Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Λάο Τσε, Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο





Βλέπεις αυτή την πεταλούδα;

      Ο Λάο Τσε μ' ένα μαθητή κάνουν τον καθιερωμένο περίπατο.  

Κάποια στιγμή ο Κινέζος φιλόσοφος κοντοστέκεται, μπροστά του ένα ανθισμένο τριαντάφυλλο...  απευθυνόμενος στον μαθητή του που τον ακολουθεί του λέει: 
- «Βλέπεις αυτό το λουλούδι; Είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο». 

Την επομένη, καθώς περπατούσαν, ο Λάο Τσε πάλι κοντοστέκεται... αυτή τη φορά μπροστά σε μια πεταλούδα που τη δείχνει στον μαθητή του λέγοντας: 
- «Βλέπεις αυτή την πεταλούδα; Είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο». 

Ο μαθητής δεν κρατήθηκε...  τον κορόιδευε ο Δάσκαλος; .... 
- «Μα, δάσκαλε, χθες μου είπες ότι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο ήταν το τριαντάφυλλο. Σήμερα, μου λες, η πεταλούδα;». 

Χαμογελώντας ο Λάο Τσε εξηγεί: «Χθες, το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο, ήταν το λουλούδι.  Σήμερα, είναι η πεταλούδα...  Αύριο....»!


  Neo Perasma  

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Osho, Δυναμικός Διαλογισμός



Αυτός ο διαλογισμός αποτελεί έναν γρήγορο, εντατικό και βαθύ τρόπο για να καταργηθούν τα παλιά, χαραγμένα στο σώμα-νου μοτίβα, που σε κρατούν φυλακισμένο στο παρελθόν, και για να βιώσεις την ελευθερία, την παρατηρητικότητα, τη σιωπή και την ειρήνη που βρίσκονται κρυμμένες πίσω από τους τοίχους αυτής της φυλακής.
Ο διαλογισμός προορίζεται για νωρίς το πρωί, τότε που, όπως εξηγεί ο ΄Οσσο, ΄΄όλη η φύση ζωντανεύει, η νύχτα έχει φύγει, ο ήλιος ανατέλλει και τα πάντα γίνονται συνειδητά και σε εγρήγορση.΄΄

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Όταν η μεγαλύτερη αδυναμία σου μπορεί να γίνει Δύναμη !



Γλωσσικά ο όρος τζούντο είναι η ένωση δύο λέξεων, τζου, που σημαίνει ευγενής-δεξιοτέχνης και ντο, που σημαίνει οδός. 

Στην Ευρώπη ερμηνευόταν ως ευγενής τέχνη, τώρα όμως ερμηνεύεται ως ο δρόμος της δεξιοτεχνίας.


Εφαρμόσιμες σχεδόν σε κάθε ζήτημα της ζωής, οι πέντε αρχές του Judo. 
. Παρατήρησε προσεκτικά τον εαυτό σου και την κατάσταση σου,παρατήρησε
     προσεκτικά τους άλλους και το περιβάλλον σου.
 Άδραξε την πρωτοβουλία σε ο,τιδήποτε αναλαμβάνεις
.   Σκέψου όλες τις πλευρές, πράξε με αποφασιστικότητα
. Να γνωρίζεις που να σταματήσεις
. Παρέμεινε στο μέσο.


Δάσκαλος Ζωής 7ο, Οι εποχές αλλάζουν


Ο Σοφός του Δάσους

        Ντίνος Ταξιάρχης     
μέρος 7ο, τελευταίο
Οι παραισθήσεις δεν είναι μόνο
μια άρρωστη κατάσταση της ψυχής...
Είναι κι ο φόβος της αλήθειας.

Ο Πα-Ρα-Ρα δεν ήταν πια ούτε πλούσιος, ούτε δάσκαλος. Έχασε τα πάντα σε επιχειρήσεις. Κατάντησε ζητιάνος, μια σκιά ανθρώπινη, λες και δεν είχε σάρκες και κόκαλα  Ήταν μια τιμωρία ή ο εξοστρακισμός της τύχης του;  Όλα παίζονται σ' ένα παιχνίδι μεγάλο ή μικρό. Κέρδη και ζημιές ανταλλάσσουν χέρια. Αλλά εκείνος που κερδίζει είναι ο χρόνος που τα βλέπει και σαρκάζει....   

Το μίσος όμως του Πα-Ρα-Ρα, που έκαιγε μέσα του ασίγαστα, του έδινε ζωή. Θυμήθηκε το δάσος που ζούσε ο Χα-Χα-Χα, κι εκεί ρίζωσε. Τον περίμενε να τον πλήξει πισώπλατα. Το μαχαίρι που έκρυβε μέσα στον κόρφο του θα έλεγε την τελευταία λέξη. Μ' αυτό φαντάζονταν ότι θα έπαιρνε από τον Χα-Χα-Χα την εξουσία της σοφίας...

Η φτώχεια δεν το έκανε σοφότερο, δεν είδε τη ματαιότητα...
Ο Χα-Χα-Χα ήταν το πιο φημισμένο πρόσωπο της χώρας και το πιο σεβαστό. Τι θα πει δολοφόνος...
Όλοι είμαστε δολοφόνοι χωρίς να το καταλαβαίνουμε... Όχι με μαχαίρι...
Με την αδιαφορία, τον εγωισμό, την πλεονεξία. Έτρεμε μες στα κουρέλια του, το πάθος του Πα-Ρα-Ρα, από την ηδονή του επικείμενου φόνου. Το ένιωθε πως πλησίαζε η ώρα, σαν να είχε επικοινωνήσει με τον ίδιο τον Χα-Χα-Χα, για να ανακοινώσει το συνταραχτικό νέο. Το φόνο του. 

Ο δάσκαλος "γέρικο δέντρο" πια, αποφάσισε να γυρίσει στο αγαπημένο του δάσος.

Το ταξίδι του γυρισμού είχε αρχίσει. Το περιπλανώμενο έπρεπε να ησυχάσει μέσα τους. Πήραν όση σοφία μπόρεσαν από τα ζωντανά και νεκρά πράγματα που συνάντησαν....

ο Πα-Ρα-Ρα σύρθηκε σαν φίδι... είδε, άκουσε κι απομακρύνθηκε.
- Εδώ, Χα-Χα-Χα, σ' έχω μέσα σ' αυτή τη χούφτα μου. Εσύ,  εγώ και το πάθος μου για ό,τι δεν κέρδισα, και η ζήλεια μου, γιατί να μην είμαι εσύ και να 'μαι εγώ;... 

