Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Δάσκαλος Ζωής 5ο, Μόνο το Ζώο Aφήνει να το Eκμεταλλεύονται




Ο Σοφός του Δάσους
        Ντίνος Ταξιάρχης     

μέρος 5
Όποιος εμπιστεύεται τον πλούτο 
γίνεται πιο φτωχός απ' ότι ήταν...

   Ένας επιφανής άνδρας στη πόλη, ο Πα-Ρα-Ρα,  δεινός ρήτορας, έξυπνος, χλευαστικός, και δεν του έλειπε το μαύρο χιούμορ...  Και πλούσιος ο δάσκαλος Πα-Ρα-Ρα,  κάλεσε μια μέρα για δείπνο το σοφό δάσκαλο Χα-Χα-Χα και τους μαθητές του, για να συζητήσουν φιλοσοφικά θέματα. 
   Ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα ήξερε πολλά για τον Πα-Ρα-Ρα. 
Τον φοβότανε, όσο κι αν ήταν σίγουρος για τον εαυτό του. Προ παντός μην μπερδέψει τους μαθητές του, και τους τραβήξει σαν μαγνήτης προς το μέρος του και τους χάσει. Όχι γιατί είχε ανάγκη από μαθητές, αλλά για τον εξευτελισμό που θα προέκυπτε μπροστά στα μάτια τους. 
   Όσο κι αν ήταν ταπεινός και δεν έπρεπε να τον πειράζει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ίσως ο Πα-Ρα-Ρα ήθελε ν' αποδείξει πως η διδασκαλία ήταν ρευστή κι ότι από τη μια στιγμή στην άλλη θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος, αρκεί κάποιος σαν το Πα-Ρα-Ρα να το προσπαθήσει.

   Παρόλα αυτά ο Χα-Χα-Χα δέχτηκε την αναμέτρηση. Θα πάλευε με το μέτρο της ηρεμίας και θα απογύμνωνε το εγωιστή Πα-Ρα-Ρα, που σαφώς θα έκανε επίδειξη του πλούτου του. Στη σκέψη αυτή ο Χα-Χα-Χα ανατρίχιασε.


   Ο πλούτος είναι φωτιά που πάντα τα κάνει στάχτη. Γι αυτό συμβούλεψε τους μαθητές του, να κοιτάζουν με απέχθεια ότι τους γυάλιζε. Κοντολογίς την πολυτέλεια που θα συναντούσαν. Ήταν ένα προληπτικό μέτρο του δασκάλου. Και καλό θα ήταν να μην κοιτάζουν ούτε πάνω, ούτε κάτω, ούτε δεξιά κι αριστερά, παρά μονάχα ίσια και σ' ένα σημείο. 


   Ο δάσκαλος ένιωσε στενοχωρημένος, γιατί δεν του άρεσε η κυριαρχία πάνω στους άλλους αλλά η συνεργασία. Γι αυτό τελικά τους είπε να κάνουν ότι θέλουν. Δεν μπορείς τίποτα να εμποδίσεις όταν αυτό κυλάει.

Οι μαθητές τα είχαν χαμένα και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ένιωσαν τυφλοπόντικες. 

   Κάποια στιγμή έφτασαν στο σπίτι του Πα-Ρα-Ρα, μεγαλόπρεπο και με θαυμάσιο κήπο. Οι μαθητές δεν έδειξαν πως το θαύμασαν, ήταν μια υποκρισία που ο δάσκαλος διάβασε στα μάτια τους. 

   Έλεγε να κάνει μεταβολή με τους μαθητές του και να φύγει. Μα ο Πα-Ρα-Ρα τους περίμενε ήδη στο κατώφλι της πελώριας πόρτας. Ήταν αργά. προχώρησαν και χαιρετίστηκαν. Στα μάτια του Πα-Ρα-Ρα έλαμπε μια υπνωτική λάμψη. 

   Οι μαθητές δέχτηκαν μια δέσμη ύπνωσης, μια αόρατη αιχμαλωσία. Ο Πα-Ρα-Ρα τους οδήγησε κατευθείαν στο τραπέζι με τα σερβιρισμένα φαγητά, που ήταν χωρισμένο με μια κόκκινη λουρίδα στη μέση. Από τη μια μέρα κάθισε ο οικοδεσπότης κι από την άλλη ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα κι οι μαθητές του. 

Κι ο Πα-Ρα-Ρα είπε:
   - Μπορούμε να φάμε με την ησυχία μας και μετά να συζητήσουμε για ενδιαφέροντα θέματα...
   Αλλά από την μεριά του δασκάλου και των μαθητών του, τα φαγητά ήταν απαίσια  άνοστα και δεν τρώγονταν, και από τη μεριά του Πα-Ρα-Ρα, πλούσια και προκλητικά για το στομάχι  Στα όμορφα επίχρυσα πιάτα υπήρχαν βελανίδια. Που το πήγαινε ο Πα-Ρα-Ρα; Οι μαθητές ήταν έτοιμοι να ξεσπάσουν.
   Τους πρόλαβε ο δάσκαλος που δεν μπορούσε κι αυτός να κρατηθεί από την αγανάκτηση. Τέλος, με ειρωνική φωνή του είπε:
   - Δάσκαλε Πα-Ρα-Ρα, δεν ήξερα πως είστε ζωόφιλος;
Κι ο Πα-Ρα-Ρα, σ' αυτόν τον ειρωνικό υπαινιγμό του δασκάλου Χα-Χα-Χα, απάντησε:
   - Πως το καταλάβατε, δάσκαλε Χα-Χα-Χα;
   - Μα από το φαγητό που μας σερβίρατε. Μόνο τα ζώα το τρώνε.
   Και οι μαθητές του δασκάλου αναφώνησαν όλοι μαζί:
   - Μόνο τα ζώα.
Ο δάσκαλος Πα-Ρα-Ρα χαμογέλασε.
   - Νόμιζα πως είστε λιτοδίαιτοι, πως δεν σας ενδιαφέρουν τα πλούσια και καλά φαγητά που με τα λίπη τους φθείρουν τον οργανισμό και ιδίως το ασκητικό πνεύμα. Σας ζητώ συγνώμη κι αμέσως τώρα ανταλλάσσω τα δικά σας με τα δικά μου. 
   Και με μια ασύλληπτη έκανε την ανταλλαγή. και τρώγοντας ένα βελανίδι τους είπε με διάθεση ειρωνείας:
   - Να, τώρα έγινα εγώ ζώο κι εσείς ζωόφιλοι...
Ο σοφός δάσκαλος Χα-Χα-Χα έκανε ένα: χα-χα-χα.
   Το ίδιο και οι μαθητές του, που 'χαν αρχίσει κι όλας να τρώνε τα ορεκτικά φαγητά.
Ο σοφός δάσκαλος Χα-Χα-Χα απάντησε στον Πα-Ρα-Ρα:
   - Ωραίο ζώο φαίνεστε αλλά δε μοιάζετε καθόλου, δάσκαλε Πα-Ρα-Ρα. Γιατί με ένα βελανίδι που μισομασάτε, δε μας ξεγελάτε... Αυτή η ισότητα που θέλετε να αποδείξετε, είναι η ισότητα της στιγμής. Όταν θα φύγουμε θα είστε πάλι ο ίδιος. Ένα πλούσιο στομάχι.

   - Ναι, αυτό θα γίνει, δεν το κρύβω. Δε λέω πως είμαι άλλος απ' αυτό που είμαι. Έχω όμως προετοιμάσει τον εαυτό μου για δύσκολες στιγμές, να τρώω βελανίδια, να γίνω ένα ζώο...

Αυτό ήθελα ν' αποδείξω...
   - Σας καταλαβαίνω απόλυτα, δάσκαλε Πα-Ρα-Ρα. Είστε και σοφός και εύστροφος. μα εδώ μας καλέσατε για να μας επαινέσετε τ' αγαθά του πλούτου, δεν είναι έτσι;

   Ο δάσκαλος Πα-Ρα-Ρα έφτυσε το βελανίδι που μάσαγε στο γυαλιστερό δάπεδο της τραπεζαρίας του.

