρα. Η μικρότερη σκιά προκύπτει την ημέρα του Θερινού Ηλιοστάσιου. Η μακρύτερη σκιά προκύπτει την ημέρα του Χειμερινού Ηλιοστάσιου. Συνδέοντας καθημερινά τις γραμμές σχεδίασαν το παρακάτω διάγραμμα για την ηλιακή πορεία. Επίσης, φαίνεται καθαρά η εκλειπτική γωνία της γης (23.26'19'') της γης φαίνεται στο συγκεκριμένο διάγραμμα.





Η Εκλειπτική είναι η εμφανής πορεία του ήλιου γύρω από τη γη. Η αξία της γωνίας της Εκλειπτικής είναι περίπου 23.26 ',19 '' κατά το έτος 2000

Η ανοικτή χρωματικά περιοχή που δείχνει περισσότερο ηλιακό φως ονομάζεται Γιανγκ (ήλιος). Η σκοτεινή χρωματικά περιοχή με το λιγότερο ηλιακό φως του ήλιου (μάλλον σεληνόφως) ονομάζεται Γιν (σελήνη). Το Γιανγκ μοιάζει με τον άνδρα. Το Το Γιν μοιάζει με τη γυναίκα. Το Γιανγκ δεν αυξάνεται χωρίς το Γιν. Το Γιν δεν μπορεί να γεννήσει χωρίς το Γιανγκ. Το Γιν γεννιέται (αρχίζει) στο θερινό ηλιοστάσιο και το Γιανγκ στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Επομένως ένας μικρός κύκλος Γιν σημειώνεται στη θέση του θερινού ηλιοστάσιου. Ένας άλλος μικρός κύκλος Γιανγκ σημει΄ψνεται στη θέση του χειμερινού ηλιοστάσιου. Αυτοί οι δύο μικροί κύκλοι μοιάζουν με δύο μάτια ψαριών. 

Γενικά, λοιπόν, το σύμβολο Γιν Γιανγκ είναι στην πραγματικότητα η κινεζική απεικόνιση ολόκληρου του ουράνιου φαινόμενου. Περιέχει τον κύκλο του Ήλιου, τις τέσερις εποχές και τους 24 τομείς του Τσι, που είναι το θεμέλιο του Ι Τσινγκ και του κινεζικού ημερολόγιου
Tο Μυστικό του Γιν-Γιανγκ
Παρατηρώντας τον κύκλο του ήλιου, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και εμείς ένα ραβδί, να να το στερεώσουμε κάθετα στο έδαφος και κάθε 15 μέρες να καταγράφουμε τα μήκη της σκιάς, για ένα έτος. Θα ανακαλύψουμε πως πράγματι η μικρότερη σκιά θα καταμετρηθεί την ημέρα του θερινού Ηλιοστάσιου στην Κίνα. Η μακρύτερη σκιά αντίστοιχα στην ημέρα του χειμερινού ηλιοστάσιου για τον ίδιο τόπο. Η ημέρα του χειμερινού ηλιοστάσιου έχει τη λιγότερη ηλιοφάνεια απ’ όλο το έτος. Μετά από το χειμερινό ηλιοστάσιο η ημέρα θα αρχίζει να κερδίζει όλο και περισσότερη ηλιοφάνεια καθημερινά, μέχρι το μέχρι το θερινό ηλιοστάσιο. Μπορούμε να πούμε ότι Γιανγκ αρχίζει αμέσως μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο, ενώ το Γιν αμέσως μετά το θερινό ηλιοστάσιο στο βόρειο ημισφαίριο.
Αφού καταγράψουμε 24 γραμμές σκιών, κινούμε τις γραμμές στο διάγραμμα των έξι ομόκεντρων κύκλων με 24 τομείς που αρχίζουν από το χειμερινό ηλιοστάσιο προς το θερινό ηλιοστάσιο. Το μήκος κάθε γραμμής θα αφαιρέσει από τη μερίδα του μήκους της γραμμής της σκιας στο θερινό ηλιοστάσιο, επειδή θέλουμε να δώσουμε στο θερινό ηλιοστάσιο το μέγιστο Γιανγκ.