Ο δάσκαλος Χα-Χα-Χα πέρασε μια ήσυχη βραδιά μέσα σ' αυτό το δάσος, που είχε για πρώτη φορά μιλήσει με τη φύση για να διδαχτεί. Μέσα καταλάβαινε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Έπρεπε να μιλήσει στους μαθητές του. Τους κάλεσε γύρω του:
- Όπως η αρχή έχει μια αρχή, έτσι και το τέλος... Το δικό μου τέλος έχει μια αρχή κι είστε εσείς οι μαθητές μου.  Μην την παραβείτε και μην την περιφρονήσετε. Θα τη συνοδέψετε μέχρι το δικό σας τέλος, που θα έχει τη δικιά του αρχή. Γιατί ό,τι αρχίζει δεν τελειώνει με το θάνατο αλλά μεταβάλλεται...

Ο Πα-Ρα-Ρα καραδοκούσε. Είχε κάνει ασκήσεις, χτυπώντας το μαχαίρι του πάνω στα δέντρα. Να το βαστάει γερά και να μην τρέμει. 
Το βράδυ που προσδοκούσε ήρθε... Σκοτεινό κι ασέληνο. Θα γλιστρούσε σαν αόρατη σκιά ανάμεσα στους κοιμισμένους μαθητές... με αναμμένο κερί θα έφεγγε το πρόσωπο, για να μην κάνει λάθος. 
Ο Χα-Χα-Χα όμως δεν κοιμόταν, τα μάτια παίζανε με άπιαστα όνειρα. Ήταν ένας σοφός ονειροπόλος που πίστευε πως με τις συνεχείς μεταλλαγές ο άνθρωπος θα υψωθεί πάνω από τον εαυτό του. 
Ο Πα-Ρα-Ρα ήταν η απόδειξη της ουτοπίας του. Όρθιο, τον είδε μπροστά του, να βαστάει το κοφτερό μαχαίρι του έτοιμος να το βυθίσει στην καρδιά του με όλη του τη δύναμη. 
- Ήρθες πάνω στην ώρα Πα-Ρα-Ρα, που λογάριαζα να φύγω...
- Περίμενα χρόνια αυτή τη στιγμή Χα-Χα-Χα, και βλέπεις έγινα σαν και σένα ζητιάνος... για να ζητιανέψω τη δική σου σοφία...  
- Μα η σοφία Πα-Ρα-Ρα δε δίνεται στους ζητιάνους. Γιατί ο ζητιάνος ζητιανεύει για το στομάχι του. Η σοφία είναι αφαίρεση του νου, κενό... Καταλαβαίνεις;
- Δε θα συζητήσω μαζί σου Χα-Χα-Χα, τι είναι σοφία και τι δεν είναι... Ίσως υπάρχει στο μεταθάνατο... Γελώντας σαρκαστικά χα-χα-χα... Τώρα θα σκέφτεσαι, Χα-Χα-Χα πως ένας πλούσιος σοφός σαν και μένα πως κατάντησε ζητιάνος. Έπεσα από τα πλούτη στη φτώχεια. Πήρα ένα μάθημα, που δε το σηκώνω. Τώρα θέλω ν' ανέβω ακόμα ψηλότερα. Και με τη δικιά σου θέση θα τα καταφέρω. Θα γίνω ο νέος Χα-Χα-Χα!...
Το ειρωνικό χα-χα-χα του δάσκαλου Χα-Χα-Χα ήταν η παλμική διαταγή στο μαχαίρι που ριζώθηκε μέσα στην καρδιά του Χα-Χα-Χα....
- Τώρα τελειώσανε όλα κι αρχίζω από την αρχή.
- Μα η σοφία δεν είναι η αρχή αλλά το τέλος... Ψιθύρισε ο λαβωμένος Χα-Χα-Χα.
- Τι θράσος έχει η ψυχή σου να αντιμιλά σ' ένα σοφό...ούρλιαξε σαν λύκος ο Πα-Ρα-Ρα.

Οι μαθητές του Χα-Χα-Χα ξύπνησαν απότομα, σαν να έβλεπαν ένα άσχημο όνειρο. Είδαν αυτή την αποτρόπαια σκηνή κι όρμησαν να πιάσουν τον Πα-Ρα-Ρα.
- Αφήστε τον να φύγει. Είναι νεκρός από τη γέννηση του...
είπε ο δάσκαλος, ενώ είχε γεμίσει αίματα.
Οι μαθητές προσπάθησαν να σταματήσουν τα αίματα όπως μπορούσαν. Ο Πα-Ρα-Ρα βρήκε την ευκαιρία να το σκάσει.
Ο Χα-Χα-Χα είπε στους μαθητές του να τον δέσουνε στο δέντρο που αγάπησε και ν΄αφήσουν το αίμα του να ποτίσει τις ρίζες του. Έτσι θα γίνει ένα με το δέντρο, θα 'χει τη δροσιά του κι αυτό με το αίμα του, μια ενότητα.
- Κι όταν πεθάνω, αγαπητά μου παιδιά, να σκάψετε ένα λάκκο κοντά στις ρίζες του. Εκεί η ανάπαυση μου θα 'χει τη ζωή των δέντρων...

Τοποθέτησαν το δάσκαλο, απαλά-απαλά, σαν κάτι το πολύ εύθραυστο που κινδύνευε να σπάσει,  σ' έναν ευρύχωρο λάκκο μπροστά από το δέντρο... Το σκυλί του δάσκαλου, λίγο άρρωστο κι αυτό, εδώ και μέρες, άρχισε να σκαλίζει με τα πόδια του... Άνοιξε μια μικρή λακκούβα μέχρι να χωράει το σώμα του, πάνω στη μεγάλη που βρίσκονταν το αφεντικό του. Σωριάστηκε νεκρό με ένα μικρό γαύγισμα που έμοιαζε με αποχαιρετισμό.