   - Ναι, γι αυτό αγαπητέ δάσκαλε Χα-Χα-Χα, άρχισα από τη δοκιμασία του στομαχιού σας. Κι αντιδράσατε φυσιολογικά... Δεν είσαστε από στομαχική άποψη ζώα.
Ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα έκανε: χα-χα-χα.
   - Απ' αυτή την άποψη τη γλυτώσαμε, από την άλλη όμως, απ' αυτή που υπονοείτε, παραμένουμε ζώα... έτσι δάσκαλε;
   - Μην το παίρνετε προσωπικά. Ζώο είναι ο άνθρωπος που αφήνει τους άλλους να τον εκμεταλλεύονται. Εσείς με τη φιλοσοφία σας να παράγεται ζώα, που δεν αντιδρούν στη σφαγή...
Ο Πα-Ρα-Ρα του πέταξε μια ωμή πρόκληση, κι ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα απάντησε:
   - Οι διαμάχες δεν οδηγούν πουθενά... Είστε πλούσιος τη μια στιγμή, φτωχός σε μια άλλη. Αυτό είναι μια ανισορροπία... 
Αυτή την ανισορροπία την καλύπτω με την αδιαφορία από την εξάρτηση από τον πλούτο, τη δόξα, και διάφορα άλλα πάθη. Πορεύομαι εν ειρήνη...
   - Και νομίζετε, δάσκαλε Χα-Χα-Χα, με όλα αυτά, πως είστε ελεύθερος;  Αν για παράδειγμα πεθαίνατε από την πείνα και κάποιος σας έδινε ένα πιάτο φαγητό θα ήταν εξάρτηση;
   - Όχι, ότι έχει σχέση με την στομαχική λειτουργία. Απάντησε ο Χα-Χα-Χα.
   - Μα εκεί ακριβώς, δάσκαλε, είναι ο ομφαλός της γης. Χωρίς στομάχι δε λειτουργεί τίποτα. Ούτε ο εγκέφαλος που παράγει πνεύμα.
Κι ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα άφησε τότε μια πορδή και είπε: - Αυτό είναι το στομάχι.
Κι ο Πα-Ρα-Ρα απάντησε ποιητικά:
Ένα καΐκι πήγαινεσε θάλασσα φουρτουνιασμένηΖήτησαν βοήθεια από το μεγάλο πλοίοπου έρχονταν από πίσωΕάν εσείς είσαστε το μεγάλο πλοίοδεν θα τους βοηθούσατε να σωθούνε;Για την εξάρτηση και μόνο;
Κι ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα:
Ένας ληστής μαχαίρωσεκάποια νύχτα σκοτεινήέναν πλούσιο για να κλέψει.Ο πλούσιος φώναξε: "βοήθεια".Τον άκουσε ένας φτωχός που περνούσε...Έπρεπε να τον αφήσει να πεθάνειγιατί έτυχε να 'ναι πλούσιος;
   -Τι θέλετε να πείτε, δάσκαλε Χα-Χα-Χα, πως το δικό σου το παράδειγμα και το δικό μου είναι το ίδιο πράγμα- Ακριβώς, δάσκαλε Πα-Ρα-Ρα, γιατί η ελευθερία και η ουδετερότητα, σε τέτοιες σημαντικές περιπτώσεις όπως είναι ζωή-θάνατος, λειτουργούν με αλληλεγγύη. Είναι το ένα μέσα στο άλλο...
   Ο Πα-Ρα-Ρα δε συνέχισε το διάλογο πάνω σ' αυτό το θέμα. Σαν αστραπή όμως πέρασε από το μυαλό του ένα άλλο θέμα που σίγουρα θα έφερνε σε δύσκολη θέση το δάσκαλο Χα-Χα-Χα. Πίστευε πως θα ήταν η αχίλλειος του φτέρνα. 
Και ρώτησε το δάσκαλο:
   - Τι είναι ο έρωτας, δάσκαλε Χα-Χα-Χα;
   - Ένα τακ-τακ-τακ... Κι ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα έκανε ένα:
   - Χα-χα-χα...
   - Πολύ ωραία απάντησε ο δάσκαλος Πα-Ρα-Ρα, και χτύπησε παλαμάκια.
Παρουσιάστηκε ένας υπηρέτης.
   - Μουσική, του φώναξε, και να βγει το κορίτσι για το χορό.
Άρχισε μια παράξενη μουσική και βγήκε μια κοπέλα με λαστιχένιο σώμα.
Έκανε κινήσεις ανάερες και λικνιστικές. Πήγαινε πολύ καντά στους μαθητές τη ζεστή αρωματισμένη ανάσα της. Έπειτα πέταγε ένα-ένα τα ρούχα της και τους κοίταζε λάγνα.
Οι μαθητές άρχισαν να υποφέρουν από σαρκικό πυρετό.
Τότε ο δάσκαλος Πα-Ρα-Ρα σηκώθηκε και φώναξε ειρωνικά:
   - Τακ-τακ-τακ...
Σηκώθηκε κι ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα και φώναξε:
   - Είστε έξω από τους κανόνες, δάσκαλε Πα-Ρα-Ρα. Μου στήσατε παγίδα και είναι ντροπή αυτό που κάνατε. Χτυπήσατε στην ανθρώπινη αδυναμία.
   Δύο από τους μαθητές του είχαν αγκαλιάσει την κοπέλα και τη φιλούσαν. Τότε ο Χα-Χα-Χα, χτυπώντας τους υπόλοιπους με το ραβδί του, τους οδήγησε στην έξοδο.
Και είπε στους μαθητές του που έμειναν:
   - Αφού διαλέξατε αυτό το δρόμο, είσαστε ελεύθεροι να τον διασχίσετε.... Όμως ελευθερία είναι η υπέρτατη σοφία, όπου ο έρωτας του καλού και του κακού σμίγουν σε μια ενότητα και γίνονται γαλήνη.
Οι μαθητές του Χα-Χα-Χα δεν άκουγαν παρά μόνο τη φωνή της φλογισμένης σάρκας τους.
Τότε ο Πα-Ρα-Πα φώναξε με όλη τη δύναμη που του έδινε το πελώριο κορμί του.
   - Χα-Χα -Χα, βλέπεις ότι η γήινη ελευθερία είναι η λειτουργία της ζωής. Κι αυτό για μένα είναι η υπέρτατη σοφία. Κι αυτά τα όριά της κανένας δεν μπορεί να τα παραβαίνει...
   Μα ο Χα-Χα-Χα είχε κιόλας φύγει μαζί με τους υπόλοιπους μαθητές του, που λίγο να κάθονταν ακόμα θα 'χαν πάρει κι αυτοί φωτιά από το γυμνό κορμί της κοπέλας, που σπιθοβολούσε ηδονή. 
Ο Πα-Ρα-Ρα είπε μέσα του:
   - "Αν δεν άκουσε αυτά που του είπα ο Χα-Χα-Χα, σίγουρα θα του τα μεταφέρει στο δρόμο ο άνεμος. Ο άνεμος είναι ο κυλιόμενος χρόνος της σκέψης".
   Ο Πα-Ρα-Ρα διέταξε την κοπέλα να φύγει. Αυτή κατόρθωσε με τρεις κινήσεις φιδιού που έκανε με το σώμα της να ξεφύγει από τους δύο μαθητές, που έμειναν με ένα κομμάτι όνειρο στα φλογισμένα χέρια τους.
Ο Πα-Ρα-Ρα τότε πλησίασε τους μαθητές και τους είπε:
   - Αν θέλετε να μείνετε μαζί μου, θα ζήσετε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής απ' αυτό του δασκάλου σας. Έναν τρόπο που το πάθος είναι κυρίαρχο. Έναν τρόπο που εγώ θα 'μαι ο αφέντης σας κι εσείς οι υποταχτικοί μου.
Αυτά τα λόγια του Πα-Ρα-Ρα κουδούνισαν άσχημα στ' αυτιά των μαθητών του Χα-Χα-Χα. Ζύγισαν τα πράγματα, τα ξεκαθάρισαν μέσα στο μυαλό τους και είπαν στον Πα-Ρα-Ρα:
   - Προτιμούμε το ήρεμο τοπίο του σοφού δάσκαλου Χα-Χα-Χα, παρά τη δικιά σου καταστροφική καταιγίδα, ακόμα κι αν μπορούσαμε να γίνουμε αφέντες σαν κι εσένα και να απολαμβάνουμε διαρκώς τον έρωτα... 
Κι έκαναν ένα χα-χα-χα για να πάρουν θάρρος, κι έφυγαν χωρίς να ρίξουν ούτε μια ματιά πίσω τους.
Κι ο δάσκαλος Πα-Ρα-Ρα είπε θυμόσοφα στον εαυτό του:
   - Ευτυχώς έφυγαν τα ζώα, κι ήταν κι αρπαχτικά...
Έπειτα χτύπησε παλαμάκια, κι όταν παρουσιάστηκε ο υπηρέτης του είπε να πει στην κοπέλα πως την περιμένει.
Αυτή τη φορά η κοπέλα παρουσιάστηκε σεμνά ντυμένη, χωρίς ένα στολίδι να φοράει πάνω της. Μόλις την είδε ο Πα-Ρα-Ρα, της είπε:
   - Έκανες καλή δουλειά, τι θέλεις τώρα, το διαμαντένιο δαχτυλίδι που σου υποσχέθηκα ή να κοιμηθείς μια βραδιά με τον πλούσιο σοφό δάσκαλο Πα-Ρα-Ρα;
Και τέντωσε το κορμί του μέχρι τα ουράνια... για να δείξει τη δύναμη του μεγαλείου του.
Μα η κοπέλα δε συγκινήθηκε από το σκηνοθετημένο τρυκ του δάσκαλου.
   - Το διαμαντένιο δαχτυλίδι, απάντησε. Αυτό δεν είχαμε συμφωνήσει;
Ο Πα-Ρα-Ρα σήκωσε ακόμα πιο ψηλά το κορμί του για να φανεί γιγάντιος. Είχε βέβαια ένα πελώριο σώμα, αποτέλεσμα της πολυφαγίας του.
   - Θα πάρεις το διαμαντένιο δαχτυλίδι, μα θα χάσεις εμένα. Κι εγώ για σένα σημαίνω τη συνέχεια μιας πλούσιας ζωής, το ίδιο σου το μέλλον...
   - Με περιμένει ο άνθρωπος που αγαπάω. Μ' αυτό το δαχτυλίδι θα κάνω τα έξοδα του γάμου μας και το γαμήλιο ταξίδι μας. Τίποτα άλλο δεν με ενδιαφέρει.
Και κοίταξε τον Πα-Ρα-Ρα, χωρίς φόβο.
Κι ο δάσκαλος σοκαρισμένος γιατί η δύναμη του πλούτου του δεν έπιανε σ' αυτή την κοπέλα, της φώναξε:
   - Κι αν αρνηθώ να στο δώσω;
και η κοπέλα απάντησε εύστοχα:
   - Τότε δε θα 'σαι ούτε πλούσιος, ούτε σοφός δάσκαλος.
Κι ο σοφός, πλούσιος δάσκαλος πήρε κι αυτός το μάθημα του, από μια απλή κοπέλα που ήξερε μόνο τα μυστικά του σώματός της.
Έτσι αναγκάστηκε να της δώσει το δαχτυλίδι, για να μην πέσει ο ίδιος στα δικά του μάτια.
Κι όταν η κοπέλα το πήρε κι έφυγε, μονολόγησε:
   - Είμαι σοφός και πλούσιος, αλλά έχω πολλά πράγματα να μάθω ακόμα.
_____________________________________________________