Από το χειμερινό προς το θερινό ηλιοστάσιο, οι γραμμές των σκιών χαράσσονται από το την περιφέρεια του κύκλου προς το κέντρο. Οι αρχαίοι Κινέζοι θεωρούσαν πως η ενέργεια του Τσι παίρνει διαφορετικές κατευθύνσεις αμέσως μετά το χειμερινό και το θερινό ηλιοστάσιο. Έπειτα, μπορούμε να συνδέσουμε όλες τις γραμμές και να ξεθωριάσουμε τις γραμμές τις σκιάς (Γιν). Αυτό που θα προκύψει είναι το σύμβολο Γιν-Γιανγκ. 





Το Κινεζικό Ημερολόγιο


          Το κινεζικό ημερολόγιο συνδυάζει το σεληνιακό και ηλιακό σύστημα. 
Οι περισσότεροι σκέπτονται ότι το Έτος και η Ημέρα καθορίζονται από το ηλιακό σύστημα ενώ ο Μήνας από το σεληνιακό σύστημα. Οι κινεζικοί ηλιακοί μήνες δε μοιάζουν με τους μήνες του σύγχρονου ημερολόγιου. Το κινεζικό ημερολόγιο διαιρεί το έτος σε 24 ηλιακά τμήματα, ανάλογα με τις θέσεις του ήλιου στον τροπικό ζωδιακό. Είναι παρόμοιο με τη δυτική αστρολογία, καθώς κάθε τμήμα έχει το όνομά του, προς χρήση των αρχαίων αγροτών. Οι ηλιακοί μήνες διαιρούνται με τα γεωγραφικά μήκη του ήλιου. Ο πρώτος μήνας, του τίγρη, για παράδειγμα, αρχίζει από το τμήμα «έναρξη της άνοιξης» ή όταν ο ήλιος βρίκεται στις 315 μοίρες του τροπικού ζωδιακού. Ο δεύτερος μήνας, μήνας του κουνελιού, αρχίζει από το τμήμα "έντομα»" ή όταν βρίσκεται ο ήλιος στις 345 μοίρες του τροπικού ζωδιακού. Το μέσο ενός ηλιακού μήνα καλείται κεντρικό σημείο. Για παράδειγμα, το τμήμα «βροχή νερό» και «εαρινή ισημερία» είναι κεντρικά σημεία.

Η ημέρα της νέας σελήνης είναι η πρώτη ημέρα ενός σεληνιακού μήνα. Το μήκος ενός σεληνιακού μήνα είναι το μήκος μεταξύ δύο νέων φεγγαριών. Το όνομα ενός σεληνιακού μήνα λαμβάνεται από το ηλιακό κεντρικό σημείο. Για παράδειγμα, αν ένας σεληνιακός μήνας περιέχει το «βροχή νερό» το κεντρικό σημείο είναι ο πρώτος μήνας του σεληνιακού ημερολογίου, γνωστός ως μήνας του τίγρη. Εάν κάποιος σεληνιακός μήνας δεν περιέχει ηλιακό κεντρικό σημείο, oρίζεται ως ελλειπτικός μήνας. Το όνομα του ελλειπτικού είναι εκείνο του προηγούμενου σεληνιακού μήνα

Το βιβλίο και οι υπολογισμοί του κινεζικού μαντικού ημερολογίου ακολουθούν αυτούς τους τρεις κανόνες που κατάρτισαν πριν από 1.000 χρόνια οι αρχαίοι Κινέζοι, παρατηρώντας τον ουρανό. Με άλλα λόγια, δοκίμασαν να ανιχνεύσουν τις τάσεις του ανθρώπινου πεπρωμένου βάσει των ουράνιων κανόνων. Με αυτόν τον τρόπο είδαν με ποιον τρόπο αντανακλώνται τα ουράνια φαινόμενα στη φυσική ροή των πραγμάτων κι ανακάλυψαν μια μεγάλη αλήθεια. Ότι η φύση ακολουθεί τους ουράνιους κανόνες της δημιουργίας. Γνωρίζοντας το κοσμικό μυστικό του Γιν-Γιανγκ, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Ο άνθρωπος γνωρίζει τους ουράνιους κανόνες; Κι αν τους γνωρίζει, τους ακολουθεί; Η απάντηση δική σας!!!

NeoPerasma