Ο Πα-Ρα-Ρα κίνησε φιδίσια το σώμα του και βρέθηκε μέχρι το νεοσκαμμένο τάφο του δασκάλου Χα-Χα-Χα. Τώρα ένιωθε σαν ο μόνος εξουσιαστής του στοχασμού.. 
Τώρα ήταν ελεύθερος... καμιά τύψη δεν τον κυνηγούσε, καμιά ενοχή. Ένιωθε πως είχε αγοράσει ένα αντικείμενο που ήταν πια δικό του...
Από μακριά ακούστηκε ένα ταμπόυρλο που έβγαζε ανατριχιαστικούς ήχους κι έκανε τη νύχτα εφιαλτική. Μα τι είναι αυτό το ταμπούρλο που όλο πλησιάζει ο ήχος του και πιο δυνατός;
Δεν έβλεπε... μόνο άκουγε...Άκουγε το ταμπούρλο, όλο και πιο δυνατά...  Του τυμπάνιζε τ' αυτιά και του έδινε στα νεύρα.
Όλο αυτό το μεγαλείο που ένιωθε μέσα του, άρχισε να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Τώρα μπροστά στα μάτια του φαίνονταν ένα πελώριο ταμπούρλο, που έπαιζαν κάποια λαμπερά χέρια, λες και δεν είχαν ώμους να στηριχτούν. Ξεκολλημένα κι αδέσποτα χτυπούσαν το ταμπούρλο όλο και πιο δυνατά. Ο Πα-Ρα-Ρα ένιωσε μέσα του μια σεισμική δόνηση και ησύχασε κάπως όταν είδε πίσω από το ταμπούρλο ένα παιδί:
-Ποιος είσαι εσύ που πληγώνεις την ηρεμία της νύχτας με το ταμπούρλο σου; Και τι γυρεύεις παιδί πράγμα, σ' αυτή τη φοβερή μοναξιά; 
Και το παιδί απάντησε:
- Δε με αναγνωρίζεις; Είμαι ο μαθητής σου με το ταμπούρλο. Δε θυμάσαι που όταν δίδασκες χτυπούσα το ταμπούρλο
 για να ξυπνήσουν οι μαθητές σου, για να παρακολουθήσουν το μάθημά σου;
Ο Πα-Ρα-Ρα σκέφτηκε λίγο κι έπειτα είπε:
- Τίποτα δε θυμάμαι, αλλά εσύ γιατί χτυπάς δαιμονισμένα το ταμπούρλο σου που είναι τόσο βαρύ και μεγάλο, που δεν μπορείς να το σηκώσεις;
- Δεν το έμαθες Πα-Ρα-Ρα, ότι η πόλη πέθανε από τους ήχους που σκάνε σαν βροντές στ' αυτιά; Μόνο εσύ μένεις ζωντανός... Μα ήρθε και η σειρά σου...
Και το παιδί άρχισε να χτυπάει το ταμπούρλο ρυθμικά κι άγρια, μες στ' αυτιά του Πα-Ρα-Ρα.  Τα σχέδια του ναυάγησαν, ούτε ένα μάθημα δεν πρόλαβε να πει, ούτε στον εαυτό του...

Όλα περάσανε, η πόλη ξαναχτίστηκε από την αρχή. Ποιος σοφός δάσκαλος γεννήθηκε πάλι;  Και ποιος δάσκαλος Πα-Ρα-Ρα, με το δολοφονικό του μαχαίρι;
Ο χειμώνας φεύγει κι έρχεται η άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο... 



Ντίνος Ταξιάρχης,
σπαράγματα από το "Ο Σοφός του Δάσους" Εκδόσεις Δρομεύς

_______________________________________________________τέλος 7ου μέρους, τελευταίο


Η ζωή για τον άνθρωπο δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα επιβίωσης, αλλά και μια εσωτερική αγωνία. Αναζητά απαντήσεις σε πολλά υπαρξιακά ερωτήματα.

Ο συγγραφέας ερευνά το μυστήριο της ζωής μέσα από το διαλογισμό, ενώ ταυτόχρονα τονίζει και καυτηριάζει τους απατηλούς νοητικούς καθρέφτες... Οι ήρωές του, θέτουν ερωτήματα και δίνουν απαντήσεις κοινωνικού και φιλοσοφικού περιεχομένου.
Κεντρικός ήρωας είναι, ο σοφός δάσκαλος ο Χα-Χα-Χα. Το όνομά του είναι ένα επιφώνημα και παίρνει τη σημασία του ανάλογα με τον τονισμό του.
Το άλλο πρόσωπο του έργου -κάτι σαν αντίποδας του σοφού δάσκαλου- είναι ο πλούσιος σοφός Πα-Ρα-Ρα, που σημαίνει άνθρωπος του παρά. Οι συγκρούσεις μεταξύ τους είναι σφοδρές, δραματικές.
___________________

Ο Ντίνος Ταξιάρχης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε δραματική τέχνη στη σχολή Εθνικού θεάτρου.Έργα του έχουν μεταφραστεί στα Γαλλικά, Ιταλικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ρουμάνικα, Σλοβένικα. Έχει εκδόσει 36 βιβλία, Ποίηση πεζογραφία, θέατρο. Είναι ιδρυτής του θεάτρου του ενός. Τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο για το μυθιστόρημα του, "Ένας παράξενος άνθρωπος" , καθώς και το βραβείο θεατρικών συγγραφέων για τη θεατρική του δράση στο εξωτερικό. Ασκεί κριτική  βιβλίου και θεάτρου. Είναι μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.

  Neo Perasma  

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Το Κέντρο Επικοινωνίας μεταξύ Σώματος και Ψυχής




    ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ''ΧΑΡΑ''

    ''Συγκέντρωσε την ενέργεια στο χάρα, το σημείο που βρίσκεται δυο ίντσες κάτω από τον αφαλό. Είναι το κέντρο από όπου μπαίνει κανείς στη ζωή και είναι το κέντρο από όπου πεθαίνει κανείς και βγαίνει έξω από τη ζωή. Είναι λοιπόν το κέντρο επικοινωνίας μεταξύ σώματος και ψυχής. Αν αισθάνεσαι να ταλαντεύεσαι κάπως δεξιά και αριστερά και δεν ξέρεις πού είναι το κέντρο σου, δείχνει αυτό απλώς ότι δεν είσαι πια σε επαφή με το χάρα σου, πρέπει λοιπόν να την δημιουργήσεις αυτή την επαφή.''


Πότε: Τη νύχτα, όταν πας να κοιμηθείς/πρώτο πράγμα το πρωί.
Διάρκεια: 10-5 λεπτά.

Στάδιο 1: Εντόπισε το χάρα
Ξάπλωσε στο κρεβάτι και βάλε και τα δυο σου χέρια δυο ίντσες κάτω από τον αφαλό και πίεσε λίγο.

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

H Επίγνωση του τι συμβαίνει μέσα μας και γύρω μας, είναι Διαλογισμός


Εάν θέλεις να ζήσεις μια πιο ολοκληρωμένη ζωή, πρώτα
θα χρειαστεί να γνωρίσεις τις δυνατότητές σου, τι είσαι πραγματικά. 


O Διαλογισμός είναι ο δρόμος για να το γνωρίσεις αυτό.
Είναι η μεθοδολογία της επιστήμης της επίγνωσης.

Η ομορφιά της εσωτερικής επιστήμης είναι ότι καθιστά ικανό οποιονδήποτε επιθυμίσει να εξερευνήσει και να πειραματιστεί με τον εσωτερικό του κόσμο, να το κάνει αυτό μόνος του. Χάνεται έτσι η εξάρτηση από κάποια εξωτερική εξουσία, η ανάγκη της σύνδεσης με κάποιο οργανισμό και η υποχρέωση να δεχτεί κανείς μια ορισμένη ιδεολογία. Μόλις καταλάβεις τα βήματα, βαδίζεις στο δρόμο με το δικό σου, ατομικό τρόπο.