Ντίνος Ταξιάρχης,
σπαράγματα από το "Ο Σοφός του Δάσους" Εκδόσεις Δρομεύς

_______________________________________________________  τέλος 5ου μέρους


Η ζωή για τον άνθρωπο δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα επιβίωσης, αλλά και μια εσωτερική αγωνία. Αναζητά απαντήσεις σε πολλά υπαρξιακά ερωτήματα.

Ο συγγραφέας ερευνά το μυστήριο της ζωής μέσα από το διαλογισμό, ενώ ταυτόχρονα τονίζει και καυτηριάζει τους απατηλούς νοητικούς καθρέφτες... Οι ήρωές του, θέτουν ερωτήματα και δίνουν απαντήσεις κοινωνικού και φιλοσοφικού περιεχομένου.
Κεντρικός ήρωας είναι, ο σοφός δάσκαλος ο Χα-Χα-Χα. Το όνομά του είναι ένα επιφώνημα και παίρνει τη σημασία του ανάλογα με τον τονισμό του.
Το άλλο πρόσωπο του έργου -κάτι σαν αντίποδας του σοφού δάσκαλου- είναι ο πλούσιος σοφός Πα-Ρα-Ρα, που σημαίνει άνθρωπος του παρά. Οι συγκρούσεις μεταξύ τους είναι σφοδρές, δραματικές.
___________________

Ο Ντίνος Ταξιάρχης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε δραματική τέχνη στη σχολή Εθνικού θεάτρου.Έργα του έχουν μεταφραστεί στα Γαλλικά, Ιταλικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ρουμάνικα, Σλοβένικα. Έχει εκδόσει 36 βιβλία, Ποίηση πεζογραφία, θέατρο. Είναι ιδρυτής του θεάτρου του ενός. Τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο για το μυθιστόρημα του, "Ένας παράξενος άνθρωπος" , καθώς και το βραβείο θεατρικών συγγραφέων για τη θεατρική του δράση στο εξωτερικό. Ασκεί κριτική  βιβλίου και θεάτρου. Είναι μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.


Neo Perasma

Δάσκαλος Ζωής 4ο, Η Φύση δεν Μιλάει για Μοιχεία



Ο Σοφός του Δάσους
        Ντίνος Ταξιάρχης     

μέρος 4ο
Η φύση ποτέ δε μιλάει για μοιχεία.
Μόνο ο άνθρωπος το σκέφτηκε

Η πορεία συνεχιζότανε, οι μαθητές έγιναν εκατό. Φτάσανε σ' ένα μεγάλο χωριό. Είδαν να πετροβολούν μια γυναίκα που έτρεχε να διαφύγει.
Ήταν ολόγυμνη με ματωμένο σώμα από τις πέτρες.
Ο δάσκαλος κι οι μαθητές του μπήκαν ανάμεσά τους.
- Εσείς ποιοι είστε, φώναξε ο δάσκαλος, που πετροβολάτε αυτή τη γυναίκα;
- Είναι μοιχαλίδα.
Φώναξαν άντρες και γυναίκες μαζί.
- Και που το βρήκατε γραμμένο να πετροβολάτε μια μοιχαλίδα;
- Έτσι γίνεται πολλά χρόνια τώρα.
Φώναξε κάποιος απ' αυτούς.
- Και το μοιχό τι τον κάνετε;
- Τίποτα, είναι άντρας!
Φώναξε ένας άλλος.
-Και δε μάθατε ποτέ σας, ότι ο άντρας και η γυναίκα είναι ένας άνθρωπος; Πώς τους χωρίζετε; 
Το αγριεμένο πλήθος δεν ήξερε τι ν' απαντήσει. Ο δάσκαλος συνέχισε:
- Όλοι εσείς, άντρες και γυναίκες, δε διαφέρετε από το μοιχό και τη μοιχαλίδα. Όλοι σας είστε υποψήφιοι γι αυτή την πράξη, αν δεν το κάνατε κιόλας. Γι αυτό αν είστε έντιμοι άνθρωποι, λιθοβολείστε ο ένας τον άλλον. Και να ξέρετε η φύση είναι πάνω απ' όλους μας. 
Το πλήθος βουβάθηκε. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με υποψία και προσπάθησαν να βρούνε το μοιχό και τη μοιχαλίδα στα πρόσωπα τους...
- Ησυχάστε, τους είπε ο δάσκαλος. Η αλήθεια δε βρίσκεται στη σάρκα αλλά μέσα μας. Αυτό να κοιτάξετε και τίποτε άλλο.
Κι έκανε το περίφημο: χα-χα-χα.
Και τον μιμήθηκαν και οι μαθητές με μια φωνή: χα-χα-χα.
το πλήθος κατατρόμαξε.
Τι σημαίνει αυτό το : "χα-χα-χα" που έπεσε πάνω τους σαν βροντερή βουή. Σίγουρα ήταν μια απειλή, γιατί κι ο ουρανός ξαφνικά άστραψε και βρόντηξε. Ο δάσκαλος κι οι μαθητές του τους είδαν να τρέχουν σε διάφορες κατευθύνσεις, για να σωθούνε από τον κίνδυνο που κατασκεύασαν οι ίδιοι μες στο μυαλό τους.

