Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Η ανώτερη άγνοια...


Ο δάσκαλος είναι αλήθεια ότι χρησιμοποιεί μικρές ιστορίες,  συμβολισμούς,  ήρωες, φανταστικούς κάποιες φορές, προκειμένου να πει αυτό που θέλει προς τους μαθητές του. 

Ο στόχος είναι να ενεργοποιηθεί ένας μηχανισμός που στους περισσότερους είναι απενεργοποιημένος ή ναρκωμένος.

Ένας μαθητής έχοντας απορία ρωτάει  μια μέρα τον σοφό: 
- Δάσκαλε πες μας γιατί χρησιμοποιείς τόσο πολλούς συμβολισμούς όταν μιλάς για την ανώτερη κατανόηση; Αντί να μας διευκολύνεις μας δυσκολεύεις. Δεν μπορούμε να μιλάμε σε απλή γλώσσα γι αυτά τα πράγματα;

- Δηλαδή μου λες να αλέσω την τροφή σου για να μην την μασήσεις... Αυτό να το κάνεις μόνο, αν δεν έχεις δόντια... Αλλιώς θα το κάνεις από τεμπελιά !  
Πρέπει να σας μιλήσω για την ''ανώτερη άγνοια''. Όταν έχουμε (μας δίδεται) μια βεβαιότητα για πολύ ''υψηλά πράγματα'' άλλων διαστάσεων πέρα από τις δικές μας. 
Αυτή η ανώτερη άγνοια παράγει π λ η ρ ο φ ο ρ ί ε ς, σωστές πληροφορίες. 
Κι αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που δεν ήξεραν ''κάποια πράγματα'', δε θα μπορούσαμε να διακρίνουμε αυτούς που ''τα ξέρουν''.  
Ας σκεφτούμε όλοι, πώς θα ξεχωρίζαμε τον σοφό ?  Κάθε λέξη του κουβαλάει πολλές έννοιες, κάθε φράση του έχει πολλές αναγνώσεις, κάθε γράμμα του είναι ένας συμβολισμός. 

Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ''υψηλότερα πράγματα'' άμεσα. Καμία γλώσσα δεν μπορεί να περιλάβει τα υψηλότερα πράγματα, αλλά ούτε και τα χαμηλότερα πράγματα.  Κατάλαβες ?

- Ε... ναι... δηλαδή σχεδόν...
- Σχεδόν, δεν γίνεται να καταλάβεις ?
- Ναι... σχεδόν κατάλαβα.
- Δηλαδή στην καθημερινή ζωή θα λέγαμε...  ''σχεδόν μήλο'' ?
- .... 

  Neo Perasma