Τι Είναι οι Ενεργητικοί Διαλογισμοί του Όσσο ?





Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ένα πολύ νέο φαινόμενο. Καμία παραδοσιακή μέθοδος δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακριβώς όπως υπάρχει επειδή δεν υπήρξε ποτέ μέχρι τώρα ο σύγχρονος άνθρωπος. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, όλες οι παραδοσιακές μέθοδοι έχουν χάσει το νόημά τους.

Για παράδειγμα, το σώμα έχει αλλάξει τόσο πολύ. Έχει λάβει τόσες ουσίες που καμία παραδοσιακή μέθοδος δεν μπορεί να είναι χρήσιμη. Η όλη ατμόσφαιρα είναι τεχνητή τώρα: ο αέρας, το νερό, η κοινωνία, οι συνθήκες διαβίωσης. Τίποτα δεν είναι φυσικό. Γεννιέσαι μέσα στην πλαστότητα, αναπτύσσεσαι μέσα σε αυτή. Έτσι οι παραδοσιακές μέθοδοι θα αποδειχθούν επιβλαβείς σήμερα. Θα πρέπει να τις μεταβάλουμε σύμφωνα με τη σύγχρονη κατάσταση.

Ένα άλλο πράγμα: η ποιότητα του νου έχει κατά βάση αλλάξει. Στην εποχή του Παταντζάλι [του διασημότερου σχολιαστή της γιόγκας], το κέντρο της ανθρώπινης προσωπικότητας δεν ήταν ο νους, ήταν η καρδιά. Πριν από τότε, δεν ήταν ούτε κι η καρδιά. Ήταν ακόμα χαμηλότερα, κοντά στον ομφαλό. Το κέντρο έχει τώρα πάει ακόμα πιο μακριά από τον ομφαλό. Τώρα, το κέντρο είναι ο εγκέφαλος. Γι'αυτό και διδασκαλίες όπως εκείνες του Κρισναμούρτι ασκούν γόητρο. Καμία μέθοδος δεν χρειάζεται και καμία τεχνική - μόνο κατανόηση. Αλλά εάν είναι απλώς μια λεκτική κατανόηση, απλώς διανοητική, τίποτα δεν αλλάζει, τίποτα δεν μεταμορφώνεται. Γίνεται και πάλι συσσώρευση γνώσεων.

Χρησιμοποιώ χαοτικές και όχι συστηματικές μεθόδους, επειδή η χαοτική μέθοδος βοηθά πολύ στο να ωθήσει το κέντρο κάτω από το νου. Δεν μπορούμε να ωθήσουμε το κέντρο προς τα κάτω μέσω κάποιας συστηματικής μεθόδου επειδή η συστηματοποίηση είναι εργασία τού εγκεφάλου. Μέσω μιας συστηματικής μεθόδου, ο εγκέφαλος θα ενισχυθεί. Θα του προστεθεί περισσότερη ενέργεια. Μέσω των χαοτικών μεθόδων ο εγκέφαλος μηδενίζεται. Δεν έχει τίποτα να κάνει. Η μέθοδος είναι τόσο χαοτική που το κέντρο ωθείται αυτόματα από τον εγκέφαλο στην καρδιά. Εάν κάνεις τη μέθοδο μου του Δυναμικού Διαλογισμού  με ζωηρότητα, μη συστηματικά, χαοτικά, το κέντρο σου μετακινείται στην καρδιά. Κατόπιν γίνεται η κάθαρση.

Η κάθαρση απαιτείται επειδή η καρδιά σου είναι πάρα πολύ καταπιεσμένη, εξ αιτίας του εγκεφάλου σου. Ο εγκέφαλός σου έχει αναλάβει τόσο μεγάλο μέρος της ύπαρξής σου ώστε κυριαρχεί πάνω σου. Δεν υπάρχει χώρος για την καρδιά, έτσι οι επιθυμίες της καρδιάς καταπιέζονται. Δεν έχεις γελάσει ποτέ από την καρδιά σου, δεν έχεις ζήσει ποτέ με την καρδιά σου, δεν έχεις κάνει ποτέ τίποτα με την καρδιά σου. Ο εγκέφαλος παρεμβαίνει πάντα και συστηματοποιεί, και κάνει μαθηματικά τα πράγματα, και η καρδιά καταπιέζεται. Έτσι, αρχικά, απαιτείται μια χαοτική μέθοδος για να ωθήσει το κέντρο της συνειδητότητας από τον εγκέφαλο προς την καρδιά.

Κατόπιν χρειάζεται η κάθαρση για να ελαφρύνει την καρδιά, να πετάξει έξω ό,τι είναι καταπιεσμένο, να κάνει την καρδιά να ανοίξει. Εάν η καρδιά γίνει ανάλαφρη και δίχως βάρη, τότε το κέντρο της συνειδητότητας ωθείται ακόμα χαμηλότερα, έρχεται στον ομφαλό. Ο ομφαλός είναι η πηγή της ζωντάνιας, ο σπόρος από τον οποίο προέρχονται τα πάντα: το σώμα και ο νους και τα πάντα.

Χρησιμοποιώ αυτήν την χαοτική μέθοδο με πολλή επίγνωση. Η συστηματική μεθοδολογία δεν θα βοηθήσει τώρα, επειδή ο εγκέφαλος θα την χρησιμοποιήσει ως όργανό του. Ούτε μπορεί ο απλός ψαλμός των μπατζάν να βοηθήσει τώρα, επειδή η καρδιά είναι τόσο φορτωμένη ώστε δεν μπορεί να ανθίσει σε αληθινό ψαλμό. Πρέπει να ωθήσουμε τη συνειδητότητα προς τα κάτω, προς την πηγή, προς τις ρίζες. Μόνο τότε υπάρχει η δυνατότητα τις μεταμόρφωσης. Έτσι χρησιμοποιώ τις χαοτικές μεθόδους για να ωθήσω τη συνειδητότητα από τον εγκέφαλο προς τα κάτω.