"Μια γυναίκα ανάμεσα σε εκατό άντρες είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση.  Άσχετα αν αυτοί οι άντρες είχαν νεκρώσει τις ερωτικές επιθυμίες του. Κι ένα νεκρό ηφαίστειο κάπου-κάπου ξυπνάει και ξερνάει τη λάβα του".

Αυτά σκεφτόταν ο δάσκαλος στο δρόμο, αφού ντύσανε τη γυναίκα με ότι πρόχειρο είχαν μαζί τους κι έβαλαν στις πληγές της βότανα.
Η μοιχαλίδα είχε πέσει στα πόδια του δάσκαλου και τον παρακαλούσε να την πάρει μαζί του. Θα ήταν πιστή και φρόνιμη.

Και τα δάκρυα αυτής
έπλυναν τους πόδας 
του δασκάλου.

Αλλά ο δάσκαλος είχε μάθει, ανάμεσα σε δύο πράγματα, να 'ναι ουδέτερος. Όπως τώρα ανάμεσα στη μοιχαλίδα και τον εαυτό του. Αλλά ο μεγάλος κίνδυνος ήταν μαθητές του, που ήδη την κοίταζαν παράξενα.
Ο δάσκαλος το αντιλήφθηκε και είπε:
- Μην αφήνετε τη σπίθα σας να γίνεται φωτιά. Γιατί αν γίνει δεν θα μείνει ούτε ένας από μας να πορευτεί το μυστήριο...
Οι μαθητές κοκκίνησαν και χαμήωσαν τα μάτια τους.
Κι ο δάσκαλος συνέχισε:
- Κοιτάξτε τον ουρανό, σε λίγο θα φέρει βροχή. Θα μουσκέψει το χώμα. Θα ποτίσει τις ρίζες των δέντρων. Θα δώσει καρπούς και αέρα ζωής. Κι εμέις θα νιώσουμε μέσα μας, όο αυτό το μεγαλείο, την ανάταση της ψυχής...
Ο δάσκαλος χτύπησε παλαμάκια:
Ο έρωτας είναι: Τακ-τακ-τακ, και τίποτ' άλλο.
Η γυναίκα τά 'χε χαμένα, δεν ήξερε τι να υποθέσει.
Ο δάσκαλος, που συνέλαβε το αδιέξοδο της, της είπε:
- Μη φοβάσαι, δε θα γυρίσεις πίσω, γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν κατευθύνσεις όπως ο άνεμος. Θα σου δώσουμε τροφή για μια βδομάδα. Θα περπατήσεις τρεις μέρες και τρεις νύχτες, ίσαμε να φτάσεις σ' αυτή την πόλη, που κανείς δε θα σε ξέρει. Εκεί θα σκεφτείς τι θα κάνεις. Εδώ αν μείνεις θα 'σαι μια τσουκνίδα και θα πνίγεις όσα φυτά βρίσκονται γύρω σου. Καλό δικό σου και καλό δικό μας, είναι να φύγεις. Μην παρακαλάς άλλο. Δεν έχει νόημα. Η κλωστή του νοήματος είσαι εσύ η ίδια και συ θα την τυλίγεις και θα την ξετυλίγεις από το κουβάρι που έχεις μέσα σου...

Της δώσανε τ' απαραίτητα. Ο δάσκαλος σήκωσε το χέρι του και της έδειξε την κατεύθυνση. 

- Από κει θα πας... Δέντρο-δέντρο, δάσος-δάσος, ποτάμι-ποτάμι, μέχρι να βρεις τη φωτεινή πόλη.

Κι αν ένας άγιος σκοτώσει

κι ο φόνος είναι φόνος...

Κι η νύχτα φωσφόριζε τα βήματα της γυναίκας. Δυο μαθητές όμως την ακολουθούσαν με διεγερτικό πόθο. Κάποια στιγμή η γυναίκα ξάπλωσε κάτω απ' ένα δέντρο για να ξεκουραστεί. Ο ένας άντρας ακολουθούσε τον άλλον, χωρίς να το ξέρει ο πρώτος.
Αντικρύστηκαν όταν το σώμα της γυναίκας φάνταζε σαν φωτεινό μετέωρο πόθου.
- Κι εσύ; Είπε ο ένας στον άον.
Και χωρίς άλλες κουβέντες πιάστηκαν στα χέρια. Ο ένας από τους δύο έβγαλε το φονικό μαχαίρι και σκότωσε τον άλλον.
Η γυναίκα είχε πάρει είδηση για τον καυγά των δυο αντρών. Είδε τον ένα να πέφτει σαν κορμός δέντρου από πελεκητή. Και ένιωσε τι την περίμενε από το νικητή. Γι αυτό πήρε στάση πιο προκλητική... και γύμνωσε το μισό της σώμα. Μ' αυτό θα δώσει τη μάχη της ζωής και της ελπίδας.
Κι ο μαθητής που πρόδωσε το στοχασμό για ένα ζωικό τακ-τακ-τακ, έγινε πάλι ζώο όπως ήταν και πρώτα. Κι όλο έδινε κι όλο έπαιρνε τη χημική ουσία της ηδονής. Κι ευχαριστήθηκαν και τα δυο σώματα.
Κι έτσι τελείωσε αυτή η ιστορία κι ο καθένας τράβηξε το δρόμο του, ενώ ο νεκρός παρέμεινε βουβός μάρτυρας του δικού του δράματος.
Η βροχή που κέσπασε το βράδυ έπλυνε το νεκρό από τα αίματα κι έτσι θα τον βρίσκανε καθαρό κάποια στιγμή, να τους κοιτάει με παράπονο:
"Γιατί η άσκηση του στοχασμού δεν έγινε ικανή ν' αντιδράσει το κακό".
Μια σταγόνα ηδονής

σε τραβάει μέχρι το θάνατο...



Δεν έβρεχε πια κι είχε ξημερώσει. Οι μαθητές μετρήθηκαν και βρέθηκε ένας λιγότερος. Ο φονιάς είχε προάβει να γυρίσει πριν οι άλλοι τον αντιληφθούν. Μίλησαν στο δάσκαλογια έναν που χάθηκε.

Ο δάσκαλος είπε:
- Δεν είναι φτερό που τον πήρε ο άνεμος. Ούτε η βροχή ήταν τόσο δυνατή που θα μπορούσε να τον παρασύρει. Ψάξτε. Ίσως πήγε στο δάσος να μιλήσει με τη φύση. Οι μαθητές ψάξανε και τον βρήκανε μαχαιρωμένο. Τον φέρανε στο δάσκαλο και τον ακούμπησαν στα πόδια του. Ο δάσκαλος έσκυψε κι είδε την πηγή ακριβώς στην καρδιά. Είδε και το μαχαίρι το φονικό, που είχε πετάξει ο φονιάς.
Ο δάσκαλος σκέφτηκε αρκετά και είπε:
- Κάποιος από σας έκανε το φονικό. Μα για ποιο λόγο; Εδώ, όλοι σας ήρθατε ν' αδειάσετε από τα πάθη σας.
Κι άρχισε τότε ο δάσκαλος να τους κοιτάει κατάματα και να τους περιεργάζεται. Ήθελε να μπει στην ψυχή του καθενός και να τη διαβάσει.
Πρώτη φορά ο δάσκαλος είχε αγριέψει. Ο φόνος ήταν κάτι το εξοργιστικό γι αυτόν κι είχε χάσει αυτό το απαλό χάρισμα και τη γλυκειά γλώσσα που έχουν οι σοφοί δάσκαλοι. Ήταν ένα ασυνήθιστο γεγονός, μια σκληρή δοκιμασία για τον ίδιο. Το βλέμμα του τώρα καρφώθηκε σαν κοφτερό μαχαίρι πάνω του. Δέκα φορές πέρασε και ξαναπέρασε από μπροστά τους.
Οι μαθητές άλλοι χαμήλωναν το βλέμμα του, άλλοι το κρατούσαν ψηλά χωρίς να τρομάζουν, από την ισχυρή ματιά του δασκάλου. Κι αφού τελείωσε όλη η διαδικασία, ο σοφός δάσκαλος είπε:
- Ξέρω τον ένοχο.
Κι έκανε ένα χα-χα-χα
Οι μαθητές κοιτάχτηκαν μεταξύ τους προσπαθώντας ο ένας να μαντέψει στο πρόσωπο του άλλου τον ένοχο. Κάποιος φώναξε:
- Ο ένοχος να τιμωρηθεί.
- Ούτε θα τιμωρήσω, ούτε θα δώσω έλεος στον ένοχο. Ο ίδιος θα πάρει απόφαση για τον εαυτό του. Κι ο ένοχος μαθητής προχώρησε, πήρε αγκαλιά το πτώμα και το φίλησε ευλαβικά.
- Γι αυτή τη γυναίκα, φώναξε.
Πήρε το μαχαίρι από κάτω και πριν προλάβει κανείς να τον εμποδίσει, αυτό το μαχαίρι μέτρησε άλλον έναν νεκρό. 
Κι ο δάσκαλος είπε:
- Τώρα πάρτε και τους δυο κι ανοίξτε έναν κοινό λάκκο που να τους χωράει. Κι οι δυο τους ήταν ένοχοι, γιατί είχαν την ίδια επιθυμία για την ίδια γυναίκα. Μη σκορπίζετε άδικα δάκρυα και να σας γίνει παράδειγμα πως το πάθος είναι κακός οδηγός. Κι οι μαθητές υπάκουσαν. Όλα πέρασαν ουδέτερα. Ακόμα και τη μοιχαλίδα ξέχασαν, που ποιος ξέρει αν φτάσει στην πόλη, και πως περνάει τη ζωή της. 



Ομιλία περί ψυχής
που υπάρχει
και δεν υπάρχει...

Οι μαθητές κάποια μέρα ρώτησαν το δάσκαλο:
- Σοφέ μας δάσκαλε, θα θέλαμε να μάθουμε, τι είναι ψυχή;
Κι ο σοφός δάσκαλος απάντησε στους συγκεντρωμένους;
- Λένε ότι οι άνθρωποι έχουν ψυχή και τα ζώα δεν έχουν.
Και οι άνθρωποι και τα ζώα γεννιούνται. και πεθαίνουν. Όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν, βγαίνει η ψυχή τους και ταξιδεύει στο άπειρο... Όταν πεθαίνουν τα ζώα, βγαίνει η κλανιά τους;
Οι μαθητές γέλασαν θορυβώδικα. Ο δάσκαλος έκανε το γνωστό: χα-χα-χα, και συνέχισε:
- Έπειτα άλλοι άνθρωποι παραδέχονται ότι έχουνε ψυχή, άλλοι όχι. Νομίζω πως η ψυχή είναι ζήτημα πίστης και φαντασίας. Αν η ψυχή είχε μόνο τις πέντε αισθήσεις μας, όλοι θα την καταλαβαίναμε. Μα πως μπορεί κανείς να καταλάβει το αόρατο; Γι αυτό υπάρχει το δίλημμα: Υπάρχει ή δεν υπάρχει ψυχή;
Κι αν υπάρχει ωφελεί ή βλάπτει; Η ψυχή είναι ένα πρόβλημα προσωπικό.
Οι μαθητές άκουγαν με προσοχή και περιέργεια το λόγο του δάσκαλου, που ήταν καθαρός και μαγικός μαζί.
Ο σοφός δάσκαλος έκανε ένα: χα-χα-χα και συνέχισε:
- Πολλοί από σας ήρθατε σε μένα για να σώσετε ή να βρείτε τη χαμένη ψυχή σας... Σας λέω, ότι εγώ δεν έχω τέτοια δύναμη. Ούτε μάγος είμαι, ούτε τσαρλατάνος, ούτε προφήτης... Απλώς είμαι ένας ταπεινός δάσκαλος, που σπούδασε τη φύση και ξέρει μερικά πράγματα. Διαλογίζομαι. Δεν ψάχνω να βρω ψυχές αλλά την αλήθεια που μας συνδέει με το σύμπαν...
Το ξέρω πως ματαιοπονώ, μα η πορεία του ανθρώπου είναι αυτή, φτάσει δε φτάσει στην υπέρτατη αλήθεια...
Όσοι λοιπόν έχετε κουραστεί σ' αυτή την πορεία, είσαστε ελεύθεροι να φύγετε. Είναι βέβαιο πια πως οι πολλοί δε χωράνε στους λίγους...
Ότι κερδίσατε, από μένα το κερδίσατε.  Τα άλλα κέρδη υπάρχουν μέσα σας. Διαλογιστείτε ο καθένας μοναχός του και κάτι θα βρείτε, αλλά και το τίποτα είναι σημαντικό, γιατί κάνατε την προσπάθεια, γιατί ταξιδέψατε προς το άπειρο των πραγμάτων...
Αυτή καθαρή ομιλία απογοήτευσε πολλούς μαθητές που διέρρευσαν κατά την πορεία.
Αυτό επιδίωκε ο σοφός δάσκαλος, να μείνουν οι λίγοι, οι εκλεκτοί. Με αυτούς ο διαλογισμός δεν είναι αγγαρεία αλλά λειτουργία.
______________________________

Ντίνος Ταξιάρχης,
σπαράγματα από το "Ο Σοφός του Δάσους" Εκδόσεις Δρομεύς

___________________________________________________________ τέλος 4ου μέρους


Η ζωή για τον άνθρωπο δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα επιβίωσης, αλλά και μια εσωτερική αγωνία. Αναζητά απαντήσεις σε πολλά υπαρξιακά ερωτήματα.

Ο συγγραφέας ερευνά το μυστήριο της ζωής μέσα από το διαλογισμό, ενώ ταυτόχρονα τονίζει και καυτηριάζει τους απατηλούς νοητικούς καθρέφτες... Οι ήρωές του, θέτουν ερωτήματα και δίνουν απαντήσεις κοινωνικού και φιλοσοφικού περιεχομένου.
Κεντρικός ήρωας είναι, ο σοφός δάσκαλος ο Χα-Χα-Χα. Το όνομά του είναι ένα επιφώνημα και παίρνει τη σημασία του ανάλογα με τον τονισμό του.
Το άλλο πρόσωπο του έργου -κάτι σαν αντίποδας του σοφού δάσκαλου- είναι ο πλούσιος σοφός Πα-Ρα-Ρα, που σημαίνει άνθρωπος του παρά. Οι συγκρούσεις μεταξύ τους είναι σφοδρές, δραματικές.
___________________

Ο Ντίνος Ταξιάρχης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε δραματική τέχνη στη σχολή Εθνικού θεάτρου.Έργα του έχουν μεταφραστεί στα Γαλλικά, Ιταλικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ρουμάνικα, Σλοβένικα. Έχει εκδόσει 36 βιβλία, Ποίηση πεζογραφία, θέατρο. Είναι ιδρυτής του θεάτρου του ενός. Τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο για το μυθιστόρημα του, "Ένας παράξενος άνθρωπος" , καθώς και το βραβείο θεατρικών συγγραφέων για τη θεατρική του δράση στο εξωτερικό. Ασκεί κριτική  βιβλίου και θεάτρου. Είναι μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.


  Neo Perasma  

Όταν Αποδίδεται Δικαιοσύνη



Ένας Άγγελος στη Βρύση

Μια φορά σ' έναν άλλο καιρό ήταν ένας ιερωμένος πολύ ευσεβής. Επειδή ήταν και πνευματικός, εξομολογούσε "απαλλακτικά",  πιστούς αλλά και ....δήθεν πιστούς. 

Πονηρούς και μπαγαπόντηδες.  
Υστερόβουλους, υποκριτές, ενοχικούς και υπερόπτες. 
Έτσι, έκρινε τα αμαρτήματα των ανθρώπων και τους έβαζε να μετανοούν. Έφτασε μάλιστα να θεωρεί τον εαυτό του τον τέλειο κριτή. Να πιστεύει πως ξέρει τι είναι το καλό και το κακό.