Όποτε είσαι χαοτικός, ο εγκέφαλος παύει να λειτουργεί. Για παράδειγμα, εάν οδηγείς ένα αυτοκίνητο και ξαφνικά κάποιος βγαίνει μπροστά σου, αντιδράς τόσο ξαφνικά που δεν μπορεί να είναι έργο του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος χρειάζεται χρόνο. Σκέφτεται τι να κάνει και τι να μην κάνει. Έτσι όποτε υπάρχει η πιθανότητα ατυχήματος και πατάς το φρένο, έχεις μια αίσθηση κοντά στον ομφαλό σου, σαν να είναι η κοιλιά σου που αντιδρά. Η συνειδητότητά σου ωθείται προς τα κάτω στον ομφαλό εξαιτίας του ατυχήματος. Εάν μπορούσες να υπολογίσεις το ατύχημα εκ των προτέρων, ο εγκέφαλος θα ήταν σε θέση να ασχοληθεί μαζί του. Αλλά όταν είσαι μπροστά σε ένα ατύχημα, συμβαίνει κάτι άγνωστο. Παρατηρείς τότε ότι η συνειδητότητά σου έχει μετακινηθεί στον ομφαλό.

Εάν ρωτήσεις έναν μοναχό του Ζεν, «Από πού σκέφτεσαι;» βάζει τα χέρια του στην κοιλιά του. Όταν οι δυτικοί ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με τους Γιαπωνέζους μοναχούς δεν μπορούσαν να καταλάβουν. «Τι ανοησίες! Πώς μπορείτε να σκεφτείτε από την κοιλιά σας;»

Αλλά η απάντηση τού Ζεν έχει σημασία. Η συνειδητότητα μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε κέντρο του σώματος, και το κέντρο που είναι το κοντινότερο στην αρχική πηγή είναι ο ομφαλός. Ο εγκέφαλος βρίσκεται στη μεγαλύτερη απόσταση από την αρχική πηγή, έτσι εάν η ζωτική ενέργεια κινείται προς τα έξω, κέντρο της συνειδητότητας θα γίνει ο εγκέφαλος. Και εάν η ζωτική ενέργεια κινείται προς τα μέσα, τελικά κέντρο θα γίνει ο ομφαλός.

Οι χαοτικές μέθοδοι απαιτούνται για να ωθήσουν τη συνειδητότητα στις ρίζες της, επειδή μόνο από τις ρίζες είναι δυνατή η μεταμόρφωση. Διαφορετικά θα συνεχίσεις να χρησιμοποιείς λέξεις και δεν θα υπάρξει καμία μεταμόρφωση. Δεν είναι αρκετό να γνωρίζεις απλώς τι είναι το σωστό. Πρέπει να μεταμορφώσεις τις ρίζες, διαφορετικά δεν θα αλλάξεις.

Όταν γνωρίζει κανείς το σωστό πράγμα και δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό, γίνεται διπλά ανήσυχος. Καταλαβαίνει, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Η κατανόηση έχει σημασία μόνο όταν προέρχεται από τον ομφαλό, από τις ρίζες. Εάν καταλαβαίνεις με τον εγκέφαλο, δεν σε μεταμορφώνει αυτό.

Το απόλυτο δεν μπορεί να γνωσθεί μέσω του εγκεφάλου, επειδή όταν λειτουργείς μέσω του εγκεφάλου είσαι σε σύγκρουση με τις ρίζες από τις οποίες έχεις προέλθει. Το όλο πρόβλημά σου είναι ότι έχεις απομακρυνθεί από τον ομφαλό. Έχεις προέλθει από τον ομφαλό και θα πεθάνεις μέσα από αυτόν. Πρέπει κανείς να επιστρέψει στις ρίζες. Αλλά η επιστροφή είναι δύσκολη, κοπιαστική.

Οι παραδοσιακές μέθοδοι ασκούν κάποια έλξη επειδή είναι πολύ αρχαίες και πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν επιτύχει με αυτές στο παρελθόν. Μπορεί να έχουν χάσει για μας το νόημά τους, αλλά δεν ήταν έτσι για το Βούδα, τον Μαχαβίρα, τον Παταντζάλι ή τον Κρίσνα. Είχαν σημασία, ήταν χρήσιμες. Οι παλαιές μέθοδοι μπορεί να είναι χωρίς νόημα τώρα, αλλά επειδή ο Βούδας επέτυχε με αυτές, ασκούν κάποια έλξη. Ο παραδοσιακός άνθρωπος αισθάνεται: «Εάν ο Βούδας επέτυχε μέσω αυτών των μεθόδων, γιατί εγώ δεν μπορώ;»

Σήμερα όμως βρισκόμαστε σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση. Η όλη ατμόσφαιρα, η όλη νοόσφαιρα, έχει αλλάξει. Κάθε μέθοδος είναι οργανικό τμήμα μιας συγκεκριμένης κατάστασης, ενός συγκεκριμένου νου, ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Το γεγονός ότι οι παλιές μέθοδοι δεν λειτουργούν δεν σημαίνει ότι καμιά μέθοδος δεν είναι χρήσιμη. Σημαίνει απλώς ότι οι ίδιες οι μέθοδοι πρέπει να αλλάξουν. Όπως βλέπω την κατάσταση, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αλλάξει τόσο πολύ που χρειάζεται νέες μεθόδους, νέες τεχνικές.

________________________________________________
Osho, The Psychology of the Esoteric, Talk #4






   Ο Διαλογισμός φέρνει  Άνθισμα

* Ο διαλογισμός θα σου φέρει όλο και πιο πολλή ευφυΐα, άπειρη ευφυΐα, ριζοσπαστική

   ευφυΐα.  Ο διαλογισμός θα σε κάνει πιο ζωντανό και ευαίσθητο΄ η ζωή σου θα γίνει 
  πλουσιότερη.

- ''Κοίτα τους ασκητές: η ζωή τους έχει γίνει σχεδόν σαν να μην είναι ζωή. 
Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι διαλογιστές. Μπορεί να είναι μαζοχιστές, να βασανίζουν τον εαυτό τους και να απολαμβάνουν τα βασανιστήρια… Ο νους είναι πολύ πονηρός, κάνει συνεχώς διάφορα πράγματα και τα εκλογικεύει.

- ''Κατά κανόνα είσαι βίαιος απέναντι στους άλλους, αλλά ο νους είναι πολύ πονηρός – μπορεί να μάθει τη μη βία, μπορεί να διδάσκει τη μη βία και τότε γίνεται βίαιος απέναντι στον εαυτό του. 

Και η βία που ασκείς στον εαυτό σου είναι σεβαστή από τους ανθρώπους, διότι έχουν την ιδέα πως αν είσαι ασκητής, είσαι θρησκευόμενος. Είναι τελείως ανόητο αυτό. 

Ο Θεός δεν είναι ασκητής, αλλιώς δεν θα υπήρχαν λουλούδια, δεν θα υπήρχαν πράσινα δέντρα, μόνον έρημοι. 
Ο Θεός δεν είναι ασκητής, αλλιώς δεν θα υπήρχε το τραγούδι στη ζωή, ο χορός στη ζωή – μόνο ατέλειωτα νεκροταφεία. 
Ο Θεός δεν είναι ασκητής: ο Θεός απολαμβάνει τη ζωή. 
Ο Θεός είναι περισσότερο επικούρειος από όσο μπορείς να φανταστείς. 

Αν σκέφτεσαι το Θεό, να τον σκέφτεσαι από την άποψη του Επίκουρου. Ο Θεός αποτελεί συνεχή αναζήτηση για όλο και πιο πολλή ευτυχία, χαρά, έκσταση. Να το θυμάσαι αυτό.  Αλλά ο νους είναι πολύ πονηρός. 

Μπορεί κι εκλογικεύει την παράλυση ως διαλογισμό΄ 
Μπορεί κι εκλογικεύει τη νωθρότητα ως υπέρβαση΄ 
Μπορεί κι εκλογικεύει τη νέκρωση ως απάρνηση. 
Πρόσεχε. Να θυμάσαι πάντα ότι αν κινείσαι στη σωστή κατεύθυνση, θα ανθίζεις συνεχώς''.
________________________
Osho



Neo Perasma

Osho, Μέχρι να βρεις την Εσωτερική σου Πραγματικότητα... Ψάχνε


«Δεν γνωρίζεις την αρχή της ζωής, δεν γνωρίζεις ούτε το τέλος. Είμαστε πάντοτε στην μέση και όλοι βρίσκονται πάντοτε στα μισά τής διαδρομής. 


Είναι μία διαδικασία σε εξέλιξη, ένα ποτάμι που ρέει συνέχεια. Αυτή είναι η ομορφιά του, αυτή είναι η λάμψη του.»
… Ποτέ δεν κοίταξες μέσα σου στον εαυτό σου να δεις ποιος είσαι.  Δεν γνωρίζεις καν τον τρόπο να κοιτάξεις μέσα σου. 
Αυτή η εικόνα που σού έφτιαξαν είναι ψεύτικη, επειδή κανένας άλλος δεν μπορεί να ξέρει ποιος είσαι και κανένας άλλος δεν μπορεί να σου πει ποιος είσαι. 

Μόνο εσύ μπορείς να βρεις ποιος είσαι, μόνο σ΄ εσένα είναι διαθέσιμη η εσωτερική σου πραγματικότητα και σε κανέναν άλλο. 

Μόνο εσύ μπορείς να βρίσκεσαι εκεί. 
Την ημέρα που θα καταλάβεις, ότι η ταυτότητά σου είναι ψεύτικη, πως είναι ένα συνοθύλευμα από γνώμες, που έχεις μαζέψει από άλλους, τότε κάτσε σιωπηλά και σκέψου ποιος είσαι. Θα εμφανιστούν πολλές ιδέες. Απλά παρατήρησε από πού έρχονται και θα μπορέσεις να βρεις την πηγή.

Τα περισσότερα έρχονται απ΄ την μητέρα σου περίπου 80%, κάτι απ΄ τον πατέρα σου, κάτι απ΄ τους δασκάλους σου στο σχολείο, κάτι έρχεται απ΄ τους φίλους σου και κάτι απ΄ την κοινωνία. Παρατήρησε, τίποτα δεν έρχεται από σένα, ούτε καν το 1%. Την ημέρα που καταλαβαίνεις αυτό αρχίζεις να ψάχνεις για μία τεχνική, για μία μέθοδο, ώστε να μπορέσεις να μπεις μέσα στην ύπαρξή σου, ώστε να μπορέσεις να γνωρίσεις με ακρίβεια και ουσιαστικά ποιος είσαι στ΄ αλήθεια. Μία απ΄ αυτές τις μεθόδους είναι ο διαλογισμός.

Ποιος ο λόγος να ρωτάς τους άλλους για σένα; Και ποιον να ρωτήσεις; Οι άλλοι είναι τόσο αδαείς, όσο είσαι κι εσύ. Δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους. 
Πως μπορούν λοιπόν να γνωρίσουν εσένα; Απλά δες πως λειτουργούν τα πράγματα. Έχεις εξαπατηθεί, είσαι ριγμένος, ζεις μέσα στα ψέματα. Εκείνοι που σ΄ εξαπάτησαν πιθανότατα να μην το έκαναν συνειδητά. Μπορεί να εξαπατήθηκαν κι αυτοί από άλλους. Ο πατέρας σου, η μητέρα σου, οι δάσκαλοί σου, όλοι έχουν εξαπατηθεί απ΄ τους δικούς τους. Έτσι έχουν εξαπατήσει κι εσένα. Θα κάνεις κι εσύ το ίδιο με τα δικά σου τα παιδιά;

Σ΄ ένα καλύτερο κόσμο, όπου οι άνθρωποι δεν θα κοιμούνται όρθιοι και θα είναι στοιχειωδώς έξυπνοι και αρκετά συνειδητοί, θα διδάσκουν στο παιδί, ότι η ιδέα τής ταυτότητας που γνωρίσαμε στην εποχή μας είναι ψεύτικη: «Χρειάζεται, θα στη δώσουμε, είναι για λίγο, μέχρι ν΄ ανακαλύψεις εσύ τον εαυτό σου και το ποιος είσαι». 

Πρέπει να πας εσύ και να σκάψεις βαθιά μέσα σου, στην ύπαρξη.
Η ταυτότητά που σου δώσανε δεν είναι η πραγματικότητά σου. Και όσο συντομότερα ανακαλύψεις το ποιος είσαι, τόσο το καλύτερο για σένα. Η προσωπικότητα είναι ψεύτικη, είναι δανεική· η ατομικότητα και η αυθεντικότητα είναι αληθινές. Όσο συντομότερα μπορέσεις να εγκαταλείψεις την ψεύτική σου ταυτότητα, τόσο το καλύτερο, επειδή εκείνη τη στιγμή θα γεννηθείς στ΄ αλήθεια και θα γίνεις πραγματικά αυθεντικός, αληθινός. Μόνο τότε θα γίνεις άνθρωπος…

OSHO ‘Διαλογισμός, ταξίδι στο εδώ και τώρα’


Neo Perasma

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

Απέναντι στο θάνατο, τι είναι πραγματικά σημαντικό;

Η μικρή μας ιστορία ξεκινάει μ' ένα γάτο, που κρυμμένος σ' ένα θάμνο καταφέρνει, μ' ένα σάλτο, αιφνιδιάζοντας έναν ψαρά σαμουράι του κλέβει το ψάρι που ήταν έτοιμος να ψήσει. 

Ο άγριος πολεμιστής, ψάρευε πλάι σ’ ένα ποτάμι.... Κάποια στιγμή έπιασε ένα ψάρι και ετοιμάζονταν να το ψήσει όταν...
Τη συνέχεια την ξέρετε.