   Κάποιο πρωί, τον ιερωμένο μας, τον αναζήτησε ένας  άγγελος. 
   - "Ο Θεός με έστειλε για να σου δείξω κάτι", του είπε με επισημότητα... Τον πιάνει, στη συνέχεια, από το χέρι οδηγώντας τον σε κάποιο σημείο πίσω από ένα θάμνο. 
   - "Πες μου τι βλέπεις;", τον ρώτησε. 
   - "Βλέπω έναν πλάτανο με παχύ ίσκιο και μια βρύση με δροσερό νερό να ρέει πλάι του", αποκρίθηκε αυτός. 
   - "Τώρα, πρέπει, να με βεβαιώσεις, να μου ορκιστείς, ότι δεν θα επέμβεις, ότι δεν θα βγάλεις τσιμουδιά, ό,τι και να δεις να συμβαίνει".... τον συμβουλεύει ο άγγελος. 
Ο ιερέας συμφώνησε και ορκίζεται με κατάνυξη.

   Δεν πέρασε και πολλή ώρα, εμφανίστηκε ένας πλούσιος με το άλογό του και σταμάτησε να πιει νερό και να ξαποστάσει. 
Ήπιε νερό... ξάπλωσε για λίγο κάτω από το δροσερό ίσκιο του πλάτανου.... πήρε κι έναν υπνάκο. 
Κάποια στιγμή ξύπνησε, ανέβηκε στο άλογό του και συνέχισε το δρόμο του... 
   Η ματιά αυτών που παρακολουθούσαν, του αγγέλου και του ιερέα, διαπιστώνουν ότι ο πλούσιος έχει αφήσει πίσω του ένα  φουσκωμένο πουγγί. 
Προφανώς παραγεμισμένο με χρυσά νομίσματα. 

Λίγη ώρα έμεινε χωρίς ανθρώπινη παρουσία η βρύση. Ένας δεύτερος άλλος άνθρωπος εμφανίστηκε πεζός και σταμάτησε να πιει νερό... 
Βλέπει το παραγεμισμένο πουγγί... το σηκώνει... είναι αμήχανος, σαν σκέπτεται... σαν να μην ξέρει τι να κάνει, μάλλον δυσκολεύεται να το πιστέψει... 
Αρχίζει να χοροπηδά από χαρά. Βάζει το πουγγί στην τσέπη του και χωρίς να χάσει άλλο καιρό... τρέχοντας, σε δευτερόλεπτα γίνεται άφαντος. 

   Αργότερα, ένας τρίτος άνθρωπος φτάνει στην βρύση. Πλησιάζει... 
Αρχίζει να πίνει νερό, όταν επιστρέφει ο πλούσιος, ο οποίος είχε στο μεταξύ αντιληφθεί ότι δεν έχει επάνω του το πουγγί του και γύρισε να το αναζητήσει. 
Βλέποντας, τον μόνο, άνθρωπο στη βρύση, αρχίζει να τον κατηγορεί ότι του έκλεψε το πουγγί με τις λίρες και του ζητά να του τις επιστρέψει. 
   Αρχίζει ένας άγριος καυγάς... Ο πλούσιος σπρώχνει με δύναμη απότομα τον άλλο... 
   Ο άνθρωπος πέφτει με δύναμη στο έδαφος...  πάνω στις ρίζες του πλάτανου... βρίσκοντας σε μια χοντρή ρίζα που εξέχει, σπάει το σβέρκο του...
Ο πλούσιος πανικοβάλλεται, ανεβαίνει στο άλογό του κι εξαφανίζεται...

   - "Πες μου τώρα", είπε ο άγγελος στον ιερέα. "Τι πιστεύεις γι' αυτά που είδες, ήταν καλά ή κακά;"
   - "Καλέ μου άγγελε", απάντησε εκείνος, "η ψυχή μου είναι βαριά από το κακό που είδα να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου, χωρίς να μπορώ να αντιδράσω. Ο ένας έκλεψε το πουγγί που δεν ήταν δικό του, ο άλλος κατηγόρησε άδικα έναν αθώο άνθρωπο και από πάνω τον σκότωσε, χωρίς μάλιστα να τιμωρηθεί."

   - "Γνωρίζεις μόνο αυτά που είδες... κι όχι όλη την ιστορία", αποκρίθηκε ο άγγελος. "Ο πλούσιος που ήρθε πρώτος στη βρύση, είχε καταπατήσει τα χωράφια του δεύτερου και τα δικαστήρια τον είχαν δικαιώσει, όπως κάνει πάντοτε η ανθρώπινη δικαιοσύνη, ν' αδικεί τους φτωχούς και να αθωώνει τους πλούσιους. Η θεία δικαιοσύνη όμως απαιτούσε ο πλούσιος να πληρώσει το χρέος του και αυτός ήταν ο τρόπος που επέλεξε ο Θεός για να συμβεί αυτό.
   Ο τρίτος άνθρωπος, αυτός που σκοτώθηκε, είχε δολοφονήσει τον αδελφό του, χωρίς να το υποψιαστεί κανείς, ούτε και να τον κατηγορήσει. Οι τύψεις του όμως ήταν τέτοιες, που γονατιστός παρακάλεσε το Θεό να τον απαλλάξει απ' το βάρος που κουβαλούσε. Αυτός ήταν ο τρόπος που βρήκε το Σύμπαν για ν' ανταποκριθεί στην προσευχή του.
   Όσο για τον ίδιο τον πλούσιο, μετά από αυτό που έκανε, χάρισε την περιουσία του στους φτωχούς και πήγε να γίνει ιεραπόστολος, προσφέροντας τεράστιο ανθρωπιστικό έργο στην Αφρική και σώζοντας πολλές ζωές."

   Ο ιερέας δεν βρήκε τίποτα να πει...  Κοίταζε μόνο, τον άγγελο, σαν άγαλμα. 
   - "Πήγαινε λοιπόν εν ειρήνη και να θυμάσαι πόσο λίγα γνωρίζεις, ώστε να μπορείς ν' αποφασίσεις τι είναι καλό και τι κακό...", τον αποχαιρέτησε ο άγγελος, δίνοντας τέλος σ' αυτήν την παράξενη συνάντησή.


  Neo Perasma  

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Το Δέντρο που Πραγματοποιεί τις Ευχές




   Εδώ θα σας διηγηθούμε μια ιστορία ενός ανθρώπου που θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας ή είναι ο καθένας μας.  
Κάποτε λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, που την ιστορία του διαβάζετε, ταξίδευε.... και ταξίδευε... Στη μεγάλη περιπλάνησή του, τυχαία φτάνει, και μπαίνει  στον... παράδεισο. 
Απαραίτητη πληροφόρηση για αυτούς που δεν ξέρουν μια λεπτομέρεια: Σύμφωνα με την ινδική αντίληψη περί παράδεισου, υπάρχουν δέντρα εκεί, που εκπληρώνουν ευχές...  Όποια κι αν είναι η ευχή ή επιθυμία της σκέψης σου. Ο τρόπος που λειτουργεί είναι απλός,  το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να καθίσει κάτω από ένα τέτοιο, δέντρο των ευχών, και να επιθυμήσει κάτι...  και αυτό θα γίνει αμέσως !

    Ο άνθρωπος της ιστορίας μας κουρασμένος όπως ήταν, αποκοιμήθηκε τυχαία κάτω από ένα τέτοιο δέντρο των ευχών.  
Κάποια στιγμή που ξύπνησε και νιώθοντας πείνα μονολογώντας σχεδόν, αφού κανείς δεν τον άκουγε, είπε:  "Πως πεινάω...! Αχ, και να έβρισκα λίγο φαγητό!" 
Τον τρόμαξε, όταν από το πουθενά, ένα στρωμένο τραπέζι με διάφορα πιάτα και πιατέλες πάνω του ξέχειλα με διάφορα λαχταριστά εδέσματα που τον περίμεναν να τα δοκιμάσει, άρχισε να προσγειώνεται μπροστά του
Άρχισε αμέσως να τρώει... Μετά από λίγο ήταν σε θέση να βεβαιώσει ότι ήταν και πολύ νόστιμα μάλιστα.  Ναι, ήταν ένα καλομαγειρεμένο γεύμα... Όταν τελείωσε ένιωθε καλύτερα... θα μπορούσε να πει ικανοποιημένος.  