Οργισμένος ο σαμουράι βγάλζει το σπαθί του, ζυγώνει τον γάτο και τον κόβει στα δύο. 

     Όμως ο πολεμιστής, σαν ένθερμος βουδιστής που ήταν, άρχισε να κατατρύχεται από τύψεις επειδή είχε σκοτώσει ένα πλάσμα της φύσης.  Γυρίζοντας σπίτι του...  το θρόισμα του ανέμου στα αυτιά του τραγουδούσε νιάου !

     Ο θόρυβος των βημάτων του στη γη αντηχούσε νιάου.  Οι άνθρωποι που συναντούσε στο δρόμο του έμοιαζαν να του κάνουν νιάου.  Το βλέμμα των παιδιών του αντανακλούσε κάμποσα νιάου.  Οι φίλοι του επίσης νιαούριζαν αδιάκοπα σαν τους πλησίαζε.   Σ’ όλους τους τόπους, σε όλες τις περιστάσεις, ακούγονταν σπαραξικάρδια νιάου.  Την νύχτα ονειρευόταν μονάχα νιάου.
Την ημέρα, κάθε ήχος, κάθε σκέψη, κάθε πράξη της ζωής του μεταμορφωνόταν σε νιάου !

     Η κατάστασή του ολοένα χειροτέρευε. Η ιδεοληψία του τον καταδίωκε και τον βασάνιζε δίχως ανάπαυλα, ακατάπαυστα. Επειδή δεν μπορούσε να βγάλει πέρα όλα αυτά τα νιάου, πήγε σ’ έναν ναό για να ζητήσει συμβουλή από ένα γέρο δάσκαλο του Ζεν.

   - «Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, λυτρώστε με… βοηθείστε με…», τον ικέτεψε. Ο δάσκαλος Ζεν του αποκρίθηκε:
   - «Εσείς, ένας πολεμιστής, πως μπορέσατε να πέσετε τόσο χαμηλά; Αν δεν είστε σε θέση να κατανικήσετε μόνος σας όλα αυτά τα νιάου, τότε σας αξίζει μονάχα ο θάνατος. Δεν έχετε άλλη λύση παρά να κάνετε χαρακίρι. Εδώ και τώρα».  Και πρόσθεσε:  «Παρόλα αυτά, είμαι ταγμένος στο Θεό και σας λυπάμαι. Μόλις αρχίσετε να ανοίγετε την κοιλιά σας, θα σας κόψω το κεφάλι με το σπαθί μου για να συντομεύσω το μαρτύριό σας».

     Ο σαμουράι δέχτηκε και, παρόλο που φοβόταν το θάνατο, ετοιμάστηκε για την τελετή. Όταν όλα ήσαν έτοιμα, ανακάθισε στα γόνατά του, κράτησε το στιλέτο με τα δυο του χέρια και το έστρεψε προς την κοιλιά του.  Ορθός πίσω του, ο Δάσκαλος κράδαινε το σπαθί…
   - «Ήρθε η ώρα», του είπε. «Εμπρός!»
Αργά ο σαμουράι ακούμπησε τη μύτη του μαχαιριού πάνω στην κοιλιά του. Εκείνη τη στιγμή, ο Δάσκαλος πήρε ξανά το λόγο:
   - «Εξακολουθείτε να ακούτε τα νιάου σας;»
   - «Μπα, όχι τώρα πια! Στ’ αλήθεια, όχι».
   - «Τότε, αν δεν υπάρχουν πια νιάου, δε χρειάζεται να πεθάνετε».

    Στην πραγματικότητα, όλοι μας είμαστε ίδιοι με τούτον τον σαμουράι. Αγχώδεις, βασανισμένοι, φοβισμένοι και διστακτικοί. Τα πάντα μας ταράζουν, ακόμη και το πιο μικρό. Είναι γιατί προσπαθούμε να τοποθετήσουμε τον ψεύτικο εαυτό μας ψηλά, σε ένα δήθεν επίπεδο κι οτιδήποτε θεωρούμε πως δεν ταιριάζει με το επίπεδό αυτό, γίνεται ένα νιάου που μας βασανίζει. Όλα όμως τα αυτά τα φανταστικά προβλήματα που μας ταλαιπωρούν δεν έχουν τη σπουδαιότητα που τους αποδίδουμε.  Απέναντι στο θάνατο, τι είναι πραγματικά σημαντικό;
Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…


  Neo Perasma  

Όπως βλέπετε τον κόσμο, έτσι ακριβώς και ο κόσμος θα σας αποκαλύπτεται



Οι μαθητές του σοφού δάσκαλου που διέφεραν, ήταν τέσσερις, ίσως υπερείχαν σε ικανότητες των άλλων θα λέγαμε, συγκριτικά με τους υπόλοιπους.

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν και οι τέσσερις και ο σοφός απευθύνθηκε στον πρώτο του μαθητή, «Πες μου τι βλέπεις όταν εξετάζεις τον κόσμο».

«Βλέπω αγριότητα. Ο πλανήτης είναι εγκλωβισμένος. Ο κόσμος κρύβεται από την αλήθεια. Υπάρχουν τα σωματίδια στην ατμόσφαιρα και η όξινη βροχή. Τα δάση καταστρέφονται και σαν αποτέλεσμα και το όζον μαζί τους. Υπάρχει τόσο μεγάλη άγνοια και ιδιοτέλεια.  Ο κόσμος χρειάζεται επαναπροσδιορισμό».

     Ο σοφός απάντησε, «Έχεις δίκιο και για αυτό θα σε ονομάσω Διόρθωση, από το όραμά σου που έχει δεσμευτεί σε ένα κόσμο με ανάγκες». Στον δεύτερο μαθητή του ο σοφός έθεσε την ίδια ερώτηση, «Πες μου τι βλέπεις όταν αντικρίζεις τον κόσμο».

     Ο δεύτερος μαθητής απάντησε, «Δάσκαλε βλέπω ματαιοπονία. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει για να αλλάξει τον κόσμο, ακόμη και αν και κάποιοι θα μετανοήσουν και θα θελήσουν την αλλαγή. Ακόμη και τότε ο κόσμος θα είναι καταδικασμένος από τις πράξεις των ανθρώπων. Η επιστήμη μας διδάσκει πως πάρα πολύ άνθρωποι έρχονται σε αυτόν τον πλανήτη, τόσες καταστροφές ήδη έχουν γίνει, ένα πολύ μικρό μερίδιο παρέχεται στην επιστήμη για να τη βοηθήσει επαρκώς, και υπάρχει ελάχιστη ανησυχία για τα έθιμα και τις αξίες. Η εγκληματικότητα κλιμακώνεται ενώ ο θεσμός της οικογένεια φθείρεται. Ο νόμος έχει χαθεί».

     «Έχεις δίκιο, επίσης, και για αυτό θα σε ονομάσω Ενάρετο, γιατί όλη αυτή η αγανάκτηση αποκαλύπτει έναν διεφθαρμένο κόσμο και παράλληλα η καρδιά σου υποφέρει με τον πόνο του. Θα γίνεις γνωστός για αυτά τα λόγια σου και οι πράξεις θα εκφράσουν τη λύπη της καρδιάς σου».


     Ο σοφός στρέφει το βλέμμα του στον τρίτο του μαθητή, «Και εσύ τι βλέπεις;».

«Βλέπω ένα κόσμο που έχει ανάγκη την αποκατάσταση του νόμου. Δεν πιστεύω πως η ελπίδα έχει χαθεί. Παίρνω θάρρος από τα λεγόμενα των αδελφών μου. Που εκείνοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για την αλλαγή του κόσμου. Έχω εμπιστοσύνη, και το διαισθάνομαι, ότι η θέληση του ανθρώπου θα αλλάξει. Όλες οι καλές κυβερνήσεις είναι κυβερνήσεις ανθρώπων για τους ανθρώπους. Μέσα από τον νόμο και τις κυβερνήσεις αυτή η αλλαγή μπορεί να είναι αποτελεσματική. Ο αγγελιοφόρος της αλλαγής υπάρχει και είναι ο νόμος και η κυβέρνηση». «Και εσύ έχεις δίκιο. θα σε αποκαλώ Κυβέρνηση, γιατί τα λόγια σου έδωσαν πνοή στις παρατηρήσεις σου και έγιναν αυτό που θα διδάξεις. Θα δεσμευτείς στο έργο του νόμου και της εργασίας, μέσω της κυβέρνησης».

     Εν τέλει. Στον τέταρτο φοιτητή ο σοφός έθεσε την ίδια ερώτηση, «Και εσύ τι βλέπεις;».
«Βλέπω μόνο θαύματα. Η ζωή είναι ένα θαύμα. Όλη η πλάση είναι ένα θαύμα. Η συνείδηση είναι ένα θαύμα. Βλέπω το Θεό σε όλα τα δημιουργήματα του. Διαισθάνομαι την ομορφιά της αγάπης στην ευωδία ενός λουλουδιού, στο χαμόγελο ενός παιδιού, στην ζεστασιά των εραστών, στην λάμψη των αστεριών. Όταν εξετάζω τον κόσμο νιώθω ευφορία με όλα αυτά τα μυστήρια.
    Με δέος και σεβασμό η κάθε μέρα ξεδιπλώνει την ομορφιά της. Ξέρω πώς όλα τα πράγματα είναι καλά και ότι εκφράζουν την καλοσύνη τους με τον δικό τους σωστό τρόπο την κάθε στιγμή. Ξέρω πως αυτά για τα οποία αναφέρθηκαν τα αδέλφια μου είναι μία κακή ψευδαίσθηση, γιατί μόνο η αιωνιότητα είναι αληθινή. Δεν θα δώσω καμιά δύναμη στις σκέψεις του σαρκασμού, των περιορισμών, της ανάγκης για να δείξω, με αυτόν τον τρόπο, σε όλο τον κόσμο το όραμα που μου έχει δοθεί. Με αυτό το όραμα και τις αισθήσεις, η καρδιά μου θα τρέξει υποκινουμένη από το μεγαλείο της πλάσης».

     Ο σοφός χαμογέλασε πριν μιλήσει. «Και εσύ είσαι ο εκλεκτός μου μαθητής. Θα σε ονομάσω Αλήθεια, γιατί το όραμά σου είναι αληθινό και η ανταμοιβή του είναι η πραγματικότητα που αυτό αντικρίζει. Πρέπει να πας σε κάθε άνθρωπο και να διδάξεις ότι εσύ βλέπεις. Θα γίνεις γνωστός από όλους τους ανθρώπους μέσα από τα «ενδύματα» σου, εκείνα της γαλήνης και της ειρήνης.
     Ο δάσκαλος απευθυνόμενος σε όλους πρόσθεσε τα εξής, «Ο καθένας από εσάς σας έχει την ευλογία του οράματος. Όπως εσείς βλέπετε τον κόσμο, έτσι ακριβώς και ο κόσμος αποκαλύπτεται σε εσάς.
     Θα γνωρίσετε τον κόσμο μέσα από το όραμα που έχετε για αυτόν. Θα γευτείτε τις εμπειρίες της ζωής σύμφωνα με το όραμά σας.
     Δεν είναι μόνο ότι η πραγματικότητα μας διαμορφώνεται με τον τρόπο που εμείς επιλέγουμε, αλλά έτσι συμβαίνει και με τη δύναμη που προσδίδουμε σε αυτή.
     Μόνο η αιωνιότητα είναι άφθαρτη. Οπότε, μόνο η αιωνιότητα είναι αληθινή. Όλα τα άλλα είναι εγγενώς ψευδή εξ ορισμού. Για να γίνεις δάσκαλος το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να συμπεριφέρεσαι σαν δάσκαλος. Για να αναπτυχθείς σαν άτομο πρέπει να δίνεις και να προσφέρεις. Ότι σπείρεις θα θερίσεις. Το πρώτο βήμα, λοιπόν, είναι η αυτοπραγμάτωση, είναι να δώσεις συγχώρεση και φροντίδα. Οι παλιές, βαθιές αναμνήσεις που συνδέονται με το μυαλό εξαφανίζονται, οι νέες μνήμες γίνονται τόσο η διαδικασία όσο και ο στόχος.

Συγγραφέας : Eldon Taylor, New York Times
Μετάφραση , επιμέλεια: La Fée
antikleidi.com

  Neo Perasma  

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Εναρμόνιση ενέργειας και συναισθημάτων σας με ασκήσεις χεριών




Αισθάνεστε ευσυγκίνητοι ή χωρίς ψυχική ισορροπία; 
Δεν πειράζει αν δεν ακούσει ποτέ, για το Jin Shin Jyutsu;  Αλλά προετοιμαστείτε για μια μεγάλη, πραγματική έκπληξη!
Το Jin Shin Jyutsu είναι μια αρχαία ανατολίτικη τέχνη εξισορρόπησης ή εναρμονίσεως της ενέργειας στο σώμα. Ανακαλύφθηκε από τον Δάσκαλο JiroMurai στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Μετά την ανάρρωση από μια ανίατη ασθένεια, αφοσιώθηκε στην αναβίωση της τέχνης για τις μελλοντικές γενιές.