Ήταν τόση η πείνα του, που στιγμή δεν σκέφτηκε... δεν έδωσε σημασία, από που ερχόταν το φαγητό.  Όταν πεινάς,  δεν το φιλοσοφείς.  Πέρασαν κάποια λεπτά... όχι πολλά,  δυο τρία χωρίς υπερβολή και νάσου μια δεύτερη σκέψη γεννήθηκε μέσα του και κοιτάζοντας εξεταστικά το τραπέζι παρατήρησε αυτό που δεν είχε δει από την αρχή. Δεν είχε τίποτα να πίνεται.  "Να είχα κάτι να πιώ...."  λέει μονολογώντας πάλι...

Ακολουθείται η ίδια πρακτική: Δεν προλαβαίνει να γυρίσει το κεφάλι του και μια σκουροκόκκινη καράφα προσγειώνεται με χάρη στη κέντρο του τραπεζιού, που είχε χώρο ειδικά γι αυτήν, λες και την περίμενε...  Πίνοντας διαπιστώνει ότι το άρτι αφιχθέν περιεχόμενο της καράφας ήταν ένα θαυμάσιο γλυκόπιοτο κρασί.

Έχοντας ικανοποιήσει δυο πιεστικές ανάγκες του, τώρα είναι μάλλον πιο ήρεμος και χαλαρός ώστε να αρχίσει να αναρωτιέται... σ' αυτήν την ευχάριστη και φιλόξενη σκιά του δέντρου που βρέθηκε:


"Μα τι γίνεται... Τι παράξενα πράγματα συμβαίνουν... Ονειρεύομαι ή μήπως υπάρχουν φαντάσματα γύρω μου, που μου παίζουν παιχνίδια?"

Τη διαδικασία την ξέρετε πια, δεν προλαβαίνει να το σκεφτεί και με την ίδια ταχύτητα... νάσου και τα φαντάσματα....! 


Φοβήθηκε...  Του κόπηκε η χολή. Άρχισε να τρέμει...  κοιτάζει γύρω του... 

Είναι μόνος του σκέφτεται... κάτι που δεν του είχε δώσει σημασία πριν...  Σίγουρα κινδυνεύει...

   - "Τώρα σίγουρα θα με σκοτώσουν..."

Και τον σκότωσαν  ! ! !


Το δέντρο που πραγματοποιεί τις ευχές, είναι ο νους. Ότι και να σκεφτείς αργά ή γρήγορα εκπληρώνεται.  Αν παρατηρήσεις βαθειά, θα ανακαλύψεις πως όλες οι σκέψεις σου, δημιουργούν εσένα και τη ζωή σου. Αυτές δημιουργούν την κόλαση και τον παράδεισό σου. 
Δημιουργούν τη δυστυχία και τη χαρά σου.  Δημιουργούν το θετικό και το αρνητικό.


  Neo Perasma  

Καλό είναι να Προλάβουμε το Ξημέρωμα !




   Κάποιοι άνθρωποι, έχουν παράπονο πως δεν προλαβαίνουν το ξημέρωμα. Η μέρα τους αρχίζει το δείλι και σβήνει την νύχτα... λένε.
   Μα πώς γίνεται αυτό;

   Κι όμως γίνεται...
   Είναι όλοι εκείνοι που τα όνειρα τους δεν υλοποιούνται ποτέ. 
   Χαϊδεύουν μόνο τις ελπίδες τους και μονολογούν αποφασιστικά:     - "Αύριο!"

   Τους αναγνωρίζεις πολύ εύκολα: 
   Είναι ο κύριος με το καρτερικό ύφος που στέκεται στην ουρά, ενώ πάντα θα βρεθεί κάποιος να χωθεί για να του πάρει την θέση.
   Είναι εκείνη η κοπέλα που δεν τρέχει να προλάβει το λεωφορείο, αλλά προτιμά να περιμένει το επόμενο. 
   Είναι όλοι αυτοί που δεν έχουν την τόλμη να κατακτήσουν τους στόχους τους...

   Έτσι είναι και η κοπέλα της ιστορίας μας. 
   Ρομαντική, απίστευτα ρομαντική και μοναχική... ένιωσε το πρώτο ερωτικό σκίρτημα πολύ νωρίς, στην πρώτη δημοτικού!

   Ερωτεύθηκε λοιπόν ένα πιτσιρικά συμμαθητή της. Ήταν ένα ροδοκόκκινο παχουλό αγοράκι, με πράσινα μάτια και καστανόξανθα μαλλιά. Τίποτα το εξαιρετικό, όμως στα δικά της μάτια φάνταζε ως άγγελος. Και έτσι τον αποκαλούσε κρυφά από μέσα της: Ο Άγγελος μου!  Όμως, μόνο από μέσα της. 
   Διότι θα προτιμούσε να αντιμετωπίσει όλους τους δαίμονες τις κολάσεως, παρά να αποκαλύψει σ αυτόν ότι τον αγαπούσε.
   Θα σου περάσει, της έλεγε η φίλη της που δεν άντεχε άλλο να ακούει τα ποιήματα για τον κρυφό ερωτά της.
  Έλα όμως που δεν πέρναγε...
   Ο καιρός περνούσε και το αντικείμενο του πόθου της, της έγινε έμμονη ιδέα. Πάντα αθόρυβα, άρχισε να τον παρακολουθεί. 
   Ήξερε όλες τις κινήσεις του. Το περίεργο ήταν, ότι εκείνος δεν κατάλαβε ποτέ τίποτα. Μα και να του το έλεγαν, δεν θα το πίστευε. Πώς ήταν δυνατόν να πιστέψει κάτι τέτοιο για 'κείνο το κορίτσι που του μίλαγε πάντα τόσο ψυχρά !
   Έτρεμε να μην αποκαλυφθεί κι ας έλιωνε από αγάπη όποτε τον κοιτούσε.

   Τα χρόνια πέρασαν. Η κοπέλα τέλειωσε το λύκειο, και χρειάστηκε  να μετακομίσει σε άλλη πόλη. Η σκέψη της όμως ήταν πάντα σε εκείνον. 
   Γνώρισε αρκετούς ανθρώπους...  έκανε διάφορες σχέσεις με άλλους άνδρες. Πολλά τα συναισθήματα... Μα...
Το πάθος της για την πρώτη της αγάπη, ήταν πάντα εκεί... ένα φάντασμα, αλλά γλυκό, μεταβλήθηκε σε ένα τρυφερό συναίσθημα που δεν την πόναγε πια.

   Κάποια στιγμή παντρεύτηκε, λίγο αργότερα γέννησε ένα αγοράκι. Το βάφτισε Άγγελο...

   Κάποτε, εξηντάρα πια, έμαθε ότι η παλιά της τάξη, θα συγκεντρώνονταν κάπου.
"Έτσι για να θυμηθούμε τα παλιά", έγραφε η πρόσκληση.
   Ούτε που το σκέφτηκε... ήταν ήδη εκεί...
   Έφτασε πολύ συγκινημένη. Ήταν όλοι μαζεμένοι. Και ...εκείνος επίσης. Μιλήσανε για όλα και για τίποτα, όπως γίνεται συνήθως σ' αυτές τις συγκεντρώσεις...
   Εκείνος ήταν παντρεμένος, είχε μάλιστα και 3 παιδάκια.
   Όλα πήγαιναν μια χαρά.
   Μέχρι που εκείνος, της είπε χαμογελώντας: 
   - "Δεν θα το πιστέψεις, αλλά όταν ήμουν πιτσιρικάς, ήμουν άγρια τσιμπημένος μαζί σου. Άλλα δεν τόλμησα ποτέ να σου μιλήσω...  ήσουνα πάντα τόσο ψυχρή μαζί μου!"

   Yπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ποτέ δεν προλαβαίνουν το ξημέρωμα...

  Neo Perasma  

Η Αέναη Πάλη της Αλήθειας με το Ψέμα

   
Τίποτα δεν σταμάταγε το Ψέμα μέχρι να υπάρξει κάποιος νικητής. 
   Η Αλήθεια πάλευε με όλη της την δύναμη....

   Μια φορά και έναν καιρό ήταν κάποτε η Αλήθεια, ήταν μια πανέμορφη γυναίκα. Όλος ο κόσμος την αγαπούσε και την έβαζε στο σπίτι του. 
   Από την άλλη μεριά, ένα κακάσχημο τέρας, που μόνο στην όψη του τρόμαζε τους ανθρώπους, αναγκαζόταν να ζει κρυμμένο στις σπηλιές, πάντα έβρισκε τις πόρτες του κόσμου κλειστές για αυτό...

   Έτσι λοιπόν αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο. Ναι, πόλεμος λοιπόν στην αλήθεια... Έστειλε και την ειδοποίησαν... 

   Εκείνη δεν είχε κανένα πρόβλημα... ήταν η απάντηση της.

   Βρέθηκαν σε ένα ξέφωτο έτοιμοι για Μάχη... Δέκα μέρες και δέκα νύχτες πάλευαν ασταμάτητα, τα σπαθιά τους έβγαζαν φλόγες, τίποτα δεν σταμάταγε το Ψέμα μέχρι να υπάρξει κάποιος νικητής. 

   Η Αλήθεια πάλευε με όλη της την δύναμη. Η κούραση ήταν χαραγμένη στα πρόσωπα τους, αλλά κανείς νικητής κανείς νικημένος ακόμα.

   Για μια στιγμή βρήκαν το κουράγιο να σηκώσουν και οι δυο τα σπαθιά τους, η ένταση ήταν στο ζενίθ της, ο στόχος ήταν το κεφάλι του αλλουνού.. 

   Τι σύμπτωση όμως... Ή μήπως συμφορά...;
   Η Αλήθεια κατάφερε να κόψει το κεφάλι του Ψέματος και το Ψέμα να κόψει το κεφάλι της Αλήθειας...

   Για μια στιγμή σιγή... Άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά τα κεφάλια τους.... κάπου εδώ έγινε το κακό. 

   Δυστυχώς η Αλήθεια πήρε το κεφάλι του Ψέματος και το Ψέμα το κεφάλι της Αλήθειας.....

   Από τότε ο κόσμος δυσκολεύεται να τους αναγνωρίσει..

   Το ψέμα γίνεται αλήθεια και η αλήθεια ψέμα !


  Neo Perasma  

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ο Καθένας Κάνει αυτό που είναι στη Φύση του





   Δύο μοναχοί πλένουν τις κούπες τους στο ποτάμι, όταν βλέπουν έναν σκορπιό να πνίγεται. 

   Ο ένας μοναχός, αμέσως τον αρπάζει και τον βγάζει έξω από το νερό, δίπλα στην όχθη. 
   Κατά την διάρκεια αυτής διάσωσης της, ο σκορπιός τον τσιμπάει.
   Ο μοναχός συνέχισε να πλένει την κούπα του, δεν περνάει πολύ ώρα και ο σκορπιός πέφτει πάλι στο νερό. 
   
   Ο μοναχός και πάλι τον σώζει, ενώ ο σκορπιός και πάλι τον τσιμπάει....
   Ο συνοδοιπόρος μοναχός εκφράζει την απορία του και ρωτάει: 

   - «Aδελφέ μου, γιατί συνεχίζεις να τον σώζεις, αφού το  γνωρίζεις ότι είναι στην φύση του σκορπιού να τσιμπάει;»


   - «Διότι είναι στην δική μου φύση να σώζω...!» απαντάει ο μοναχός.



  Neo Perasma  


Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Όταν δεν Ξέρουμε το Μέγεθός μας



    Μια μέρα ένας τίγρης, ψάχνοντας για την τροφή του αιχμαλώτισε μια αλεπού. 
   Η αλεπού δεν μπορούσε να πιστέψει ότι την πάτησε... Της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. "Καλά από όλη τη ζούγκλα εμένα βρήκε ο χριστιανός;" σκέφτηκε νευριασμένη κι άρχισε να ωρύεται στον τίγρη: 
   - "Πώς τολμάς; Εμένα θα φας; Δεν γνωρίζεις πως ο Θεός με έχρισε αρχηγό στο βασίλειο των ζώων; Αν με φας, αν με πειράξεις έστω και λίγο, θα κάνεις μεγάλη αμαρτία και ο Θεός θα σε τιμωρήσει. Αν δε με πιστεύεις πάμε να σου δείξω. Εγώ θα προχωρώ μπροστά κι εσύ ν’ ακολουθείς από πίσω". 
   Ο τίγρης μαζεύτηκε λίγο και δέχτηκε ν’ ακολουθήσει. Άρχισε λοιπόν να περπατάει πίσω από την αλεπού...
   Βλέποντας τον τίγρη ν’ ακολουθεί την αλεπού, τα ζώα που συναντούσανε,  σκορπούσαν από δω και από κει κι εξαφανίζονταν από το διάβα τους. 
Ο τίγρης εντυπωσιάσηκε, πίστεψε ότι η αλεπού είχε δίκιο τελικά, όλα αυτά που του είχε πει ήταν αλήθεια, ο θεός την είχε χρίσει αρχηγό στο βασίλειο των ζώων... Χωρίς να σκεφτεί. Δεν είχε καταλάβει ότι τα ζώα όντως φοβούνταν αλλά... εκείνον και όχι την αλεπού. 


  Neo Perasma  

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Η Ανώτατη Αλήθεια





 Δεν χρειάζεται να ξέρουμε...

   Ο Αυτοκράτορας είναι αφοσιωμένος Βουδιστής... 
    Μια χρονιά κάλεσε έναν φημισμένο Δάσκαλο Ζεν στο παλάτι του, θα τον φιλοξενούσε όσο ήθελε εκείνος....
    Οι απορίες του σχετικά με την εξέλιξη του στο Ζεν ήταν αρκετές.  Είχε λοιπόν αρκετές ερωτήσεις να του θέσει σχετικά με τον Βουδισμό.

   - «Ποιά είναι η ανώτατη αλήθεια του Βουδισμού;» Ρώτησε ο Αυτοκράτορας


   - «Η απόλυτη κενότητα...
» απαντά ο Δάσκαλος 

   - «Κι η αγιότητα... πού είναι, πού υπάρχει;»
   - «Ούτε ίχνος αγιοσύνης» απάντησε πάλι ο Δάσκαλος
   - «Εάν δεν υπάρχει αγιότητα» απόρησε ο Αυτοκράτορας «τότε εσύ ποιός και τί είσαι;»
   - «Δεν ξέρω... δεν χρειάζεται να ξέρω» απάντησε γαλήνια ο Δάσκαλος...


  Neo Perasma  

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Τσάκρα, Οι Ενεργειακές μας Πύλες



Τα Ενεργειακά Κέντρα του Ανθρώπινου Σώματος

Πηγή ενεργειακής κίνησης, η λέξη τσάκρα στα σανσκριτικά σημαίνει τροχός. 

H έννοια των τσάκρα εμφανίζεται στο περίφημο σανσκριτικό κείμενο για τη γιόγκα «Siva Samhita». 

   Aιώνες αργότερα, η θεωρία των τσάκρα διαδίδεται στο δυτικό κόσμο και κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς.

    Τι είναι τα τσάκρα

   Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, το σύστημα των τσάκρα αποτελείται από 7 αόρατα ενεργειακά κέντρα που τοποθετούνται νοητά κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, μέσω των οποίων ρέει η ζωτική ενέργεια*  (σανκριτικά. η «πράνα»), επιδρώντας στο φυσικό, στο νοητικό και στο πνευματικό επίπεδο της ύπαρξής μας.


Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Για να πετάξεις πρέπει να ξεδιπλώσεις τα φτερά σου



Για να ξεδιπλώσεις τα φτερά σου πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα
   
    Ο γιος μεγάλωσε και ο πατέρας κρίνει ότι είναι η ώρα να του πει κάτι σημαντικό για τη ζωή του

   - «Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»
   - «Μα, δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.
   - «Σωστά...» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.
   - «Βλέπεις, γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρ­θεις εδώ, θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις.»

   Ο γιος αμφέβαλλε.
   - «Κι αν πέσω;»
   - «Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο πατέρας.

   Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.
   Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:
   - «Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος... Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχει να πετάξεις;»

   Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:
   - «Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά, από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;...»

   Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέ­βηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.

   Μ' ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.
   - «Μου είπες ψέματα!  Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πώς χτύπησα!  Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.»
   - «Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.
   »Για να πετάξεις πρέπει ν' αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.
   »Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.»

___________________________________________________

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ - "Βασίσου πάνω μου"

  Neo Perasma